شاخص ردبوک آمریکا (سالبهسال) در ۳ آوریل به ۷.۶٪ افزایش یافت. رقم قبلی ۶.۹٪ بود.
دادههای تازه ردبوک در ۳ آوریل نشان میدهد هزینهکرد مصرفکننده جهش قابلتوجهی داشته و رشد سالبهسال به ۷.۶٪ رسیده است. این یعنی مصرفکننده برخلاف انتظار همچنان قوی است و میتواند به افزایش فشارهای تورمی (بالا رفتن سطح عمومی قیمتها) منجر شود. در نتیجه باید مسیر احتمالی فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا) برای ادامه سال ۲۰۲۶ را دوباره ارزیابی کنیم.
نرخها بالاتر و برای مدت طولانیتر
این قدرت در هزینهکرد احتمالاً باعث میشود بازار احتمال کاهش نرخ بهره در کوتاهمدت را کمتر در قیمتها لحاظ کند؛ بهخصوص با توجه به اینکه گزارش تورم مصرفکننده ماه مارس (CPI؛ شاخص قیمت مصرفکننده، معیار اصلی سنجش تورم) بالاتر از انتظار و ۳.۴٪ اعلام شد. در این شرایط میتوان به قراردادهای اختیار معامله (آپشن؛ ابزاری که حق خرید/فروش را میدهد، نه الزام را) روی قراردادهای آتی SOFR توجه کرد تا برای سناریوی «نرخهای بالا برای مدت طولانیتر» موقعیت گرفت. SOFR (نرخ تأمین مالی شبانه با وثیقه) یک نرخ بهره کوتاهمدت و مبنای بسیاری از قراردادهای مالی دلاری است. همچنین قراردادهای آتی خزانهداری آمریکا در سررسیدهای کوتاهمدت ممکن است در هفتههای آینده تحت فشار نزولی قرار بگیرند (یعنی قیمتشان افت کند).
برای شاخصهای سهامی، این وضعیت میتواند جایی باشد که خبر خوب اقتصادی به خبر بد برای ارزشگذاری تبدیل شود. خطر سیاست انقباضیتر فدرال رزرو (هاوکیش؛ یعنی تمایل به نرخهای بالاتر و کنترل سختگیرانهتر تورم) مانع مهمی برای بازار است؛ مشابه اتفاقی که بعد از گزارش غافلگیرکننده اشتغال در پاییز ۲۰۲۵ رخ داد و باعث اصلاح تند بازار شد. احتمال نوسانهای رفتوبرگشتی بیشتر میشود و در نتیجه راهبردهایی روی VIX (شاخص نوسان بازار سهام آمریکا که به آن «شاخص ترس» هم میگویند) که روی افزایش نوسان شرط میبندند میتواند جذاب باشد.
از نظر ما مستقیمترین معاملات در ابزارهای مشتقه (قراردادهای مالی که ارزششان از داراییهای دیگر مثل سهام، نرخ بهره یا شاخصها میآید) و بهصورت بخشی است؛ بهویژه چون خردهفروشی ماه مارس هم هفته گذشته بهتر از انتظار بود و ۰.۹٪ رشد کرد. اختیار خرید (Call؛ حق خرید در قیمت مشخص) روی ETFهای اختیار مصرفکننده میتواند برای یک حرکت کوتاهمدت بر پایه شتاب قیمت مناسب باشد. در مقابل، میتوان اختیار فروش (Put؛ حق فروش در قیمت مشخص) روی بخشهای حساس به نرخ بهره مثل شرکتهای خدماتی (Utilities) و REITs (تراست سرمایهگذاری املاک؛ شرکتهایی که عمدتاً املاک درآمدزا دارند و معمولاً سود نقدی میدهند) را در نظر گرفت، چون اگر بازده اوراق (Bond Yields؛ نرخ سود مؤثر اوراق که معمولاً با افت قیمت اوراق بالا میرود) به روند صعودی ادامه دهد، این گروهها احتمالاً ضعیفتر عمل میکنند.
