بانک خلق چین (PBoC) نرخ مرکزی (نرخ مرجع روزانه؛ نرخی که بانک مرکزی هر روز برای هدایت بازار تعیین می‌کند) دلار/یوان (USD/CNY) را برای پنج‌شنبه 6.8487 تعیین کرد. این رقم با نرخ روز قبل 6.8562 و برآورد رویترز 6.8087 مقایسه می‌شود.

هدف‌های اصلی سیاست پولی (اقدام‌های بانک مرکزی برای کنترل پول و اعتبار) در PBoC، ثبات قیمت‌ها (کنترل تورم) از جمله ثبات نرخ ارز (جلوگیری از نوسان شدید ارزش پول)، و حمایت از رشد اقتصادی است. همچنین روی اصلاحات مالی مانند باز کردن و توسعه بازارهای مالی (گسترش دسترسی و عمق بازار) کار می‌کند.

نقش نهادی و حاکمیت

PBoC متعلق به دولت جمهوری خلق چین است و یک نهاد مستقل نیست. دبیر کمیته حزب کمونیست چین (مسئول حزبی اثرگذار بر تصمیم‌ها)، که از سوی رئیس شورای دولتی معرفی می‌شود، به تعیین مسیر مدیریت بانک کمک می‌کند و پان گونگ‌شِنگ هم‌زمان این سمت و سمت رئیس کل را دارد.

PBoC از ابزارهایی مانند نرخ «ریپو معکوس ۷روزه» (وام کوتاه‌مدت بانک مرکزی به بانک‌ها با وثیقه و توافق بازخرید؛ ابزاری برای تنظیم نرخ‌های کوتاه‌مدت)، «تسهیلات وام‌دهی میان‌مدت» یا MLF (وام میان‌مدت بانک مرکزی به بانک‌ها برای تامین نقدینگی)، «مداخله ارزی» (خرید/فروش ارز برای کنترل نرخ)، و «نسبت سپرده قانونی» یا RRR (سهمی از سپرده‌ها که بانک‌ها باید نزد بانک مرکزی نگه دارند) استفاده می‌کند. نرخ سود معیار در چین «نرخ اولیه وام‌دهی» یا LPR است (میانگین نرخ وامی که بانک‌ها ارائه می‌کنند و مبنای تعیین نرخ وام و مسکن)، که بر نرخ وام، وام مسکن و سود پس‌انداز اثر می‌گذارد و می‌تواند بر نرخ برابری رنمینبی/یوان (پول چین) هم تاثیر بگذارد.

چین ۱۹ بانک خصوصی دارد، از جمله وام‌دهنده‌های دیجیتال WeBank و MYbank. در سال ۲۰۱۴، چین اجازه داد وام‌دهنده‌های داخلی که کاملا با سرمایه خصوصی تامین مالی می‌شوند، در بخشی که عمدتا دولتی اداره می‌شود فعالیت کنند.

پیامدهای بازار و نکات معاملاتی

داده‌های اخیر اقتصادی تصویر روشن‌تری از فشار بر سیاست‌گذاران می‌دهد. رشد تولید ناخالص داخلی (GDP؛ ارزش کل کالاها و خدمات تولیدشده) در سه‌ماهه اول ۲۰۲۶ به 4.8% رسید و کمی پایین‌تر از هدف 5% بود. تورم (افزایش عمومی قیمت‌ها) در آوریل هم آرام و در نرخ سالانه 0.5% باقی ماند. این روند ادامه سیاست‌های حمایتی محدود در ۲۰۲۵ است؛ یعنی PBoC بیشتر از کاهش‌های هدفمند استفاده کرد تا از اقتصاد حمایت کند، بدون اینکه خروج بزرگ سرمایه (انتقال پول به خارج به دلیل نگرانی از بازده یا ریسک) ایجاد شود.

با این شرایط، انتظار می‌رود PBoC در هفته‌های آینده از ابزارهای خود استفاده کند؛ مثلا کاهش نسبت سپرده قانونی (RRR) بانک‌ها. این کار نقدینگی (پول در دسترس برای وام‌دهی و معاملات) را بالا می‌برد و به فعالیت اقتصادی کمک می‌کند؛ ضمن اینکه با تورم پایین، انجام آن آسان‌تر است. چنین اقدامی نشان می‌دهد تمرکز اصلی بر رشد داخلی است.

برای معامله‌گرانی که روی نرخ‌های سود تمرکز دارند، این می‌تواند به معنی چیدن موقعیت‌ها برای کاهش نرخ‌ها در چین باشد. ابزارهای مشتقه (قراردادهای مالی که ارزششان از دارایی پایه می‌آید) مانند قراردادهای آتی اوراق قرضه دولتی چین ممکن است در صورت کاهش RRR یا کاهش نرخ MLF رشد کنند. این یعنی شرط‌بندی روی «سیاست پولی انبساطی» (آسان‌تر شدن شرایط پولی از طریق کاهش نرخ/افزایش نقدینگی برای تحریک اقتصاد).

با این حال، هر اقدام انبساطی هدف PBoC برای نگه داشتن یوان باثبات را سخت‌تر می‌کند. کاهش نرخ سود معمولا فشار کاهشی بر ارز در برابر دلار می‌گذارد. این تضاد یعنی نباید انتظار داشت بانک مرکزی اجازه افت سریع ارزش یوان را بدهد.

این رویکرد مدیریت‌شده می‌تواند نوسان ارز را محدود نگه دارد. یک راهبرد قابل‌طرح، استفاده از «اختیار معامله» (Options؛ قراردادی که حق خرید یا فروش را با قیمت مشخص می‌دهد) روی USD/CNH است؛ مثل فروش «استرَنگل» (Strangle؛ فروش هم‌زمان اختیار خرید و اختیار فروش در دو قیمت اعمال متفاوت برای سود گرفتن از کم‌نوسان بودن)، با این فرض که نرخ در دامنه‌ای قابل پیش‌بینی می‌ماند؛ از یک طرف مداخله PBoC و از طرف دیگر فشارهای اقتصادی. این روش در دوره‌هایی از ۲۰۲۵ که بانک سطح 7.35 را دفاع می‌کرد، نتیجه داده بود.

ریسک اصلی این است که PBoC ثبات ارز را بالاتر از هر چیز بگذارد و هر محرک جدی را عقب بیندازد. در این حالت، معامله‌گران می‌توانند از «اختیار خرید» (Call؛ حق خرید) روی USD/CNY به‌عنوان پوشش ریسک (Hedge؛ کاهش اثر زیان احتمالی) استفاده کنند یا روی تضعیف یوان شرط ببندند؛ حتی با وجود تلاش‌های بانک. این نگاه می‌پذیرد که نرخ مرجع روزانه بیشتر «سیگنال» است تا یک مرز غیرقابل‌عبور.