آخرین به‌روزرسانی سیاستی فدرال رزرو بازدهی اوراق آمریکا را بالاتر برد و دلار را محکم‌تر نگه داشت؛ به‌طوری‌که شاخص دلار دوباره به بالای 100.00 بازگشت و به اوج سالانه خود تا این مقطع، یعنی 100.643 که در 31 مارس ثبت شده بود، نزدیک‌تر شد. بازارها قیمت‌گذاری خود را با فرض انقباض بیشتر بازتنظیم کرده‌اند؛ به‌نحوی‌که انتظارات برای نخستین اقدام به سپتامبر/اکتبر جلو کشیده شده، در حالی‌که اکنون احتمال افزایش در جولای حدوداً نزدیک به یک‌سوم برآورد می‌شود. حرکت دلار آمریکا در حالی رخ داد که اعلام توافق آمریکا–ایران در آخر هفته از وجود یک عامل کاهنده (offsetting drag) حکایت داشت.

نمودار نقطه‌ای (Dot Plot) بازنگری‌شده تغییر محسوسی نسبت به مارس نشان داد؛ زمانی که هیچ‌یک از اعضای کمیته بازار باز فدرال (FOMC) افزایش نرخ‌ها را پیش‌بینی نکرده بودند. اکنون مسیر سیاستی به‌گونه‌ای ترسیم شده که در واکنش به شوک قیمت انرژی، امکان انقباض ملایم را فراهم می‌کند. با این حال، چشم‌انداز همچنان به این بستگی دارد که آیا تنگه هرمز به‌زودی بازگشایی می‌شود و قیمت انرژی کاهش می‌یابد یا نه، و نیز اینکه آثار دور دوم (second-round effects) شکل می‌گیرد یا خیر. این به‌روزرسانی دلار را تا تابستان مورد حمایت قرار می‌دهد، در حالی‌که پیش‌بینی‌هایی مبنی بر عدم افزایش نرخ در سال جاری، در کنار ریسک نزولی برای برآوردهای مربوط به تضعیف دلار در 2027 قرار گرفته است.

تقویت دلار با فدرال رزرو انقباضی‌تر و تورم پایدار

به‌روزرسانی اخیر و انقباضی‌تر (hawkish) فدرال رزرو حمایت پرقدرتی از دلار آمریکا ایجاد کرده است. این موضوع شاخص دلار را به بالای 105.50 رسانده و اکنون بازارها احتمال دست‌کم یک نوبت افزایش دیگر نرخ بهره در سال جاری را قیمت‌گذاری می‌کنند. این چرخش سیاستی، با نزدیک شدن به تابستان، محیطی صعودی برای دلار ایجاد می‌کند.

در ماه‌های پیش‌رو شاهد بازقیمت‌گذاری سریع انتظارات نرخ بهره از سوی فعالان بازار هستیم. احتمال افزایش نرخ بهره تا نشست سپتامبر اکنون به حدود 50% جهش کرده که نسبت به چند هفته قبل تغییر معناداری است. این بازقیمت‌گذاری نوسان را در معاملات آتی نرخ بهره و بازار ارز افزایش می‌دهد.

این رویکرد تا حد زیادی واکنشی به تداوم تورم است؛ به‌طوری‌که آخرین گزارش شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) نرخ سالانه 3.5% را نشان می‌دهد که همچنان به‌مراتب بالاتر از هدف فدرال رزرو است. نمودار نقطه‌ای به‌روزشده مقام‌های فدرال رزرو نیز این تمایل به انقباض را تأیید می‌کند. چنین پس‌زمینه بنیادی، نگهداری موقعیت‌های خرید دلار را جذاب‌تر می‌سازد.

راهبردهای بازار و ریسک‌های نزولی

این سناریو را پیش‌تر هم دیده‌ایم؛ به‌ویژه در سال 2022 که مجموعه‌ای مشابه از افزایش‌های تهاجمی نرخ بهره، شاخص دلار را به بالاترین سطح 20 ساله رساند. آن مشابهت تاریخی نشان می‌دهد اگر فدرال رزرو مطابق سیگنال‌های خود عمل کند، همچنان می‌تواند فضای بیشتری برای تقویت دلار وجود داشته باشد. این مومنتوم باید یکی از ملاحظات کلیدی معامله‌گران باشد.

برای معامله‌گران مشتقه، این می‌تواند به سمت خرید اختیار خرید (Call) روی ETFهای دنبال‌کننده دلار یا خرید اختیار فروش (Put) روی ارزهایی مانند یورو و ین اشاره داشته باشد. افزایش عدم‌قطعیت همچنین می‌تواند نوسان ضمنی (implied volatility) را بالا ببرد و راهبردهایی را که از نوسانات قیمتی منتفع می‌شوند، بالقوه سودآور کند. پوشش ریسک (hedge) هرگونه مواجهه پرتفوی غیر دلاری نیز به دغدغه‌ای فوری‌تر تبدیل شده است.

با این حال، باید ریسک‌های نزولی نسبت به پیش‌بینی ما برای تقویت دلار تا سال آینده را نیز بپذیریم. اگر داده‌های آتی از کندی معنادار اقتصاد حکایت کند یا اگر قیمت انرژی به‌شدت افت کند، فدرال رزرو می‌تواند به‌سادگی دوباره به موضعی خنثی برگردد. تغییر لحن فدرال رزرو احتمالاً می‌تواند دستاوردهای اخیر دلار را به‌سرعت معکوس کند.