نفت خام برنت حدود نیمی از ریزش روز دوشنبه را جبران کرد؛ زمانی که خوشبینی به احتمال توافق آمریکا و ایران فروکش کرد، اما در معاملات ابتدایی دوباره عقب نشست. با نبود خبر قطعی در این هفته، انتظارها درباره زمانبندی تغییر کرده و قیمتها چند دلار پایینتر از بستهشدن روز جمعه مانده است. تمرکز بازار همچنین روی درخواست ایران به نقل از تسنیم بوده است: آزادسازی نیمی از ۲۴ میلیارد دلار دارایی مسدودشده پس از رسیدن به توافق؛ موضوعی که در سفر رئیس مذاکرهکننده، قالیباف، به قطر (که دیروز پایان یافت) مطرح شد.
در طرف آمریکا، وزیر خارجه مارکو روبیو گفت برای توافق بر سر متن پیشنویس «چند روز» زمان لازم است و دوباره خواستار باز ماندن تنگه هرمز «بدون مانع و بدون دریافت عوارض» شد. والاستریت ژورنال گزارش داد نیروی دریایی آمریکا به عبور کشتیها از تنگه کمک میکند، هرچند فرماندهی مرکزی آمریکا بعداً از شروع دوباره اسکورتها (همراهی نظامی کشتیها) اعلام بیاطلاعی کرد. در ۲۴ ساعت گذشته، برنت ۳.۵۸٪ رشد کرد، اما هنوز فقط بخشی از سقوط ۷.۱۵٪ روز دوشنبه را جبران کرده است؛ قیمت امروز صبح ۱.۵۷٪ افت کرد و به ۹۸.۰۲ دلار برای هر بشکه رسید؛ حدود ۵.۵۰ دلار پایینتر از بستهشدن ۱۰۳.۵۴ دلاری روز جمعه.
حساسیت بازار و فضای معاملهگری
قیمت نفت بهشدت با خبرهای مربوط به احتمال توافق آمریکا و ایران بالا و پایین میشود. برنت اکنون حوالی ۹۶.۵۰ دلار برای هر بشکه معامله میشود و فاصله زیادی با اوجهای اخیر بالای ۱۰۳ دلار دارد؛ این نشان میدهد بازار نسبت به تغییرات ذهنیِ عرضه (توقع برای کم یا زیاد شدن نفت در بازار) بسیار حساس است. در چنین فضایی، نگهداشتن «شرطبندی جهتدارِ بلندمدت» (گرفتن موقعیت خرید یا فروش با هدف طولانیمدت) پرریسک است و راهبردهای کوتاهمدت را جذابتر میکند.
این ابهام باعث جهش «نوسان ضمنی» (انتظار بازار از میزان نوسان آینده که از قیمت اختیار معاملهها استخراج میشود) در «اختیار معاملههای برنت» شده است؛ شاخص OVX ــ شاخص ترس/نوسان بازار نفت بر پایه اختیار معاملهها ــ بالای ۳۵ رفته؛ سطحی که چند ماه بود دیده نمیشد. یک توافق میتواند در مدت کوتاهی حدود ۱.۳ میلیون بشکه در روز نفت ایران را وارد بازار جهانی کند. همین احتمالِ افزایش سریع عرضه، دلیل اصلی افتهای تند قیمت در هفته گذشته بود.
نقشههای تاریخی و پیشنهادهای راهبردی
پیشنهاد میکنیم برای یافتن یک الگو، به دوره منتهی به توافق برجام ۲۰۱۵ (JCPOA؛ توافق هستهای ایران و قدرتهای جهانی) نگاه شود. در شش ماه پیش از نهایی شدن آن توافق، قیمت نفت حدود ۲۰٪ افت کرد؛ چون بازار از قبل برای بازگشت عرضه نفت ایران قیمتگذاری کرده بود. اکنون هم ممکن است الگوی مشابهی تکرار شود؛ یعنی هر نشانه قطعی از پیشرفت مذاکرات میتواند «سیگنال نزولی» (علامت فشار کاهشی) برای قیمت نفت خام تلقی شود.
در این فضا، تمرکز معاملهگران بهتر است روی «اختیار معامله» باشد تا ریسکِ دوحالته را مدیریت کنند: یا توافق امضا میشود یا شکست میخورد. خرید «استرَدل/استرَنگل» (استراتژیهایی با خرید همزمان اختیار خرید و اختیار فروش، برای سود از حرکت بزرگ قیمت در هر جهت) راهی است برای استفاده از نوسان بالا، بدون حدس زدن نتیجه. برای کسانی که مطمئناند توافق نزدیک است، فروش «اسپرد اختیار خرید خارج از پول» (ترکیب فروش و خرید اختیار خرید در قیمتهای بالاتر؛ خارج از پول یعنی قیمتی که در حال حاضر سودمند نیست) میتواند راهی باشد برای بهره گرفتن از افت احتمالی قیمت، با ریسک مشخص و محدود.
به معاملهگران توصیه میکنیم به دقت به ادبیات مذاکرهکنندگان درباره تنگه هرمز توجه کنند، چون این موضوع یک مطالبه کلیدی آمریکا است. هر گزارش درباره جابهجاییهای دریایی یا فعالیت اسکورت در تنگه میتواند محرک مهم حرکت قیمت باشد. این نشانههای ژئوپلیتیک (سیاسی-امنیتی بینالمللی) فعلاً برای جهت کوتاهمدت قیمتها از دادههای معمول «موجودی انبارها» (آمار ذخایر نفت و فرآوردهها) مهمتر است.
