تغییرات برنامهریزیشده برای «سامانه معامله انتشار اتحادیه اروپا (EU ETS)» شامل بهروزرسانی «ذخیره ثبات بازار» (سازوکاری برای کموزیاد کردن عرضه مجوزها بهمنظور جلوگیری از نوسان شدید قیمت کربن)، برنامههایی برای «صندوق کربنزدایی» (منابع مالی برای کمک به کاهش انتشار گازهای گلخانهای)، و روش جدیدی برای محاسبه «بنچمارک»ها (مقادیر مرجع/استاندارد مصرف و انتشار که مبنای دریافت «سهمیه رایگان» قرار میگیرد) است.
«بنچمارکهای جایگزین» (اعداد مرجع پشتیبان وقتی داده دقیق یا روش اصلی قابل اتکا نباشد) قرار است در دوره ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۰ نسبت به ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵، معادل ۳۴٪ کاهش یابد. این کاهش یعنی بازیافتکنندگان آلومینیوم و پالایشگاهها در اروپا باید «مجوز انتشار» بیشتری بخرند (مجوزهایی که حق انتشار مقدار مشخصی CO₂ را میدهند).
افزایش هزینههای «انطباق با مقررات» (هزینههایی که شرکت برای رعایت قانون باید بپردازد، مانند خرید مجوز) میتواند حاشیه سود را کم کند، چون قیمت آلومینیوم در بازار جهانی تعیین میشود و ممکن است این هزینهها به مشتری منتقل نشود. انجمن European Aluminium هشدار داده این موضوع میتواند رقابتپذیری بازیافت آلومینیوم در اروپا را تضعیف کند.
با اجرایی شدن اصلاحات جدید EU ETS برای ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۰، تولیدکنندگان آلومینیوم اروپا تحت فشار جدی قرار گرفتهاند. «سهمیههای رایگان کربن» (مجوزهایی که بدون پرداخت پول به برخی صنایع داده میشود) بهطور محسوس کاهش مییابد و شرکتها ناچار میشوند برای پوشش انتشار خود «پرمیت/مجوز» بیشتری بخرند. این موضوع هزینههای عملیاتی را بالا میبرد؛ هزینهای که رقبای خارج از اتحادیه اروپا با آن روبهرو نیستند.
این فشار در «بازار کربن» هم دیده میشود. «قراردادهای آتی» (ابزار مشتقه؛ قراردادی برای خرید/فروش در آینده با قیمت مشخص امروز) مربوط به «مجوز انتشار اتحادیه اروپا (EUA)» در معاملات اخیر به بالای ۹۲ یورو بهازای هر تُن رسیده و به اوج چندماهه نزدیک شده است، چون صنایع در حال تامین مجوزهای موردنیاز ماههای آیندهاند. با توجه به قیمتگذاری جهانی آلومینیوم، پالایشگران اروپایی بهراحتی نمیتوانند این افزایش هزینه را به خریدار منتقل کنند.
برای معاملهگران «مشتقه» (ابزارهای مالی مانند اختیار معامله و آتی که ارزششان از دارایی پایه میآید)، این وضعیت شکاف منطقهای ایجاد میکند. نتیجه میتواند رویکردی منفی (انتظار عملکرد ضعیفتر) نسبت به تولیدکنندگان آلومینیوم اروپایی در مقایسه با رقبای جهانی باشد. میتوان به معاملاتى فکر کرد که از عقبماندن سهام صنعتی اروپا در برابر یک «شاخص کالایی» گسترده (شاخصی که سبدی از کالاها را دنبال میکند) سود میبرند.
قیمت جهانی آلومینیوم در «بورس فلزات لندن (LME)» حدود ۲۵۵۰ دلار بهازای هر تُن نوسان دارد و عمدتا تابع عرضه و تقاضای جهانی است، نه این هزینههای خاص اروپا. این فاصله یعنی فشار مالی فعلا از «حاشیه سود» تولیدکنندگان جذب میشود و سهام آنها در فصلهای آینده در برابر «ناامیدی سودآوری» (گزارش سود کمتر از انتظار بازار) آسیبپذیرتر میشود.
با نگاه به ۲۰۲۵، در دورههایی که این اصلاحات بنچمارک مطرح بود، نوسان اولیه در سهام شرکتهای در معرض ریسک مانند Norsk Hydro دیده شد. اکنون که اقدامات در حال اجراست، انتظار میرود بازار این فشار هزینهای پایدار را ماندگارتر در قیمتها لحاظ کند. کاهش ۳۴ درصدی سهمیههای رایگان عددی مشخص است که میتوان آن را در برآورد سودهای آینده وارد کرد.
بنابراین، معاملهگران باید «اختیار فروش (Put)» (ابزاری که حق فروش دارایی را با قیمت مشخص تا تاریخ معین میدهد و از افت قیمت سود میبرد) روی در معرضترین شرکتهای آلومینیومی اروپا را بررسی کنند یا «اسپرد تقویمی» روی مجوزهای کربن را در نظر بگیرند (استراتژی با خرید و فروش همزمان قراردادهای یک دارایی با سررسیدهای متفاوت). انتظار این است که تقاضا برای EUAها قوی بماند، در حالیکه سودآوری تولیدکنندگان اروپایی کاهش پیدا کند. محور اصلی معامله، همین واگرایی میان افزایش هزینه ورودی و محدودیت در قیمت فروش محصول است.
