روز دوشنبه، بانک خلق چین (PBOC) نرخ مرکزی دلار/یوان (USD/CNY) را روی 6.8648 تعیین کرد. این رقم در مقایسه با «فیکس» (نرخ مرجع روزانه) جمعه گذشته که 6.8622 بود و برآورد رویترز که 6.8291 اعلام شده بود، بالاتر است.

هدف اصلی سیاست پولی بانک خلق چین ثبات قیمت‌هاست؛ از جمله ثبات نرخ ارز، و همچنین حمایت از رشد اقتصادی. این بانک روی اصلاحات مالی هم کار می‌کند؛ مانند بازتر کردن و توسعه دادن بازارهای مالی چین.

بانک خلق چین متعلق به دولت جمهوری خلق چین است؛ بنابراین یک نهاد مستقل و خودگردان نیست. دبیر کمیته حزب کمونیست در این بانک ــ که از سوی رئیس شورای دولتی معرفی می‌شود ــ نفوذ اصلی را بر مدیریت و مسیر حرکت بانک دارد و «پان گونگ‌شِنگ» هم‌زمان این سمت و سمت رئیس کل بانک را در اختیار دارد.

بانک خلق چین از چند ابزار سیاست‌گذاری استفاده می‌کند؛ از جمله نرخ «ریپو معکوس» ۷روزه (وام کوتاه‌مدتی که بانک مرکزی برای جمع‌کردن یا تزریق پول به بازار انجام می‌دهد)، «تسهیلات وام‌دهی میان‌مدت» یا MLF (وام چندماهه بانک مرکزی به بانک‌ها برای تأمین نقدینگی)، مداخله در بازار ارز (خریدوفروش ارز برای اثر گذاشتن بر نرخ)، و «نسبت سپرده قانونی» یا RRR (سهمی از سپرده‌های بانک‌ها که باید نزد بانک مرکزی نگه دارند و با کاهش آن پول بیشتری برای وام‌دهی آزاد می‌شود). «نرخ وام پایه» یا LPR نرخ بهره مرجع چین است و بر نرخ وام‌ها، وام مسکن و نرخ‌های پس‌انداز اثر می‌گذارد و هم‌زمان می‌تواند روی نرخ ارز رنمینبی/یوان هم اثرگذار باشد.

چین بانک‌های خصوصی را مجاز می‌داند و ۱۹ بانک خصوصی دارد. بزرگ‌ترین‌ها شامل WeBank و MYbank هستند که به‌ترتیب با پشتوانه تنسنت و گروه Ant فعالیت می‌کنند. از سال ۲۰۱۴ امکان ورود گسترده‌تر برای مؤسسات وام‌دهی با سرمایه خصوصی فراهم شد.

اقدام بانک مرکزی در روز دوشنبه ــ تعیین نرخ مرجع یوان در سطحی ضعیف‌تر از انتظار بازار ــ برای هفته‌های پیش رو یک علامت مهم است. این حرکت می‌تواند اقدامی هدفمند برای کنترل ارزش پول ملی در شرایط فشارهای تازه اقتصادی باشد. فاصله این نرخ با برآوردها بزرگ‌ترین اختلاف از ژانویه امسال بوده است.

این تصمیم احتمالاً از نگرانی نسبت به داده‌های اخیر اقتصاد می‌آید؛ رشد تولید ناخالص داخلی (GDP؛ ارزش کل کالاها و خدمات تولیدشده) در فصل اول ۴.۸٪ ثبت شد و اندکی از آهنگ هدف‌گذاری‌شده دولت عقب ماند. با توجه به اینکه آمار صادرات ماه مارس نیز کاهش نزدیک به ۲٪ نسبت به سال قبل را نشان داد، تضعیف پول ملی می‌تواند ابزاری باشد تا کالاهای چینی در بازارهای جهانی رقابتی‌تر شوند (زیرا قیمت دلاری آنها پایین‌تر می‌افتد). در این مقطع، به‌نظر می‌رسد بانک مرکزی حمایت از صادرات را بر حفظ قدرت یوان ترجیح داده است.

با توجه به ابزارهای متعدد بانک مرکزی، احتمال «سیاست پولی انبساطی» بیشتر (یعنی کاهش نرخ‌ها یا افزایش نقدینگی برای تحریک اقتصاد) را نباید کنار گذاشت. هرچند نرخ کلیدی MLF را هفته گذشته روی ۲.۵٪ ثابت نگه داشتند، اما لحن اظهارنظرها «ملایم‌تر» و متمایل به کاهش نرخ‌ها بود. این می‌تواند به معنای آن باشد که در صورت نیاز، کاهش RRR برای تزریق نقدینگی به سیستم بانکی به کار گرفته شود.

تداوم یوان ضعیف‌تر می‌تواند بر قیمت کالاهای پایه فشار کاهشی وارد کند، به‌ویژه در فلزات صنعتی، چون هزینه واردات برای چین (به پول داخلی) بالا می‌رود و تقاضا می‌تواند تحت فشار قرار گیرد. معامله‌گران «اختیار معامله» (قراردادهایی که حق خرید/فروش در قیمت مشخص را می‌دهند) ممکن است سراغ راهبردهایی بروند که از افزایش نوسان در جفت‌ارز USD/CNH سود می‌برد؛ USD/CNH یعنی دلار در برابر یوان «برون‌مرزی» که در بازارهای خارج از سرزمین اصلی چین معامله می‌شود. انتظار می‌رود این ارز سطح 6.90 را قبل از پایان سه‌ماهه دوم آزمایش کند.