ارزهای بازارهای نوظهور آسیا در پی افزایش «بازده واقعی» آمریکا (یعنی بازدهی که اثر تورم از آن کم شده)، تقویت دلار آمریکا و بالا ماندن قیمت نفت تضعیف شدهاند. گفته میشود کشورهایی که واردکننده نفت هستند، مانند روپیه هند (INR) و پزو فیلیپین (PHP) بیشترین آسیبپذیری را دارند. در کنار آن، روپیه اندونزی (IDR) هم به دلیل حساسیت به بازده اوراق آمریکا و عوامل داخلی تحت فشار است.
شاخص ارزی بازارهای نوظهور MSCI هفته منتهی به ۱۵ مه را با افت ۰.۹٪ به پایان رساند؛ بدترین عملکرد هفتگی از اوایل مارس. همچنین همبستگی ۶۰روزه میان نفت برنت و شاخص Bloomberg Dollar Spot (شاخص قدرت دلار در برابر سبدی از ارزها) ۰.۵۵ گزارش شده که بالاترین مقدار از زمان آغاز این شاخص در سال ۲۰۰۵ است.
سیگنالهای سیاستی و فشار بر بازار ارز
مقامهای هند قوانین واردات نقره را سختگیرانهتر کردند و برای واردات شمش نقره، دریافت مجوز قبلی دولت را الزامی کردند. سریلانکا نیز برای سه ماه، «اضافهعوارض» ۵۰٪ بر حقوق ورودی خودروهای شخصی اعمال کرد. هر دو اقدام به فشار بر ذخایر ارز خارجی (ذخایر دلار و سایر ارزها برای پرداختهای خارجی) مرتبط دانسته شدهاند.
اگر به فشارهایی که همین حوالی ماه مه ۲۰۲۵ دیده شد نگاه کنیم، امروز دوباره همان الگو—دلار قوی و بازده واقعی بالای آمریکا—در حال تکرار است. با نزدیک شدن بازده اوراق ۱۰ساله خزانهداری آمریکا به ۴.۷۵٪ و عبور شاخص دلار (DXY؛ شاخص ارزش دلار در برابر چند ارز اصلی) از ۱۰۷، شرایط دوباره برای ارزهای بازار نوظهور آسیا سختتر میشود. این وضعیت نشان میدهد باید به رویکردهای «دفاعی» یا گرفتن «موقعیت فروش» (شرطبندی روی کاهش ارزش ارز) روی آسیبپذیرترین ارزها فکر کرد.
فشار دوگانه بر واردکنندگان نفت دوباره شدت گرفته است. نفت برنت در مه ۲۰۲۶ دوباره به ۸۸ دلار در هر بشکه رسیده؛ افزایش قابلتوجهی نسبت به محدوده پایین ۸۰ دلاری ابتدای سال، و این موضوع بار هزینه واردات را برای کشورهایی مانند هند و فیلیپین بیشتر کرده است. این وضعیت شبیه سال گذشته است که همزمانی رشد دلار و افزایش قیمت نفت، این اقتصادها را تحت فشار گذاشت.
برای معاملهگران، این یعنی چشمانداز منفی برای روپیه هند (INR) و پزو فیلیپین (PHP) در هفتههای پیشرو. میتوان «اختیار خرید» (Call Option؛ قراردادی که حق خرید را با قیمت مشخص میدهد) برای USD/INR و USD/PHP را در قیمتهایی دور از نرخ فعلی بازار (Out-of-the-money؛ گزینهای که فعلاً در سود نیست) خرید تا در صورت تضعیف بیشتر ارزها سود گرفت، در حالی که ریسک از قبل محدود و مشخص است. «نوسان ضمنی» فعلی (Implied Volatility؛ برآورد بازار از شدت نوسان آینده که در قیمت اختیار معامله منعکس است) در این جفتها پایینتر از میانگین ۶ماهه است و میتواند نقطه ورود مناسبتری برای چنین راهبردهایی باشد.
ریسکهای IDR و نحوه موقعیتگیری
روپیه اندونزی (IDR) نیز به دلیل حساسیت تاریخی به انتظارات نرخ بهره آمریکا علامت هشدار میدهد. خروج سرمایه خارجی از اوراق قرضه اندونزی بیشتر شده و فقط در دو هفته اول مه ۲۰۲۶ بیش از ۱.۲ میلیارد دلار خارج شده است. این «خروج سرمایه» میتواند معاملهگران را به استفاده از «قرارداد سلف غیرقابل تحویل» یا NDF (ابزاری شبیه قرارداد آتی/سلف روی ارز که تسویه آن نقدی و معمولاً دلاری است و تحویل واقعی ارز انجام نمیشود) برای گرفتن موقعیت فروش علیه IDR سوق دهد.
انتظار میرود نوسان ارزها در منطقه افزایش یابد، چون بانکهای مرکزی ممکن است مجبور به «مداخله» شوند (خرید/فروش ارز برای کنترل نرخ). محدودیتهای وارداتی سال گذشته در هند و سریلانکا نشان میدهد ریسک سیاستگذاری بالاست و میتواند باعث جهشهای تند و غیرقابل پیشبینی در قیمتها شود. بنابراین راهبردهایی که از افزایش نوسان سود میبرند، مثل خرید «استرادل» (Straddle؛ خرید همزمان اختیار خرید و اختیار فروش با قیمت اعمال یکسان برای سود از حرکت بزرگ بازار، بدون نیاز به حدس جهت) میتواند برای کسانی مناسب باشد که انتظار حرکت بزرگ دارند اما جهت آن را قطعی نمیدانند.
