بانک خلق چین (PBOC) نرخ میانی دلار/یوان (USD/CNY) را برای روز جمعه روی ۶.۸۶۲۸ تعیین کرد؛ در حالی‌که روز قبل ۶.۸۶۰۸ بود.

اهداف سیاست پولی بانک خلق چین شامل حفظ ثبات قیمت‌ها (از جمله ثبات نرخ ارز) و حمایت از رشد اقتصادی است. این بانک همچنین روی اصلاحات مالی کار می‌کند؛ مثل باز کردن مسیر دسترسی و توسعه بازارهای مالی.

بانک خلق چین متعلق به دولت جمهوری خلق چین است؛ بنابراین یک نهاد کاملاً مستقل نیست. دبیر کمیته حزب کمونیست چین که با معرفی رئیس شورای دولتی تعیین می‌شود، بر مدیریت و جهت‌گیری این بانک اثر می‌گذارد؛ «پان گونگ‌شِنگ» هم‌زمان این سمت و سمت رئیس کل بانک را دارد.

بانک خلق چین از ابزارهای سیاستی زیر استفاده می‌کند: «نرخ ریپو معکوس ۷روزه» (Reverse Repo؛ تزریق نقدینگی کوتاه‌مدت به بانک‌ها در برابر دریافت وثیقه و تعهد بازخرید)، «تسهیلات وام‌دهی میان‌مدت» (MLF؛ وام‌دهی با سررسید چندماهه برای مدیریت هزینه پول), «مداخله ارزی» (خرید/فروش ارز برای اثرگذاری بر نرخ), و «نسبت سپرده قانونی» (RRR؛ درصدی از سپرده‌های بانک‌ها که باید نزد بانک مرکزی نگه دارند). «نرخ وام مرجع» (Loan Prime Rate یا LPR؛ نرخ معیار وام‌دهی بانک‌ها) نرخ پایه بهره در چین است و بر هزینه وام، نرخ وام مسکن، نرخ سود سپرده‌ها و همچنین نرخ ارز «رنمینبی/یوان» اثر می‌گذارد.

چین ۱۹ بانک خصوصی دارد که سهم کوچکی از نظام مالی را تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۱۴ اجازه داده شد وام‌دهندگان داخلی که کاملاً با سرمایه خصوصی تأمین مالی می‌شوند، در بخشی که عمدتاً دولتی اداره می‌شود فعالیت کنند.

بانک خلق چین نرخ مرجع روزانه یوان را کمی ضعیف‌تر تعیین کرده و نشان داده افت تدریجی ارزش یوان را می‌پذیرد. این اقدام در حالی است که فدرال رزرو آمریکا سیگنال می‌دهد نرخ‌های بهره را «برای مدت طولانی‌تر بالا» نگه می‌دارد؛ و داده‌های تورم آمریکا در مارس ۲۰۲۶ نشان داده تورم کمتر از انتظار کاهش نیافته و همچنان بالا مانده است. این را می‌توان واکنشی مدیریت‌شده به تقویت دلار دانست؛ با هدف حفظ توان رقابتی صادرات چین.

این جهت‌گیری سیاستی نشان می‌دهد در هفته‌های آینده مسیر کم‌دردسرتر برای یوان، کاهش ارزش است. با وجود اینکه رشد تولید ناخالص داخلی (GDP؛ ارزش کل کالا و خدمات تولیدشده) در سه‌ماهه اول ۲۰۲۶ رقم قابل‌قبول ۴.۸٪ بوده، داده‌های پایه از ضعف ادامه‌دار در بخش املاک و کندی تقاضای مصرف‌کننده خبر می‌دهند. برای نمونه «شاخص مدیران خرید تولیدی کایکسین» (Caixin Manufacturing PMI؛ شاخصی برای سنجش وضعیت تولید، بالای ۵۰ یعنی رشد) در آوریل ۲۰۲۶ حوالی ۵۰.۸ بود؛ یعنی فقط رشد محدود، و همین به سیاست‌گذار دلیل می‌دهد بیشتر از اقداماتی حمایت کند که به رشد کمک می‌کنند.

معامله‌گران «مشتقه» (Derivative؛ ابزارهایی مثل قرارداد آتی و اختیار معامله که ارزششان از دارایی پایه می‌آید) می‌توانند سناریوی بالاتر رفتن نرخ USD/CNY را در نظر بگیرند؛ احتمالاً نزدیک ۶.۹۰. استفاده از «قرارداد فوروارد با سررسید بلندتر» (Forward؛ توافق امروز برای خرید/فروش ارز در آینده با نرخ مشخص) یا خرید «اختیار خرید دلار» (USD Call Option؛ حق خرید دلار با نرخ معین) در برابر CNH (یوان برون‌مرزی) می‌تواند راهبردهای محتاطانه‌ای باشد تا از این روند بهره ببرند. این روش هم امکان همراهی با افزایش تدریجی را می‌دهد و هم ریسک را مشخص می‌کند؛ چون انتظار می‌رود بانک خلق چین مانع افت‌های تند و بی‌نظم شود.

همچنین می‌توان به «نماینده‌های غیرمستقیم» احساسات نسبت به اقتصاد چین نگاه کرد؛ مثل دلار استرالیا. تضعیف یوان می‌تواند به قیمت کالاهای پایه فشار بیاورد و در نتیجه بر AUD اثر منفی بگذارد. بنابراین گرفتن موقعیت‌های فروش کوتاه‌مدت در «آتی» (Futures؛ قرارداد استاندارد خرید/فروش در آینده) یا «اختیار معامله» AUD/USD می‌تواند پوشش ریسک مناسبی باشد یا حتی یک معامله مستقل.

با این حال باید مراقب تغییرات ناگهانی سیاستی بود؛ چون بانک خلق چین سابقه غافلگیر کردن بازار را دارد. در شوک بازار سال ۲۰۱۵، تغییر ناگهانی در سازوکار تعیین نرخ میانی باعث افت شدید ارزش یوان شد و بازارهای جهانی را متلاطم کرد. در نتیجه، نگه داشتن بخشی «اختیار معامله ارزانِ خارج از قیمت» (Out-of-the-money؛ اختیاری که فعلاً سودآور نیست اما در حرکت شدید قیمت ارزش می‌گیرد) می‌تواند راهی معقول برای محافظت در برابر رخداد کم‌احتمال اما پراثر باشد.