شاخص قیمت هزینههای مصرف شخصی (PCE) بخش «هسته» در ایالات متحده در ماه مارس نسبت به سال قبل ۳.۲٪ افزایش یافت. این عدد مطابق انتظار بود.
با انتشار تورم هسته PCE ماه مارس طبق انتظار در سطح ۳.۲٪، واکنش فوری بازار احتمالاً محدود خواهد بود، اما پیام اصلی روشن است: امید به کاهش نرخ بهره توسط فدرالرزرو در ماه ژوئن عملاً کنار میرود. اکنون باید خود را با شرایطی هماهنگ کنیم که نرخهای بهره برای مدت طولانیتری بالا میمانند.
بالا برای مدت طولانیتر
این عدد تورم که هرچند ثابت اما همچنان بالا است، احتمالاً «نوسان ضمنی» (برآورد بازار از نوسانات آینده که از قیمت اختیار معاملهها استخراج میشود) را در هفتههای آینده تقویت میکند. شاخص ویکس (VIX؛ شاخص ترس بازار و سنجه نوسان ضمنی S&P 500) که نزدیک ۱۷ قرار دارد، از دورههای آرامتری که در بخش زیادی از سال ۲۰۲۵ دیده بودیم بالاتر است و برای راهبردهای «فروش پرمیوم» (پرمیوم همان حقبیمه/قیمت اختیار معامله است؛ فروش پرمیوم یعنی فروش اختیار معامله برای دریافت حقبیمه) فرصت ایجاد میکند. ما در ساختارهایی مثل «آیرن کندور» (ترکیبی از چند اختیار خرید و فروش با قیمتهای اعمال مختلف که معمولاً وقتی بازار در یک بازه مشخص نوسان کند سود میدهد) روی S&P 500 ارزش میبینیم؛ این ساختار میتواند سود کند اگر بازار با معامله در یک محدوده مشخص این خبر را هضم کند.
در «قراردادهای آتی نرخ بهره» (Interest Rate Futures؛ ابزار معاملاتی برای پوشش ریسک یا معامله روی مسیر نرخهای بهره آینده)، مسیر پیشرو این است که احتمال «تسهیل» مهم سیاست پولی (کاهش نرخ بهره) دستکم تا اواخر فصل سوم میلادی کنار گذاشته شود. بازار اکنون احتمال کاهش نرخ بهره پیش از نشست سپتامبر را کمتر از ۱۵٪ قیمتگذاری میکند؛ تغییری بزرگ نسبت به چند ماه قبل. باید به دنبال فرصتهایی برای قرار گرفتن در موقعیت «منحنی بازده تختتر» (Flatter Yield Curve؛ فاصله بازده/نرخ بین سررسیدهای کوتاهمدت و بلندمدت کمتر میشود) باشیم، چون نرخهای کوتاهمدت با سیاست فدرالرزرو در سطح بالا نگه داشته میشوند.
با توجه به اینکه دادههای اخیر نشان داد نرخ بیکاری زیر ۴٪ باقی مانده و رشد تولید ناخالص داخلی (GDP؛ ارزش کل کالا و خدمات تولیدشده) در فصل اول ۲.۱٪ بوده، فدرالرزرو انگیزهای برای کاهش نرخها ندارد. این تابآوری اقتصادی نشان میدهد در «مشتقات سهام» (Equity Derivatives؛ ابزارهایی مثل اختیار معامله و قرارداد آتی روی سهام/شاخص) رویکرد محتاطانه مناسبتر است؛ به نفع بخشهای «ارزشی» (Value؛ شرکتهایی با قیمتگذاری متکی به سود و جریان نقدی فعلی) در برابر سهام «رشد» حساس به نرخ بهره (Growth؛ شرکتهایی که ارزشگذاریشان بیشتر به سودهای آینده و نرخ تنزیل وابسته است). همچنین در حال کاهش ریسک روی شرکتهای فناوری پرریسک هستیم که ارزشگذاری آنها به هزینه پایینتر وامگیری وابسته است.
