تولید ناخالص داخلی (GDP: ارزش کل کالا و خدمات تولیدشده) چین در سه‌ماهه اول سال نسبت به مدت مشابه سال قبل ۵.۰٪ رشد کرد؛ بالاتر از پیش‌بینی اجماع بازار (میانگین برآورد تحلیلگران) که ۴.۸٪ بود. رشد اقتصاد با صادرات قوی و بازگشت سرمایه‌گذاری در دارایی‌های ثابت (Fixed Asset Investment: سرمایه‌گذاری در پروژه‌های بلندمدت مثل ساختمان، کارخانه و زیرساخت) حمایت شد.

صادرات نسبت به سال قبل ۱۴.۷٪ افزایش یافت که به کاهش تعرفه‌ها (Tariff: مالیات واردات) و تقاضا برای کالاهای انرژی نو (مثل تجهیزات برق پاک و خودروهای برقی) و کالاهای مرتبط با هوش مصنوعی (AI: فناوری آموزش‌دیدن رایانه برای انجام کارهای هوشمند) نسبت داده می‌شود. سرمایه‌گذاری در دارایی‌های ثابت در سه‌ماهه اول ۱.۷٪ رشد کرد؛ در حالی‌که در سه‌ماهه چهارم ۲۰۲۵، ۱۲.۸٪ افت کرده بود. بهبود زیرساخت و تولید کارخانه‌ای، همراه با افزایش زودهنگام هزینه‌کرد بودجه‌ای دولت (Front-loaded fiscal spending: خرج کردن بخش بیشتری از بودجه در ابتدای سال) این روند را تقویت کرد.

خرده‌فروشی‌ها نشانه‌هایی از ثبات نشان دادند و رشد آن نسبت به فصل قبل بهتر شد. بازار مسکن همچنان ضعیف ماند و سرمایه‌گذاری، ساخت‌وساز و فروش کاهش داشت.

داده‌های ماه مارس کمی ضعیف‌تر شد که به اثرات فصلی سال نوی قمری (تعطیلات و جابه‌جایی زمان خرید و تولید)، اثر پایه (Base effects: مقایسه با عدد غیرعادیِ سال قبل) و احتمال اثر اولیه درگیری خاورمیانه نسبت داده شد. رشد خرده‌فروشی پس از تعطیلات کند شد و رشد صادرات هم بعد از ارقام قوی ژانویه–فوریه (که با ارسال زودتر محموله‌ها همراه بود) کاهش پیدا کرد.

تصمیم‌گیران قرار بود در نشست اواخر آوریل دفتر سیاسی حزب (Politburo: نهاد اصلی تصمیم‌گیری سیاسی حزب کمونیست) درباره ریسک‌های طولانی‌شدن درگیری خاورمیانه گفت‌وگو کنند. با رشد خوب سه‌ماهه اول و هدف رشد انعطاف‌پذیر، انتظار می‌رفت سیاست‌ها عمدتاً روی اقدامات اعلام‌شده بماند و در کوتاه‌مدت کاهش نرخ بهره (Interest rate cuts: پایین آوردن هزینه وام) انجام نشود.

برای معامله‌گران ارز، این چشم‌انداز از یوآن حمایت می‌کند. بانک مرکزی چین (PBoC) با تعیین نرخ مرجع روزانه قوی (Daily reference rate: نرخ راهنمای رسمی برای معاملات روزانه) نشان داده که بر ثبات تأکید دارد و در هفته‌های اخیر جفت‌ارز USD/CNH (دلار/یوآن برون‌مرزی) عمدتاً زیر ۷.۳۰ بوده است. بنابراین باید در نگهداری موقعیت خرید دلار در برابر یوآن (Long position: شرط‌بندی روی رشد قیمت) محتاط بود و می‌توان فروش اختیار خریدِ دور از قیمت فعلی (Out-of-the-money call option: اختیار خریدی که فعلاً سودآور نیست) را برای بهره‌گیری از نوسان محدود ارز (Range-bound: حرکت در یک بازه مشخص) بررسی کرد.

در بازار سهام، تصویر دوگانه است و برای راهبردهای اختیار معامله (Options strategies: معامله روی حق خرید/فروش در آینده) مناسب به نظر می‌رسد. داده‌های قوی اقتصادی از بازار حمایت می‌کند، اما نبود محرک جدید (Stimulus: سیاست‌های حمایتی مثل هزینه‌کرد یا اعتبار ارزان) احتمالاً سقف رشد را محدود می‌کند؛ همان‌طور که شاخص CSI 300 (شاخص ۳۰۰ شرکت بزرگ چین) اخیراً پس از جهش شدید از کف‌های ابتدای ۲۰۲۶ متوقف شد. این فضا برای فروش نوسان (Selling volatility: سود گرفتن از کاهش نوسان ضمنی) یا معاملات در بازه مثل «آیرن کندور» (Iron condor: ترکیب چند اختیار خرید و فروش برای سود در صورت حرکت محدود قیمت) روی شاخص‌های اصلی مناسب است.

باید به اختلاف روشن میان بخش‌ها هم توجه کرد. تداوم قدرت صادرات در کالاهای انرژی نو و مرتبط با هوش مصنوعی یعنی می‌توان به موقعیت‌های صعودی فکر کرد؛ مثل خرید اسپرد اختیار خرید (Call spread: خرید یک اختیار خرید و فروش اختیار خرید دیگر برای کاهش هزینه) روی صندوق‌های قابل معامله (ETF: صندوقی که مثل سهم معامله می‌شود) مرتبط با خودروی برقی و فناوری. این در تضاد با ضعف مداوم بخش املاک است که کاهش شدید سرمایه‌گذاری و فروش در آن ادامه دارد.

رکود مسکن همچنان فشار بر کالاهای صنعتی وارد می‌کند. قیمت قراردادهای آتی سنگ‌آهن (Iron ore futures: قرارداد خرید/فروش در آینده) به زیر ۱۰۰ دلار برای هر تن سقوط کرده؛ سطحی که از اواخر ۲۰۲۵ دیده نشده بود و بیانگر تقاضای ضعیف ساخت‌وساز است. این یعنی معاملات مشتقه نزولی (Derivatives: ابزارهایی مثل آتی و اختیار معامله) مانند خرید اختیار فروش (Put: حق فروش در قیمت مشخص) روی شرکت‌های ساختمانی/املاک یا فروش استقراضی قراردادهای آتی فلزات صنعتی (Shorting futures: شرط‌بندی روی افت قیمت) همچنان می‌تواند پوشش ریسک (Hedge: کاهش زیان احتمالی) مناسبی در برابر این نقطه ضعف باشد.