بحث در اسپانیا درباره محل نگهداری ذخایر طلای این کشور، هم‌زمان با موج بازگرداندن ذخایر به داخل توسط سایر کشورها، شدت گرفته است. بانک اسپانیا حدود ۲۸۹ تن طلا در اختیار دارد؛ ششمین ذخیره بزرگ در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا. با این حال، این بانک از اعلام اینکه چه مقدار از این طلا در نیویورک نگهداری می‌شود یا آیا برنامه‌ای برای جابه‌جایی وجود دارد، خودداری کرده و دلیل آن را محرمانگی عنوان کرده است. گزارش‌هایی در روزنامه «ال‌پایس» به نقل از مقام‌های نامشخص می‌گوید بخش عمده طلای اسپانیا از پیش در داخل کشور نگهداری می‌شود و سهم احتمالی ذخایر نگهداری‌شده در آمریکا نیز احتمالاً اندک است. این بحث پس از آن مطرح شد که هلند ۸۶ تن طلا را از آمریکای شمالی به لندن منتقل کرد؛ همچنین فرانسه امسال شمش‌های «غیراستاندارد» ذخیره‌شده در نیویورک را فروخت و از محل عواید آن، شمش‌های تازه دارای گواهی و منطبق با استانداردهای بین‌المللی ذخایر را خریداری کرد.

در نقاط دیگر جهان، هند در بهار ۲۰۲۴، ۱۰۰ تن طلا را از بریتانیا به کشور بازگرداند و طی شش ماه گذشته نیز ۱۰۴ تن دیگر را منتقل کرده است؛ روزنامه «اکونومیک تایمز» انگیزه‌های این اقدام را تحریم‌ها و مسدودسازی ذخایر عنوان کرده است. زمینه این تحولات شامل اقدام‌های سال ۲۰۲۲ است که نزدیک به نیمی از ذخایر ۶۵۰ میلیارد دلاری طلا و ارز خارجی روسیه را عملاً غیرقابل دسترس کرد. همچنین نظرسنجی شورای جهانی طلا نشان می‌دهد ۶۸٪ از بانک‌های مرکزی قصد دارند طلا را در داخل کشور نگهداری کنند؛ رقمی که از ۵۰٪ در سال ۲۰۲۰ افزایش یافته است. آلمان در سال ۲۰۱۳، ۶۷۴ تن طلا را به داخل بازگرداند، اما همچنان حدود یک‌سوم ذخایر خود را در نیویورک نگه می‌دارد. در عین حال، درباره امانت‌داری لندن نیز نگرانی‌هایی مطرح شده؛ پس از آنکه بریتانیا درخواست ونزوئلا برای دریافت فلزات خود را مسدود کرد.

بازگردانی طلای بانک‌های مرکزی و اثر آن بر بازار

شاهد یک تغییر بزرگ در نحوه نگاه بانک‌های مرکزی جهان به طلای فیزیکی خود هستیم؛ تغییری که مستقیماً بر نقدشوندگی در مراکز اصلی معاملات مانند نیویورک و لندن اثر می‌گذارد. با بازگرداندن شمش‌ها به داخل توسط کشورهایی مانند اسپانیا، هند و آلمان، دسترسی به طلای فیزیکی در خزانه‌های غربی در حال محدودتر شدن است. برای معامله‌گران ابزارهای مشتقه، این به معنای ضرورت آمادگی برای افزایش نوسان و احتمال شکل‌گیری کمبود نقدشوندگی در بازارهای «طلای کاغذی» است.

داده‌های اخیر شورای جهانی طلا نشان می‌دهد بانک‌های مرکزی طی چند سال گذشته سالانه بیش از ۱۰۰۰ تن طلا خریداری کرده‌اند و تعداد بی‌سابقه‌ای از نهادها نیز قصد دارند ذخایر خود را باز هم افزایش دهند. این خرید مستمر نهادی به کمک رساندن قیمت طلا به اوج‌های تاریخی آمده است؛ به‌طوری‌که طلا با قدرت بالاتر از ۲۵۰۰ دلار به ازای هر اونس معامله می‌شود. توصیه ما تمرکز بر اختیار خرید (Call) طلا برای بهره‌گیری از این روند ساختاری صعودی مداوم است.

راهبردهای معاملاتی و مدیریت ریسک در فضای پرنوسان

در هفته‌های پیش رو، باید اختلاف قیمت (اسپرد) بین قراردادهای آتی کامکس (COMEX) و قیمت نقدی لندن را با دقت رصد کنیم؛ زیرا عدم‌تعادل‌های عرضه در برخی مناطق می‌تواند این شکاف‌ها را افزایش دهد. به‌کارگیری موقعیت‌های خرید (Long) در آتی طلا یا خرید اختیار خرید روی ETFهای بزرگ طلا امکان کسب قرارگیری (Exposure) را فراهم می‌کند و هم‌زمان ریسک نزولی را مدیریت‌پذیرتر می‌سازد. افزون بر این، می‌توان از این معاملات به‌عنوان پوشش ریسک در برابر ضعف دلار آمریکا استفاده کرد؛ دلاری که تحت فشار قرار گرفته، زیرا سلطه آن با این موج بازگردانی ذخایر به چالش کشیده می‌شود.

تنش‌های ژئوپلیتیک و تهدید مسدودشدن دارایی‌ها به این معناست که هر تشدید ناگهانی سیاسی می‌تواند جهش‌های سریعی در نوسان ضمنی (Implied Volatility) طلا ایجاد کند. باید به خرید استرادل (Straddle) اختیار معامله بر آتی طلا توجه کنیم تا از نوسان‌های بزرگ و غیرمنتظره قیمت منتفع شویم. زیر نظر گرفتن نزدیکِ اطلاعیه‌های آتی بانک‌های مرکزی، به زمان‌بندی این معاملات برای بیشترین اثرگذاری کمک خواهد کرد.