کوین وارش در ۲۲ مه در کاخ سفید بهعنوان هفدهمین رئیس فدرال رزرو سوگند یاد کرد. این تغییر در رهبری، درباره نحوه «ارتباطگیری سیاستی» فدرال رزرو (یعنی شیوه اعلام و توضیح تصمیمهای پولی به بازارها) ابهام تازهای ایجاد میکند. دونالد ترامپ بار دیگر ترجیح خود برای نرخهای بهره پایینتر را تکرار کرد، در حالی که وارش دستورکاری با محور «اصلاح فدرال رزرو» مطرح کرد؛ از جمله فاصله گرفتن از دیدگاههای اقتصادیِ صرفاً مبتنی بر دادههای گذشته، دنبال کردن «ماموریت دوگانه» (کنترل تورم در کنار حمایت از رشد اقتصادی و اشتغال) و کوچککردن «ترازنامه» فدرال رزرو (یعنی کاهش حجم داراییهایی مثل اوراق قرضه که بانک مرکزی در سالهای اخیر خریده است).
انتظار میرود وارش از «راهنمایی آیندهنگر» فاصله بگیرد؛ راهنمایی آیندهنگر یعنی اینکه بانک مرکزی از قبل، مسیر احتمالی نرخ بهره و سیاست را طوری بیان کند که بازارها غافلگیر نشوند. تمرکز اصلی او کماهمیت کردن «نمودار نقطهای» یا داتپلات (نموداری که پیشبینی هر عضو از نرخ بهره آینده را بهشکل نقطه نشان میدهد) و همچنین نشستهای خبریای است که بازارها جملهبهجمله آن را واکاوی میکنند. حتی ممکن است در «خلاصه پیشبینیهای اقتصادی» ماه ژوئن (Summary of Economic Projections؛ گزارش دورهای فدرال رزرو از پیشبینیهای رشد، تورم و نرخ بهره) از انتشار پیشبینی نرخ بهره خودداری کند؛ اقدامی که این برداشت بازار را تضعیف میکند که «کمیته بازار آزاد فدرال» (FOMC؛ نهاد تصمیمگیر اصلی درباره نرخ بهره) از پیش به یک مسیر مشخص و پیشدستانه متعهد است. نخستین جلسه FOMC به ریاست او برای ۱۷ ژوئن برنامهریزی شده، اما اگر گزارش تورمی PCE پنجشنبه بالاتر از انتظار بیاید، این رویکرد ممکن است زودتر محک بخورد؛ موضوعی که میتواند تنش با بازارها و همکارانش در فدرال رزرو را بالا ببرد و ابهام سیاستی را برای موضعگیری روی دلار آمریکا افزایش دهد.
دورهای از ابهام و راهنمایی آیندهنگر کمتر
ما ورود به دورهای تازه از ابهام را با ریاست وارش در فدرال رزرو میبینیم؛ دورهای که با مراسم سوگند او در ۲۲ مه آغاز شد. برنامه او برای فاصله گرفتن از راهنمایی آیندهنگر، بهویژه داتپلات، یکی از ابزارهای اصلی برای حدس زدن تصمیمهای بعدی را کماثر میکند. یعنی باید خود را برای شفافیت کمتر از سوی فدرال رزرو در آینده نزدیک آماده کنیم.
اکنون نگاهها به داده «مصرف شخصی» یا PCE در پنجشنبه دوخته شده است. PCE (Personal Consumption Expenditures) شاخصی از تورم است که فدرال رزرو زیاد به آن توجه میکند چون از رفتار مصرفکنندهها تصویر گستردهتری میدهد. «PCE هسته» هم یعنی تورم بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی. پیشبینی بازار برای PCE هسته فعلاً حدود ۲.۷٪ سالانه است. اگر گزارش داغ باشد، مثلاً ۳.۰٪ یا بالاتر، نبودِ نقشه راه روشن از سوی فدرال رزرو میتواند اصطکاک جدی در بازار ایجاد کند. در چنین فضایی باید انتظار نوسان بیشتر قیمتها را داشت؛ بهخصوص که «شاخص MOVE» بازار اوراق قرضه (شاخصی برای سنجش نوسان مورد انتظارِ بازده اوراق خزانهداری آمریکا) در نشستهای اخیر به بالای ۱۰۰ رسیده که نشانه افزایش نگرانی معاملهگران است.
راهبردهای بازار و پیامدها برای نوسان
برای ما این پیام را دارد که تمرکز از شرطبندی جهتدار (اینکه قیمتها فقط بالا میروند یا فقط پایین میآیند) به سمت راهبردهایی برود که از نوسان سود میبرند. ما موقعیت «خرید نوسان» را با استفاده از «اختیار معامله» (ابزاری که حق خرید یا فروش را با قیمت مشخص میدهد) روی قراردادهای آتی نرخ بهره و جفتارزهای اصلیِ دلار محتاطانه و منطقی میدانیم. برای نمونه، خرید «استرادل» یا «استرَنگل» (دو راهبرد آپشنی که از حرکت بزرگ قیمت در هر جهت سود میگیرند؛ یکی با قیمتهای اعمال یکسان و دیگری با قیمتهای اعمال متفاوت) به ما اجازه میدهد چه نرخها تند بالا بروند چه تند پایین بیایند، از خودِ ابهام استفاده کنیم.
این ابهام سیاستی یادآور دوره «فداسپیک» زیر نظر آلن گرینسپن است؛ یعنی زمانی که بازارها انرژی زیادی صرف تفسیر جملههای مبهم مقامهای فدرال رزرو میکردند. با نزدیک شدن به جلسه FOMC در ۱۷ ژوئن، انتظار میرود دورهای از گمانهزنی شدید شکل بگیرد و هر داده و هر اظهار نظر رسمی بیش از حد تحلیل شود. این بازی حدسزدن احتمالاً «نوسان ضمنی» را بالا نگه میدارد؛ نوسان ضمنی یعنی نوسانی که بازار از روی قیمت اختیار معامله برای آینده انتظار دارد، در بازار نرخها و ارز.
