عوامل منفی کلان همچنان به روپیه اندونزی فشار می‌آورند؛ بازده اوراق خزانه‌داری دو‌ساله آمریکا بالای ۴٪ است و همزمان قیمت نفت بالاست و اختلاف نرخ بهره (فاصله نرخ‌های بهره بین دو کشور) که گفته می‌شود به پایین‌ترین سطح‌های تاریخی رسیده، باعث فشار بر IDR در برابر دلار شده است. شرایط بیرونی با تضعیف حساب جاری (خالص درآمد و پرداخت‌های ارزی کشور) هم بدتر شده؛ این شاخص در فصل اول به منفی ۱.۱٪ تولید ناخالص داخلی (GDP؛ ارزش کل کالا و خدمات تولیدی) ثبت شد. همچنین ریسک‌های مالی مرتبط با یارانه‌های انرژی و کند شدن رشد پایه (رشد بدون اثرات موقتی) آسیب‌پذیری را افزایش می‌دهد. رشد فصل اول بیشتر از مسیر افزایش مصرف دولت بود و +۱.۳ واحد درصد به رشد اضافه کرد؛ در حالی که این سهم در فصل چهارم ۲۰۲۵ حدود +۰.۴ واحد درصد بود.

ریسک‌های تورمی به سمت افزایش متمایل است؛ زیرا قیمت بالاتر نفت، تضعیف روپیه و بسته شدن شکاف تولید (فاصله تولید واقعی با ظرفیت بالقوه اقتصاد) به تورم منتقل می‌شود، هرچند یارانه‌ها انتقال اثر به قیمت‌ها را با تأخیر می‌اندازند. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد تورم کل (headline؛ تورم شاخص اصلی بدون حذف اقلام) در ۲۰۲۶ به‌طور متوسط ۳٪ باشد (در برابر ۱.۹٪ در ۲۰۲۵) و رشد GDP حدود ۵.۳٪ برآورد می‌شود (در برابر ۵.۱٪ در ۲۰۲۵). سیاست انقباضی بانک مرکزی اندونزی (BI؛ Bank Indonesia)، از جمله افزایش ۵۰ واحد پایه‌ای نرخ در ماه مه و بازده ۱۲ماهه SRBI در ۶.۸٪، تا حدی حمایت ایجاد می‌کند؛ با این حال از دو افزایش دیگرِ ۲۵ واحد پایه‌ای BI هم به‌عنوان احتمال یاد می‌شود.

—

تداوم فشارهای کلان و داخلی بر روپیه

به نظر می‌رسد عوامل منفی کلان در هفته‌های آینده همچنان به روپیه اندونزی فشار وارد کنند. بازده بالاتر آمریکا—با بازده اوراق خزانه‌داری دوساله نزدیک ۴.۱٪—و قیمت بالای نفت حدود ۹۰ دلار برای هر بشکه، دلار را تقویت می‌کند. در چنین فضایی، انتظار رشد روپیه (متمایل بودن به تقویت آن) دشوار است.

فشار به‌دلیل عوامل داخلی هم بیشتر شده است؛ از جمله بدتر شدن حساب جاری که در فصل اول ۲۰۲۶ کسری ۱.۱٪ از GDP ثبت کرد. این تغییر نسبت به مازادهای سال‌های قبل قابل توجه است و همراه با ریسک‌های یارانه انرژی، آسیب‌پذیری ارز را بالا می‌برد. نرخ دلار/روپیه (USD/IDR) در حال آزمودن سقف‌های چندساله است و به محدوده ۱۶,۵۰۰ نزدیک می‌شود.

بانک مرکزی اندونزی به‌طور فعال از ارز دفاع می‌کند؛ این ماه نرخ را ۵۰ واحد پایه (bps؛ هر واحد پایه برابر ۰.۰۱٪) بالا برده و بازار دست‌کم دو افزایش دیگرِ ۲۵ واحد پایه‌ای را برای امسال در قیمت‌ها لحاظ کرده است. این تعهد به سیاست انقباضی تا حدی به روپیه کمک می‌کند، اما اعتماد سرمایه‌گذاران به‌دلیل نگرانی از مداخله احتمالی دولت در صادرات کالاهای پایه (مثل مواد معدنی و محصولات کشاورزی) همچنان شکننده است.

—

جایگیری بازار، ریسک‌ها و محرک‌های برگشت

با وجود روند صعودی قوی در USD/IDR، به نظر می‌رسد نسبت ریسک به بازده در حال تغییر است. این جفت‌ارز اکنون در محدوده «بیش‌ازحد خرید» (overbought؛ رشد سریع و زیاد که معمولاً احتمال اصلاح را بالا می‌برد) معامله می‌شود؛ به‌طوری که شاخص‌های تکنیکال مانند RSI (شاخص قدرت نسبی؛ سنجه شتاب حرکت قیمت) بالاتر از ۷۰ قرار گرفته‌اند. از زاویه «نرخ ارز مؤثر واقعی» (REER؛ ارزش ارز در برابر سبدی از ارزها با تعدیل تورم)، روپیه بسیار ارزان به نظر می‌رسد و به سطوح «کم‌ارزش‌گذاری» (undervaluation؛ پایین‌تر از ارزش تعادلی) نزدیک شده که آخرین بار در بحران ۲۰۱۳ موسوم به Taper Tantrum (واکنش شدید بازارها به کاهش تدریجی خرید اوراق توسط فدرال رزرو) دیده شد.

با توجه به این وضعیت کشیده، دنبال کردن ادامه جهش USD/IDR منطقی نیست. در عوض، استفاده از «اختیار معامله» (options؛ قراردادهایی که حق خرید/فروش در قیمت مشخص می‌دهند) برای آماده شدن جهت یک برگشت تند می‌تواند مناسب باشد. خرید اختیار فروش (put؛ حق فروش) که «خارج از پول» است (out-of-the-money؛ قیمت اعمال بدتر از قیمت فعلی بازار و معمولاً ارزان‌تر) روی USD/IDR، راهی کم‌هزینه برای بهره‌بردن از افت احتمالی این جفت‌ارز در صورت ظهور یک محرک است.

محرک‌های مشخصی می‌توانند این برگشت را فعال کنند. کاهش تنش‌های ژئوپلیتیک، مثل کاهش اختلاف بین آمریکا و ایران، می‌تواند قیمت نفت را سریع پایین بیاورد و به روپیه کمک کند. همچنین هر نشانه‌ای از ضعیف شدن داده‌های اقتصادی آمریکا می‌تواند انتظارات از نرخ‌های فدرال رزرو (Fed؛ بانک مرکزی آمریکا) را پایین بیاورد و دلار را تضعیف کند و در نتیجه باعث عقب‌نشینی سریع USD/IDR شود.