بازارها بر این متمرکز شده‌اند که آیا فدرال رزرو در نشست سپتامبر هفته آینده نرخ‌ها را افزایش خواهد داد یا نه؛ و بحث در قالب یک «گیر و گرفت» سیاستی (Catch-22) مطرح می‌شود: برای مهار تورم سیاست را سختگیرانه کند، یا برای حمایت از اقتصادی که به‌شدت بدهی‌محور توصیف می‌شود، سیاست را تسهیل کند. «کوین وارش» رئیس فدرال رزرو بار دیگر بر تعهد سختگیرانه به هدف ۲ درصدی—تعریف‌شده با شاخص قیمت مخارج مصرف شخصی (PCE)—تأکید کرده و استدلال می‌کند ثبات قیمت‌ها نیازمند اقدام فعال است، نه این‌که صرفاً فرض شود تورم خودبه‌خود فروکش می‌کند. قیمت‌گذاری مشتقات از انتظار یک حرکت یک‌چهارم درصدی حکایت دارد؛ به‌طوری‌که ابزار CME FedWatch احتمال افزایش نرخ را ۷۰ تا ۷۲ درصد نشان می‌دهد، در حالی که متن همچنین به بار بدهی دولت آمریکا به میزان ۴۰ تریلیون دلار به‌عنوان محدودیتی برای حفظ نرخ‌های بالاتر اشاره می‌کند.

این مطلب استدلال می‌کند که چه افزایش نرخ رخ دهد و چه تثبیت، نقطه پایان «تسهیل دوباره سیاست» در کنار تداوم فشارهای تورمی خواهد بود. گفته می‌شود افزایش نرخ می‌تواند فشارهای مالی را تسریع کند و به چرخش سریع به سمت کاهش نرخ‌ها بینجامد، و در صورت تثبیت نیز با توجه به پس‌زمینه بدهی‌ها، سیاست همچنان بیش از حد انقباضی می‌ماند. همچنین با این دیدگاه رایج که سیاست سختگیرانه برای طلا و نقره منفی است مخالفت می‌کند و این موضع را مطرح می‌سازد که افزایش نرخ‌ها بازتاب تورم ماندگار و بدتر شدن پویایی‌های توان بازپرداخت بدهی دولت‌هاست. هدف اعلامی فدرال رزرو مبنی بر «کاهش ارزش پول» سالانه ۲ درصد نیز بدون تغییر توصیف می‌شود.

دوراهی تصمیم نرخ بهره و بار بدهی

با نشست پیشِ‌روی فدرال رزرو در سپتامبر، در آستانه یک نقطه تصمیم‌گیری حساس قرار داریم؛ جایی که انتخاب میان افزایش یا تثبیت نرخ بهره در تعادلی ظریف معلق است. اگرچه داده‌های فعلی CME FedWatch نشان می‌دهد فعالان بازار احتمال ۷۱ درصدی برای افزایش یک‌چهارم درصدی نرخ بهره قیمت‌گذاری کرده‌اند، ما معتقدیم واقعیت بلندمدت اقتصاد به‌مراتب مهم‌تر از همین تصمیم واحد است. چه فدرال رزرو برای حفظ وجهه نرخ را بالا ببرد و چه برای محافظت از بازارها مکث کند، با سیستمی طرفیم که توان تحمل طولانی‌مدتِ سیاست پولی سختگیرانه را ندارد.

نمی‌توان از وزن عظیم بدهی ملی آمریکا که به‌سرعت در حال نزدیک شدن به ۴۰ تریلیون دلار است چشم‌پوشی کرد؛ موضوعی که تداوم نرخ‌های بهره بالا را از نظر ریاضی برای دولت غیرپایدار می‌کند. داده‌های تاریخی نشان می‌دهد بانک‌های مرکزی تقریباً همیشه عقب‌نشینی می‌کنند؛ برای نمونه، در بحران بازار ریپو در سال ۲۰۱۹، فدرال رزرو با نخستین نشانه‌های دردسر واقعی، مسیر انقباض را سریعاً رها کرد و نقدینگی تزریق نمود. با بازگشت تدریجی قیمت نفت خام به سمت ۹۰ دلار در هر بشکه و افزایش فشار بر قیمت‌های مصرف‌کننده، هر افزایش نرخ در مقطع کنونی به احتمال زیاد یک اقدام «یک‌باره» خواهد بود؛ پیش از آن‌که چرخش ناگزیر به سمت کاهش نرخ‌ها رخ دهد.

راهبردهای معاملاتی در میانه عدم‌قطعیت سیاستی

برای معامله‌گران مشتقات فلزات گرانبها، هر افت کوتاه‌مدت قیمت طلا و نقره را فرصت‌های بسیار مناسب برای خرید می‌دانیم. در حالی که معامله‌گران مرسوم با افزایش نرخ‌ها اغلب به فروش دارایی‌های بدون بازده روی می‌آورند، ما پیشنهاد می‌کنیم از اختیار خرید (Call) و موقعیت‌های خرید در قراردادهای آتی (Long Futures) برای قرار گرفتن در مسیر بازگشت ناگزیرِ چاپ پول تهاجمی استفاده شود. خرید اختیار خرید با سررسیدهای بلندمدت‌تر روی نقره و طلا به ما امکان می‌دهد نوسان کوتاه‌مدت نشست این ماه را نادیده بگیریم و از روند بزرگ‌تر تورمی منتفع شویم.

همچنین توصیه می‌کنیم معامله‌گران مشتقه به قراردادهای آتی نرخ بهره و معاملات مبتنی بر نوسان نیز توجه کنند تا تغییر جهت پیشِ‌رو را شکار کنند. از آنجا که بازار در حال آماده شدن برای یک نبرد طولانی با تورم است، می‌توان با اتخاذ موقعیت برای یک منحنی بازده شیب‌دارتر از طریق اختیار معامله اوراق خزانه، از «قیمت‌گذاری نادرست» بهره برد. خرید استرادل (Straddle) روی شاخص VIX نیز برای هفته‌های پیشِ‌رو حرکت هوشمندانه دیگری است؛ زیرا درک این واقعیت که فدرال رزرو در تنگنا قرار گرفته احتمالاً نوسان‌های تند در همه طبقات دارایی ایجاد خواهد کرد.