قیمت نفت خام روز پنج‌شنبه اندکی کاهش یافت؛ چراکه بازارها با اتکا به انتظار برای توافق صلح آمریکا و ایران و چشم‌انداز عبور بدون عوارض از تنگه هرمز آرامش خاطر پیدا کردند. شاخص نفت آمریکا، وست تگزاس اینترمدیت (WTI)، تا کف سه‌ماهه ۷۳٫۳۶ دلار به ازای هر بشکه پایین آمد و در مسیر ثبت افت هفتگی بیش از ۱۰٪ قرار گرفت. این توافق که روز چهارشنبه توسط رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ و تهران در فرانسه امضا شد، شامل مفادی برای تضمین عبور امن از هرمز در ازای اعطای معافیت از تحریم‌های نفت ایران، آزادسازی منابع مالی مسدودشده ایران و ایجاد صندوق بازسازی ۳۰۰ میلیارد دلاری برای جبران خسارات جنگ است.

وزارت امور خارجه سوئیس اعلام کرد گفت‌وگوهای نمایندگان آمریکا و ایران روز جمعه در اقامتگاه بورگن‌اشتوک ادامه خواهد یافت؛ جایی که انتظار می‌رود مذاکرات به سمت مرحله اجرا حرکت کند. جداگانه، اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) گزارش داد ذخایر تجاری نفت خام در هفته منتهی به ۱۲ ژوئن، ۸٫۲۶ میلیون بشکه کاهش یافته است؛ در حالی‌که انتظار بازار کاهش ۴٫۶ میلیون بشکه‌ای بود. EIA گفت این دهمین افت هفتگی پیاپی بوده و سطح ذخایر را به پایین‌ترین مقدار در بیش از ۴۰ سال رسانده است، هرچند قیمت‌ها واکنش چندانی نشان ندادند.

ریسک نزولی کوتاه‌مدت برای قیمت نفت خام

با توجه به اینکه بازار اکنون بازگشت نفت ایران را در قیمت‌ها لحاظ می‌کند، ما معتقدیم مسیر کم‌مقاومت برای قیمت نفت خام در کوتاه‌مدت رو به پایین است. بازگشایی تنگه هرمز یک رویداد مهم کاهش ریسک است و بخش بزرگی از پرمیوم ژئوپلیتیکی را که سال‌ها در قیمت‌ها نهفته بود، حذف می‌کند. از منظر تاریخی، توافق برجام در سال ۲۰۱۵ باعث شد قیمت نفت در شش ماه بعد از آن بیش از ۳۰٪ افت کند؛ زیرا بازار در انتظار عرضه جدید بود.

با این چشم‌انداز، به دنبال خرید اختیار فروش (Put) هستیم تا از افت بیشتر طی چند هفته آینده منتفع شویم. واکنش تند بازار نشان‌دهنده نوسان ضمنی بالا است، بنابراین برای کاهش هزینه ورود به این موقعیت‌ها، بررسی استراتژی اسپرد اختیار فروش (Put Spread) را نیز در دستور کار داریم. هدف محدوده پایین ۷۰ دلاری است؛ زیرا بازگشت کامل بشکه‌های ایران می‌تواند ظرف چند ماه بیش از ۱ میلیون بشکه در روز به عرضه جهانی اضافه کند.

فشردگی ذخایر و عوامل صعودی بلندمدت

با این حال، نمی‌توان سطح به‌شدت پایین ذخایر آمریکا را نادیده گرفت؛ سطحی که اکنون در کمترین مقدار طی بیش از چهار دهه قرار دارد. این تنگنای بنیادین مانند یک فنر فشرده است؛ آن هم در شرایطی که ذخیره‌سازی استراتژیک نفت آمریکا (SPR) نیز نزدیک به کف‌های ۴۰ ساله، حدود ۳۷۰ میلیون بشکه، قرار دارد. بازار فعلاً این واقعیت صعودی را به نفع اخبار ژئوپلیتیکی نادیده می‌گیرد.

این گسست، فرصتی جذاب در افق بلندمدت ایجاد می‌کند؛ زمانی که تمرکز دوباره به بازار فیزیکی برگردد. ما خرید اختیار خرید (Call) خارج از پول (Out-of-the-Money) با سررسید سه تا شش ماهه را جذاب می‌دانیم؛ اختیارهایی که به دلیل افت قیمت‌های نقدی، اکنون ارزان‌تر شده‌اند. اگر اجرای توافق ایران با تأخیر مواجه شود یا تقاضا همچنان قوی بماند، این موقعیت‌ها می‌توانند رشد قابل‌توجهی را تجربه کنند.

روند تقاضای تابستانی نیز از این سناریوی صعودی زیربنایی حمایت می‌کند؛ زیرا مصرف معمولاً در اوج فصل رانندگی افزایش می‌یابد. داده‌های اخیر شاخص مدیران خرید از چین و هند نیز نشان می‌دهد تقاضای جهانی همچنان تاب‌آور است و این موضوع به کاهش بیشتر همین ذخایرِ از قبل پایین دامن خواهد زد. این فشار بنیادین نهایتاً باید در قیمت‌ها منعکس شود.