تعهد سیاستی به ثبات ارز
پان گونگشِنگ، رئیس بانک مرکزی چین (PBoC)، گفت چین نیازی ندارد و برنامهای هم ندارد که برای بالا بردن رقابتپذیری تجاری از «تضعیف ارزش پول» (کاهش ارزش ارز) استفاده کند. او دوباره تأکید کرد که «رنمینبی» (Renminbi؛ نام رسمی پول چین، همان یوان) در محدودهی کلی باثبات نگه داشته میشود و بهعنوان ابزار در اختلافهای تجاری به کار نمیرود. اختلاف قابلتوجهی میان قراردادهای فوروارد یوان و قیمت اسپات آن دیده میشود؛ در حالیکه خروج سرمایه قیمت اسپات را پایین میکشد. دادههای فوریهٔ ۲۰۲۶ نشان داد «شاخص مدیران خرید» تولیدی کایکسین (Caixin Manufacturing PMI؛ شاخصی از وضعیت فعالیت کارخانهها، زیر ۵۰ یعنی افت) به ۴۹٫۵ کاهش یافته و نگرانیها را بیشتر کرده است. این یعنی بین جریان واقعی پول در بازار و انتظارها درباره آینده تضاد دیده میشود. ضعف بازار اسپات بهنظر مستقیم به خارجکردن دارایی مربوط است و بخشی از بزرگترین خروجهای امسال در هفتهٔ گذشته رخ داده است. آخرین ارقام «ادارهٔ دولتی ارز خارجی چین» (SAFE؛ نهاد رسمی نظارت بر ورود و خروج ارز و سرمایه) این نگاه را تأیید میکند و نشان میدهد «خروج خالص سرمایهگذاری پرتفوی» (Net portfolio outflows؛ خروج سرمایه از سهام/اوراق بدون کنترل مدیریتی مستقیم) در سهماههٔ چهارم ۲۰۲۵ به بیش از ۳۲ میلیارد دلار رسیده است. با چنین فشاری، توان ارز برای نقش «پناهگاه امن» (Safe haven؛ ارزی که در بحرانها به آن پناه میبرند) زیر سؤال میرود. با این حال، جریانهای فوروارد و سوآپ یوان قویتر را قیمتگذاری میکنند؛ شاید چون معاملهگران فکر میکنند مقامها برای حفظ ثبات دخالت میکنند. بانک مرکزی چین این تعهد گفتاری را با عمل هم همراه کرده و در یک ماه گذشته «نرخ مرجع روزانهٔ دلار/یوان» (Daily reference rate؛ نرخ راهنمای رسمی که جهتدهی بازار را نشان میدهد) را پیوسته قویتر از انتظار بازار تعیین کرده است. این موضع رسمی عامل اصلی جلوگیری از افت شدیدتر است.پیامدهای معاملاتی برای راهبردهای نوسان
این وضعیت شبیه الگوی سال ۲۰۲۵ است؛ زمانی که مقامها با افت ارزش پول مقابله میکردند، اما آن را کاملاً متوقف نمیکردند. عقبتر که برویم، «کاهش ارزش مدیریتشده» (Managed devaluations؛ پایینآوردن تدریجی و کنترلشده ارزش پول توسط دولت) در ۲۰۱۵ و ۲۰۲۳ نشان داد هدف ثبات است، اما در دورههای فشار اقتصادی، افت آرام تا حدی پذیرفته میشود. خروجهای فعلی این سیاست قدیمی را امتحان میکند. برای معاملهگران «مشتقه» (Derivatives؛ ابزارهایی مثل اختیار معامله و سوآپ که ارزششان از قیمت دارایی پایه میآید)، این تنش بیشتر فرصت «نوسان» (Volatility؛ شدت بالا و پایین شدن قیمت) ایجاد میکند تا جهت. خرید «اختیار معامله» (Options؛ قرارداد حق خرید/فروش با قیمت مشخص) مثل «کال اسپرد» USD/CNH (Call spread؛ خرید یک اختیار خرید و فروش اختیار خرید دیگر برای محدودکردن هزینه و سود) میتواند راهی باشد برای آمادگی در برابر حرکت تند، اگر کنترل بانک مرکزی چین ضعیف شود. هزینهٔ نوسان هنوز نسبتاً پایین است و بازار ثباتی را قیمتگذاری میکند که جریانهای سرمایه آن را به چالش کشیدهاند. فروش فوروارد USD/CNH برای گرفتن «پریمیوم» (Premium؛ مبلغ/حاشیهای که از تفاوت قیمت یا ارزش قرارداد بهدست میآید) وسوسهکننده است، اما اگر ضعف اسپات ناگهان تند شود، ریسک یکطرفه دارد. رویکرد محتاطانهتر در هفتههای آینده استفاده از ساختارهای اختیار معامله با محدودهٔ ریسک روشن است، مثل «کالر» (Collar؛ ترکیب خرید و فروش اختیار برای تعیین سقف و کف نتیجه). این کمک میکند در بازاری که سیاست رسمی مستقیم با جریانهای بازار درگیر است، بهتر حرکت کنید.
همین الان معامله را شروع کنید – اینجا کلیک کنید تا حساب واقعی VT Markets خود را بسازید