فارس گزارش داد سعید آجورلو، که از او بهعنوان یکی از اعضای تیم مذاکرهکننده ایران یاد شده، یک پیشنهاد چهارمرحلهای برای توافق ایران و آمریکا ارائه کرده است. مرحله نخست بر پایان دادن به جنگ و توقف اقدامات نظامی متمرکز خواهد بود. مرحله دوم به اقدامات و سازوکارهای عملیاتی مرتبط با تنگه هرمز میپردازد؛ از جمله رفع محاصره نیروی دریایی آمریکا، برداشتن محدودیتها، پایان دادن به تحریمهای نفتی و آزادسازی داراییها و منابع مالی مسدودشده ایران.
بر اساس این طرح، مرحله سوم شامل گفتوگو درباره اقدامات بعدی و برنامه هستهای ایران خواهد بود. مرحله چهارم و نهایی نیز تشکیل یک کمیته نظارتی را پیشبینی میکند که مأموریت آن نظارت بر اجرای تفاهم و پایش تعهدات همه طرفهای درگیر است.
پیامدها برای پرمیوم ریسک ژئوپلیتیک و راهبرد بازار نفت
ما این پیشنهاد چهارمرحلهای را بهعنوان سیگنالی مهم از احتمال کاهش تنش در خاورمیانه ارزیابی میکنیم. اثر فوری آن، کاهش پرمیوم ریسک ژئوپلیتیک است که طی ماههای گذشته از قیمت نفت حمایت کرده بود. این موضوع نشان میدهد که در هفتههای پیشرو، مسیر با کمترین مقاومت برای نفت خام، نزولی است.
این چشمانداز مستلزم تعدیل موقعیتهای ما در مشتقات نفت خام است؛ بهطور مشخص، بررسی فروش اختیار خرید (Call) روی برنت و WTI با سررسیدهای ژوئیه و اوت. پس از آنکه تنشهای اخیر در تنگه هرمز، قراردادهای آتی برنتِ اوت را هفته گذشته به بالای ۱۰۴ دلار رساند، این خبر باعث شده قیمتها به زیر ۹۸ دلار عقبنشینی کنند. ما اینجا فرصتی میبینیم، زیرا نوسان ضمنی (Implied Volatility) همچنان بهدلیل عدمقطعیت ماه گذشته بالا مانده است.
همچنین انتظار داریم نوسان کلی بازار کاهش یابد؛ موضوعی که در سراسر اوایل ۲۰۲۶ بهصورت یک تم پایدار مطرح بوده است. شاخص نوسانپذیری نفت (OVX) از سقفهای اخیر خود بالای ۴۵ عقب نشسته و اگر گفتوگوها جدیتر شود، انتظار داریم در محدوده پایینتری تثبیت شود. این امر فروش نوسان از طریق راهبردهایی مانند «شورت استرنگل» (Short Strangle) روی ETFهای نفتی را به رویکردی قابل اتکا برای درآمدزایی تبدیل میکند.
چشمانداز عرضه، نوسان و قراردادهای آتی دورتر
از منظر تاریخی، بازار معمولاً چشمانداز یک توافق را خیلی پیشتر از نهایی شدن آن در قیمتها لحاظ میکند. مشابه این رفتار را در ماههای منتهی به توافق هستهای ۲۰۱۵ دیدیم؛ زمانی که قیمت نفت در انتظار بازگشت عرضه ایران نرم شد. هرچند این پیشنهاد صرفاً گام نخست است، اما تمرکز بازار را از ریسک فوری درگیری به امکان افزایش عرضه در آینده منتقل میکند.
مرحله دوم این پیشنهاد برای بازارهای نفتی حیاتیترین بخش است، زیرا رفع تحریمها میتواند عرضه قابلتوجهی را دوباره وارد بازار کند. برآوردهای فعلی نشان میدهد اگر تحریمها بهطور کامل برداشته شود، ایران میتواند ظرف شش ماه بیش از ۱.۲ میلیون بشکه در روز به بازارهای جهانی اضافه کند. همین پتانسیل افزایش عرضه، از هماکنون در حال وارد کردن فشار بر قراردادهای آتی دورتر برای اوایل ۲۰۲۷ است.
