چین رشد ۵.۰٪ را ثبت کرد؛ در حالیکه رشد سرمایهگذاری فقط ۱.۷٪ بود و فروش خردهفروشی پس از تعدیل با تورم تقریباً بدون رشد ماند. این موضوع نشان میدهد صادرات و دیگر منابع «تقاضای خارجی» (یعنی خرید کالا از سوی مشتریان خارج از کشور) موتور اصلی رشد بودهاند.
این وابستگی به صادرات یعنی سیاستگذارها ترجیح میدهند جلوی جهشهای تندِ ارزش «یوان چین» (CNY، پول ملی چین) را بگیرند. تقویت یوان میتواند «رقابتپذیری قیمتی» کالاهای چین در بازارهای خارجی را کم کند؛ یعنی کالاهای چینی برای خریدار خارجی گرانتر تمام میشود.
همزمان، به نظر میرسد مقامها فقط افزایشهای محدود و کنترلشده یوان در برابر «دلار آمریکا» را مجاز میدانند. هدف این کار، کاهش فشار سیاسی بینالمللی است که به صادرات بالای چین گره خورده است.
در ماه مارس، همزمان با درگیری ایران، یوان در برابر دلار از رشد بازایستاد. دادههای مربوط به «داراییهای خارجی» (داراییها و سرمایهگذاریهای بانکی به ارزهای خارجی یا خارج از کشور) در بانکهای بزرگ دولتی نشان میدهد احتمالاً این بانکها برای جلوگیری از «تضعیف» (افت ارزش) یوان وارد عمل شدهاند.
پس از آتشبس در ایران و کمی ضعیفتر شدن دلار آمریکا، یوان دوباره شروع به تقویت کرد. ارقام مارس نشان داد داراییهای خارجی در بخش بانکی چین حدود ۱۰۰ میلیارد یوان کاهش یافته؛ یعنی ممکن است فشار برای افت ارزش یوان وجود داشته باشد.
جمعبندی این چشمانداز این است که افزایش ارزش یوان در برابر دلار، اگر هم رخ دهد، آهسته و محدود خواهد بود.
