طلا در بازه ۴٬۲۵۰ تا ۴٬۴۰۰ دلار به‌ازای هر اونس معامله شده و تحت فشار دلار آمریکا در بالاترین سطوح دوماهه قرار دارد؛ چراکه بازارها در فصل‌های پیشِ‌رو تداوم انقباض سیاست پولی فدرال‌رزرو را قیمت‌گذاری می‌کنند. در مقابل، نیروهای حمایتی از سمت رشد قابل‌توجه تقاضای فیزیکی در آسیا، بهبود موجودی صندوق‌های ETF پس از افت نیمه نخست سال، و ادامه خرید شمش توسط بانک‌های مرکزی بوده است.
رابطه معمول میان طلا و بازده واقعی اوراق خزانه‌داری آمریکا تضعیف شده؛ حتی در شرایطی که این بازده‌ها به بالاترین سطح ۲۰ ساله رسیده‌اند. این تغییر به نگرانی‌ها درباره افزایش بدهی عمومی آمریکا و ریسک‌های ثبات مالی نسبت داده می‌شود. اگر بازده‌های بالاتر به‌جای این نگرانی‌ها، بازتاب تاب‌آوری اقتصاد آمریکا و رقابت بر سر منابع با «هایپراسکیلرها» باشد، این پس‌زمینه برای طلا منفی است و BMI انتظار دارد در صورت رشد جهانی سریع‌تر از برآوردها، طلا در بلندمدت کاهش یابد. با این حال، افزایش قیمت انرژی و انقباض گسترده پولی به‌عنوان عاملی بازدارنده برای فعالیت اقتصادی مطرح می‌شود؛ وضعیتی که از نظر تاریخی پس از عقب‌نشینی‌های اولیه به نفع طلا بوده است. در این چارچوب به تقاضای فیزیکی اخیر اشاره می‌شود: در هشت ماه نخست ۲۰۲۶، چین بیش از کل سال ۲۰۲۵ طلا وارد کرده و ETFهای طلای این کشور در ماه اوت ۴۴ تن به موجودی خود افزوده‌اند؛ رقمی که نسبت به مدت مشابه سال قبل ۱۸٪ بیشتر است. همچنین بانک‌های مرکزی به‌طور متوسط در دوره ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۶ حدود دو برابرِ میانگین ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۱ طلا خریداری کرده‌اند و سهم طلا از ذخایر ارزی به لحاظ ارزش اکنون از سهم اوراق خزانه‌داری آمریکا فراتر رفته است.
جایگاه‌گیری مشتقه برای شکست صعودی
در هفته‌های پیشِ‌رو، معتقدیم معامله‌گران بازار مشتقه باید برای یک «بریک‌اوت» صعودی در طلا موقعیت بگیرند و از راهبردهای صرفاً دفاعی فاصله بگیرند. فلز گران‌بها با موفقیت بین ۴٬۲۵۰ تا ۴٬۴۰۰ دلار به‌ازای هر اونس تثبیت شده و با وجود قدرت دلار آمریکا، تاب‌آوری قابل‌توجهی نشان داده است. پیشنهاد می‌کنیم برای بهره‌برداری از حرکت صعودیِ احتمالی همزمان با آماده‌شدن طلا برای عبور از مقاومت بالایی، از اختیار خرید (Long Call) یا اسپرد اختیار خرید صعودی (Bull Call Spread) استفاده شود.
تغییرات ساختاری، حمایت بانک‌های مرکزی و توصیه‌های راهبردی
از نظر تاریخی، افزایش بازده واقعی اوراق خزانه‌داری مانند لنگری سنگین بر قیمت طلا عمل می‌کرد، اما این همبستگی سنتی اکنون به‌طور کامل از کار افتاده است. با نزدیک‌شدن بدهی ملی آمریکا به ۴۰ تریلیون دلار، سرمایه‌گذاران به‌دلیل افزایش ریسک‌های پایداری مالی، بیش از گذشته طلا را بر بدهی دولتی ترجیح می‌دهند. این تغییر ساختاری به این معناست که می‌توان با خیال آسوده‌تر اختیار خرید گرفت، بی‌آنکه از محیطِ بازده‌های بالا هراس داشت.
حمایت فیزیکی کم‌سابقه‌ای مشاهده می‌شود؛ به‌طوری که بانک‌های مرکزی جهان در فاصله ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۶ به‌طور متوسط سالانه بیش از ۱٬۰۰۰ تن متریک طلا خریداری کرده‌اند. علاوه بر این، ارزش کل ذخایر طلا در سبدهای رسمی جهانی اکنون از اوراق خزانه‌داری آمریکا پیشی گرفته است. با اضافه‌شدن ۴۴ تن به ETFهای طلای چین فقط در اوت ۲۰۲۶، تقاضای فیزیکی قوی یک کف مستحکم ایجاد می‌کند که ریسک نزولی برای موقعیت‌های خرید ما را محدود می‌سازد.
در حالی که برخی استدلال می‌کنند اقتصاد قوی آمریکا به زیان طلاست، انتظار داریم افزایش هزینه‌های انرژی و تداوم طولانی‌تر سیاست پولی سختگیرانه، در نهایت رشد جهانی را کند کند. در چرخه‌های پیشین انقباض پولی، طلا ابتدا آسیب می‌دید اما سپس با تشدید فشارهای اقتصادی وارد رالی‌های بزرگ می‌شد. بنابراین باید به‌دنبال انباشت اختیار خرید با سررسید اوایل ۲۰۲۷ بود تا این چرخش کلان را پوشش دهد؛ زمانی که طلا سرانجام وارد فاز تهاجمی می‌شود.
