بانک مرکزی هند (RBI) برخی از مقررات مربوط به «قراردادهای آتی غیرقابل‌تحویل» (NDF؛ نوعی قرارداد مشتقه ارزی که در آن در سررسید به‌جای تحویل واقعی ارز، فقط مابه‌التفاوت به‌صورت نقدی تسویه می‌شود) را تسهیل کرد. این بانک اکنون به «معامله‌گران مجاز» (authorised dealers؛ بانک‌ها/نهادهای دارای مجوز رسمی برای معامله ارز) اجازه می‌دهد NDF ارائه کنند، قراردادهای بین «اشخاص وابسته» (related-party؛ شرکت‌های زیرمجموعه یا طرف‌های دارای رابطه مالکیتی/مدیریتی) را تمدید (roll over؛ انتقال سررسید به تاریخ جدید) و لغو کنند و از «پوشش ریسک پشت‌به‌پشت» (back-to-back hedging؛ انجام معامله پوششی هم‌زمان و متناظر برای خنثی‌کردن ریسک) استفاده کنند.

پس از این تغییر، USD/INR (نرخ دلار آمریکا به روپیه هند) ۰.۲٪ افزایش یافت و به ۹۳.۱۲ رسید. در سه هفته گذشته، USD/INR در بازه ۹۲.۴۰ تا ۹۳.۴۰ معامله شده است.

سانجی مالهوترا، رئیس RBI، در نشست سیاست پولی ۸ آوریل گفت محدودیت‌های مربوط به «مشتقات ارزی» (FX derivatives؛ ابزارهایی مانند قرارداد آتی، اختیار معامله و سوآپ برای پوشش ریسک یا سفته‌بازی) دائمی نیست. روپیه هند از ابتدای سال تا امروز ضعیف‌ترین ارز آسیایی بوده است.

RBI دوباره در حال باز کردن بازار NDF است؛ یعنی نقدشوندگی بیشتر (امکان خریدوفروش آسان‌تر) و دسترسی ساده‌تر. با توجه به ثبات اخیر روپیه، به نظر می‌رسد RBI کمتر نگران نوسان‌های شدید است. این اقدام احتمالاً در کوتاه‌مدت مشارکت‌کنندگان بیشتری را به بازار مشتقات روپیه جذب می‌کند.

این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که روپیه همچنان ضعیف است و از ابتدای سال بیش از ۳٪ در برابر دلار افت کرده است. داده‌های اخیر نشان می‌دهد سرمایه‌گذاران خارجیِ پرتفویی (Foreign Portfolio Investors؛ سرمایه‌گذاران خارجی در سهام/اوراق) تا اینجای آوریل در مجموع ۲.۱ میلیارد دلار سهام هند را فروخته‌اند و فشار را بیشتر کرده‌اند. با این حال، رشد تولید ناخالص داخلی (GDP؛ ارزش کل کالاها و خدمات تولیدشده) در سه‌ماهه اول با رقم قوی ۷.۲٪ بخشی از حمایت را فراهم می‌کند.

این تغییر سیاست، تفاوت مهمی با اواخر ۲۰۲۵ دارد؛ زمانی که افت شدید ارزش پول باعث شد RBI همین محدودیت‌ها را اعمال کند. اکنون عقب‌نشینی از محدودیت‌ها نشان می‌دهد بانک مرکزی تا وقتی بازه ۹۲.۴۰ تا ۹۳.۴۰ برای USD/INR حفظ شود، سازوکار بازار را ترجیح می‌دهد. انتظار می‌رود RBI برای حفظ اعتبار خود از این محدوده دفاع کند.

برای معامله‌گران، این پیام می‌تواند به جذاب‌تر شدن «فروش نوسان» (selling volatility؛ گرفتن موقعیت‌هایی که از آرام‌شدن بازار سود می‌برند) منجر شود. با حمایت ضمنی بانک مرکزی از یک بازه باثبات، «پرمیوم اختیار معامله» (option premium؛ قیمت/حق‌بیمه‌ای که خریدار اختیار می‌پردازد) ممکن است کاهش یابد. می‌توان به راهبردهایی مثل «استرادل فروش» (short straddle؛ فروش هم‌زمان اختیار خرید و فروش در یک قیمت اعمال، با فرض کم‌نوسانی) روی USD/INR فکر کرد تا از ماندن نرخ در کانال اخیر در چند هفته آینده سود برد.

تسهیل مقررات همچنین «معاملات انتقالی» (carry trade؛ کسب سود از اختلاف نرخ بهره بین دو ارز، همراه با پوشش ریسک) را عملی‌تر می‌کند، چون پوشش ریسک ساده‌تر می‌شود. نرخ ریپو (repo rate؛ نرخ بهره سیاستی کوتاه‌مدت) هند ۶.۵٪ است و نسبت به نرخ فدرال‌فاندز آمریکا (Fed Funds rate؛ نرخ هدف سیاستی فدرال رزرو) که ۴.۷۵٪ است، مزیت بازدهی قابل‌توجهی دارد. نقدشوندگی بیشتر همچنین می‌تواند «اسپرد خریدوفروش» (bid-ask spread؛ فاصله قیمت خرید و فروش) را کمتر کند و هزینه ورود و خروج از موقعیت‌ها را پایین بیاورد.

با این حال باید روند کلی قدرت دلار آمریکا را هم در نظر داشت. تورم ماندگار در آمریکا همچنان محرک اصلی است و هر سیگنال غیرمنتظره انقباضی از فدرال رزرو (hawkish؛ تمایل به افزایش نرخ بهره/سیاست سخت‌گیرانه) می‌تواند محدوده آسایش جدید RBI را به چالش بکشد. این عامل بیرونی مهم‌ترین ریسک برای ثبات روپیه است.