اقتصادهای شمال آسیا با ریسک‌های ناشی از عرضه برای **تراز پرداخت‌ها** (یعنی حساب‌وکتاب ورود و خروج پول با خارج از کشور، مثل صادرات، واردات و جریان سرمایه) روبه‌رو هستند، حتی اگر گزارش‌ها از ذخایر کافی انرژی خبر دهند. این ریسک‌ها روی **ارز** و وضعیت مالی خارجی آن‌ها اثر می‌گذارد. ممکن است از برخی **اقدام‌های مالی دولت** (مثل یارانه، کاهش مالیات یا کنترل قیمت) برای محدود کردن افزایش قیمت انرژی استفاده شود. انتظار می‌رود **تورم شاخص کل** (عدد اصلی تورم که همه کالاها و خدمات را دربر می‌گیرد) در کوتاه‌مدت بالا برود و **بانک‌های مرکزی** (نهادهای مسئول سیاست پولی و کنترل تورم) ممکن است واکنش نشان دهند.

ریسک‌های تورم و توازن خارجی

شرکای کشورهای توسعه‌یافته رشد دستمزدهایی داشته‌اند که همچنان **سخت پایین می‌آید** (یعنی کاهش آن کند است و سریع تعدیل نمی‌شود) و همین به بالا ماندن تورم کمک کرده است. این موضوع باعث ایجاد اختلاف قیمت در مقایسه با شمال آسیا شده است. این اختلاف قیمت‌ها، **نرخ‌های واقعی مؤثر ارز** در آسیا-اقیانوسیه (**REER**؛ یعنی ارزش پول کشور در برابر سبدی از ارزها، بعد از در نظر گرفتن تورم) را پایین آورده است. رشد پایین دستمزد در آسیا-اقیانوسیه نسبت به کشورهای توسعه‌یافته نیز فشار نزولی بیشتری بر REER وارد کرده است. بازگشت موج تورم جهانیِ ناشی از عرضه می‌تواند روش تعدیل نرخ ارز را تغییر دهد. در آن حالت، ارزهای آسیا-اقیانوسیه ممکن است بتوانند سطوح بالاتر REER را بهتر تحمل کنند. اگر REER بالا برود، اختلاف ارزش‌گذاری می‌تواند کمتر شود. این تعدیل بیشتر از مسیر تورم رخ می‌دهد، نه از مسیر فشار قیمتی ناشی از افزایش دستمزد.

پیامدها برای راهبرد ارزی

می‌بینیم اقتصادهای شمال آسیا با ریسک‌های ناشی از عرضه روبه‌رو هستند که می‌تواند بر تراز پرداخت‌ها اثر بگذارد. هرچند بانک‌های مرکزی و دولت‌ها ممکن است با برخی ابزارهای مالی اثر افزایش قیمت انرژی را کمتر کنند، تورم شاخص کل در کوتاه‌مدت رو به افزایش است. این موضوع تقریباً حتماً واکنش **سیاست پولی** (مثل بالا بردن نرخ بهره یا جمع‌کردن پول از بازار برای مهار تورم) را به دنبال دارد که معمولاً به نفع تقویت ارز است. این پویایی جدید تورم بیشتر از بیرون می‌آید، برخلاف چیزی که تا ۲۰۲۵ در شرکای توسعه‌یافته دیده شد که عامل اصلی آن دستمزدهای چسبنده بود. این وضعیت شکاف بزرگ ارزش‌گذاری ایجاد کرده و REER در شمال آسیا بسیار پایین به نظر می‌رسد. جهش اخیر قیمت کالاهای پایه، با رشد ۱۲٪ قیمت نفت در یک ماه و عبور از ۹۰ دلار برای هر بشکه، نمونه‌ای از **شوک عرضه جهانی** است (یعنی اختلال در عرضه کالاهای مهم مثل انرژی) که شرایط را عوض می‌کند. در این فضا، این ارزهای کم‌ارزش‌گذاری‌شده می‌توانند تقویت شوند تا با **تورم وارداتی** (گرانی‌ای که از افزایش قیمت کالاهای وارداتی یا تضعیف ارز داخلی می‌آید) مقابله شود. برای نمونه، REER وون کره جنوبی همچنان ۸٪ پایین‌تر از میانگین پنج‌ساله است و این فاصله می‌تواند شروع به بسته‌شدن کند. به نظر می‌رسد این اقتصادها می‌توانند نرخ واقعی ارز بالاتر را تحمل کنند و شاید حتی از آن استقبال کنند. معامله‌گران می‌توانند در هفته‌های آینده به فکر موقعیت‌گیری برای افزایش ارزش ارزهای شمال آسیا در برابر دلار آمریکا و یورو باشند. با استفاده از **ابزارهای مشتقه** (قراردادهای مالی که ارزششان از دارایی دیگری مثل ارز می‌آید)، این می‌تواند شامل خرید **اختیار خرید (Call Option)** روی وون کره (قراردادی که حق خرید ارز را با قیمت مشخص تا زمان مشخص می‌دهد) یا گرفتن **موقعیت خرید در قرارداد فوروارد (Forward)** روی دلار تایوان باشد (قراردادی برای خرید ارز در تاریخی آینده با نرخ از پیش تعیین‌شده). با تغییر روایت تورم جهانی، نسبت سود به زیان احتمالی این معاملات بهتر شده است. داده‌های تازه از وزارت دارایی ژاپن نشان می‌دهد قیمت‌های واردات در فوریه ۲۰۲۶، ۳.۵٪ جهش کرده که سریع‌ترین سرعت در بیش از یک سال است و فشار بر سیاست‌گذاران را افزایش می‌دهد. این موضوع دیدگاهِ تمایل بیشتر بانک‌های مرکزی منطقه به اجازه‌دادن برای تقویت ارزها جهت جذب شوک‌های قیمتی بیرونی را تقویت می‌کند. در نتیجه، داشتن موقعیت خرید روی ارزهایی مثل ین جذاب‌تر می‌شود، چون ارز قوی‌تر به ابزاری برای **ثبات قیمت‌ها** تبدیل می‌شود.

همین الان معامله را شروع کنید – اینجا کلیک کنید تا حساب واقعی VT Markets خود را بسازید