شاخص قیمت تولید ناخالص داخلی (GDP Price Index) آمریکا در سه‌ماهه نخست به ۳.۵٪ کاهش یافت؛ در حالی‌ که عدد قبلی ۳.۶٪ بود. این تغییر نشان می‌دهد فشارهای قیمتی در کل اقتصاد—بر اساس «دفلاتور حساب‌های ملی» (شاخصی در حساب‌های ملی که سطح عمومی قیمت‌ها را برای تولید داخلی می‌سنجد)—اندکی کمتر شده است.

آخرین رقم، تغییرات تجمیعی قیمت‌ها در سه‌ماهه نخست را در کالاها و خدمات تولیدشده در داخل کشور پوشش می‌دهد و با نرخ ۳.۶٪ قبلی مقایسه می‌شود. این جابه‌جایی باعث شده شاخص در مقایسه فصل‌به‌فصل کمی پایین‌تر بیاید، هرچند همچنان نشان می‌دهد تورم بالاتر از دوره‌های با ثبات قیمتی قرار دارد.

خنک‌شدن اقتصاد و پیامدها برای فدرال‌رزرو

افت جزئی شاخص قیمت GDP به ۳.۵٪ می‌تواند نشانه‌ای باشد که تورم بالاخره بخشی از شتاب مقاوم خود را از دست می‌دهد. در نتیجه، فدرال‌رزرو (بانک مرکزی آمریکا) دلیل کمتری برای حفظ رویکرد «انقباضی/سختگیرانه» (سیاستی که با نرخ بهره بالاتر، تقاضا و تورم را محدود می‌کند) تا تابستان خواهد داشت. انتظار داریم بازار کم‌کم احتمال بیشتری برای «توقف افزایش نرخ» (Rate Pause؛ یعنی نرخ بهره در جلسه بعد تغییر نکند) در نشست بعدی فدرال‌رزرو قیمت‌گذاری کند.

این داده با گزارش‌های اخیر هم‌راستا است: نرخ بیکاری ماه مه کمی به ۴.۱٪ افزایش یافت و رشد دستمزدها کمتر شد. تازه‌ترین شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI؛ معیار رایج تورم برای سبد کالا و خدمات مصرفی) نیز نشان داد تورم هسته (Core Inflation؛ تورم بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی) به نرخ سالانه ۳.۷٪ کند شده که کمترین سطح در بیش از دو سال است. مجموع این ارقام تصویری از خنک‌شدن اقتصاد ارائه می‌دهد و نیاز فوری به «انقباض پولی بیشتر» (Monetary Tightening؛ سیاستی مانند افزایش نرخ بهره یا کاهش نقدینگی) را کمتر می‌کند.

چیدمان بازار و فرصت‌های استراتژی

با این شرایط، ما با دقت ابزارهای مشتقه نرخ بهره را زیر نظر داریم، به‌ویژه قراردادهای آتی سپتامبر SOFR. SOFR (نرخ تامین مالی شبانه تضمین‌شده) نرخ مرجع دلار در بازارهای آمریکا است و قراردادهای آتی آن برای پوشش ریسک یا معامله روی مسیر نرخ بهره استفاده می‌شوند. بازار تا همین اواخر احتمال کمی برای یک افزایش نهایی نرخ بهره در نظر گرفته بود، اما ما آن را بسیار بعید می‌دانیم. از نگاه ما، فرصت در گرفتن موقعیت برای محیط باثبات‌تر نرخ‌هاست؛ جایی که ارزش این قراردادهای آتی می‌تواند افزایش پیدا کند.

در بازار سهام نیز این وضعیت برای بخش‌های «رشد محور» که به نرخ بهره حساس‌اند، سیگنال مثبت است. ما از طریق اختیار خرید (Call Options؛ قرارداد حق خرید در قیمت مشخص تا تاریخ مشخص) روی شاخص نزدک ۱۰۰ (NDX) با سررسیدهای اواخر ژوئن و ژوئیه، به موقعیت‌های خرید خود اضافه می‌کنیم. فروش اختیار فروش «خارج از پول» (Out-of-the-money Puts؛ اختیار فروشی که قیمت اعمال آن پایین‌تر از قیمت فعلی بازار است و احتمال اجرایی‌شدنش کمتر است) روی شاخص گسترده‌تر S&P 500 نیز راهبرد دیگری است برای دریافت «پرمیوم/حق‌بیمه» (Premium؛ مبلغی که فروشنده اختیار دریافت می‌کند)؛ چون انتظار داریم نوسان (Volatility؛ شدت رفت‌وبرگشت قیمت) کمتر شود.

فدرال‌رزرو کم‌تهاجمی‌تر معمولاً به تضعیف دلار آمریکا در هفته‌های آینده هم اشاره دارد. ما برای این سناریو با خرید اختیار خرید روی جفت‌ارز EUR/USD (یورو/دلار) موقعیت می‌گیریم. تضعیف دلار، همراه با تداوم ابهام جهانی، می‌تواند به کالاهایی مانند طلا نیز کمک کند؛ بنابراین اختیار خرید روی قراردادهای آتی طلا می‌تواند «پوشش ریسک» (Hedge؛ ابزار کاهش زیان احتمالی) جذابی باشد.