نفت خام WTI برای سومین روز پیاپی افزایش یافت و در معاملات آسیایی روز دوشنبه به بالاترین سطح دو هفته اخیر رسید. قیمت نزدیک ۱۰۲.۳۰ دلار معامله شد و ۱.۳۵٪ رشد داشت؛ نگاه‌ها به سطح ۱۰۲.۵۰ دلار است.

تنش‌های آمریکا و ایران نگرانی درباره عرضه را بیشتر کرد؛ پس از آنکه دونالد ترامپ در شبکه اجتماعی Truth Social به ایران هشدار داد. تایمز اسرائیل شنبه گزارش داد اسرائیل و آمریکا در حال پیشبرد آماده‌سازی‌های نظامی برای احتمال حملات مشترک به ایران هستند.

تمرکز روی ریسک‌های عرضه

گفت‌وگوهای آمریکا و ایران بر سر برنامه هسته‌ای تهران همچنان متوقف مانده است. این گزارش همچنین به محاصره دریایی بنادر ایران توسط آمریکا و «عملاً بسته شدن» تنگه هرمز اشاره کرد؛ موضوعی که پس از بازگشت قیمت از کف‌های ماهانه زیر ۸۷.۰۰ دلار، نگرانی از اختلال در عرضه را افزایش داده است.

تقویت دلار آمریکا می‌تواند رشد بیشتر قیمت را محدود کند، چون نفت با دلار قیمت‌گذاری می‌شود. شاخص دلار (DXY) به بالاترین سطح از ۷ آوریل رسید؛ افزایشی که با انتظار بازار برای بالا رفتن نرخ بهره از سوی فدرال رزرو در سال ۲۰۲۶ تقویت شده است.

WTI مخفف West Texas Intermediate است؛ نوعی نفت خام آمریکا با گوگرد کم («شیرین» یعنی گوگرد کمتر) و سبک («سبک» یعنی چگالی پایین‌تر) که از مرکز ذخیره‌سازی/تحویل کوشینگ توزیع می‌شود. قیمت آن تحت‌تأثیر عرضه و تقاضا، تحولات ژئوپلیتیکی، تصمیم‌های سهمیه تولید اوپک و داده‌های هفتگی موجودی‌ها قرار دارد: گزارش API (مؤسسه نفت آمریکا) سه‌شنبه‌ها و گزارش EIA (اداره اطلاعات انرژی آمریکا) روز بعد منتشر می‌شود. این دو گزارش اغلب نزدیک به هم هستند و معمولاً EIA قابل‌اتکاتر تلقی می‌شود.

با نزدیک شدن WTI به ۱۰۲.۵۰ دلار، تمرکز بازار بیشتر روی ریسک‌های سمت عرضه از خاورمیانه است. هر تشدیدی در تنش‌های ایران مستقیماً تنگه هرمز را تهدید می‌کند؛ گلوگاهی که روزانه حدود ۲۱٪ از مصرف جهانی «مایعات نفتی» (مجموع نفت خام و فرآورده‌های مایع مرتبط) از آن عبور می‌کند. برای معامله‌گران مشتقه (ابزارهایی مثل اختیار معامله و قراردادهای آتی که ارزششان از قیمت نفت می‌آید)، این «پرمیوم ژئوپلیتیک» (افزایش قیمت ناشی از ریسک سیاسی/امنیتی) می‌تواند در کوتاه‌مدت به نفع سناریوی صعودی باشد.

داده‌های موجودی و رویکرد معاملاتی

باید داده‌های موجودی را دقیق دنبال کرد تا روشن شود تقاضا هنوز قوی است یا نه. هفته گذشته EIA کاهش غیرمنتظره موجودی نفت خام به میزان ۳.۱ میلیون بشکه را گزارش کرد که نشانه مصرف بالاتر است. اگر این هفته هم کاهش موجودی تکرار شود، می‌تواند به رشد قیمت سرعت بدهد و راه را برای آزمون سطوح بالاتر باز کند.

برای آمادگی در برابر جهش احتمالی قیمت می‌توان از «اختیار خرید» (Call Option) استفاده کرد؛ ابزاری که حق خرید در یک قیمت مشخص را می‌دهد. خرید اختیار خرید «خارج از پول» (Out-of-the-money؛ یعنی قیمت اعمال بالاتر از قیمت فعلی بازار) مثل سررسید ژوئیه با قیمت‌های اعمال ۱۰۵ یا ۱۱۰ دلار، امکان بهره‌گیری از رشد بیشتر را می‌دهد و ریسک را به «پریمیوم» (هزینه پرداختی برای خرید اختیار) محدود می‌کند. این روش برای معامله روی این دیدگاه است که خبرهای ژئوپلیتیک ممکن است بدتر شود.

در عین حال باید دلار قوی را به‌عنوان مانع مهم رشد نفت در نظر گرفت. انتظار بازار برای افزایش نرخ بهره فدرال رزرو در سال جاری—دیدگاهی که با سیاست‌های «انقباضی» یا سخت‌گیرانه ۲۰۲۵ (Hawkish؛ یعنی تمایل به نرخ بهره بالاتر برای مهار تورم) تقویت شده—دلار را بالا نگه داشته است. این موضوع می‌تواند رشد نفت را کم‌رمق کند یا اگر تنش‌ها ناگهان فروکش کند، باعث برگشت سریع قیمت شود.

با توجه به بالا بودن «نوسان ضمنی» (Implied Volatility؛ برآورد بازار از نوسان آینده که روی قیمت اختیار معامله اثر می‌گذارد)، برای برخی معامله‌گران «اسپرد صعودی اختیار خرید» (Bull Call Spread) می‌تواند انتخاب محتاطانه‌تری باشد: خرید یک اختیار خرید با قیمت اعمال پایین‌تر و فروش اختیار خرید با قیمت اعمال بالاتر برای تأمین بخشی از هزینه. در این روش سود بالقوه سقف دارد، اما هزینه اولیه کمتر می‌شود و از رشد تدریجی قیمت نفت سود می‌برد، بدون نیاز به جهش بزرگ.