EUR/USD هفته را آرام آغاز کرد و در معاملات آسیا در محدوده‌ای فشرده زیر میانه‌های 1.1400 نوسان داشت، در حالی که نزدیک به سقف نزدیک به دو هفته‌ای که پنجشنبه گذشته ثبت شده بود باقی ماند. ریسک ژئوپلیتیک همچنان یک عامل اثرگذار است: با وجود توافق موقت آمریکا و ایران، تنش‌ها پیرامون تنگه هرمز ادامه دارد؛ زیرا ایران به‌دنبال کنترل سخت‌گیرانه‌تر این مسیر است. این پس‌زمینه از دلار آمریکا به‌عنوان دارایی امن حمایت می‌کند و برای این جفت‌ارز باد مخالف ایجاد می‌کند، هرچند این حرکت با تغییر انتظارات از سیاست پولی آمریکا تا حدی تعدیل شده است.

بازارها پس از داده‌های ضعیف اشتغال آمریکا، انتظارات از انقباض سیاستی فدرال‌رزرو را تعدیل کردند. گزارش اشتغال غیرکشاورزی (NFP) نشان داد در ژوئن 57 هزار شغل ایجاد شده، در حالی که انتظار 110 هزار بود؛ همچنین رقم ماه مه از 172 هزار به 129 هزار بازنگری کاهشی شد؛ نرخ بیکاری نیز اندکی به 4.2% کاهش یافت. با افت قیمت نفت خام، نگرانی‌های تورمی کاهش یافته و انتظارات از یک تا دو نوبت افزایش نرخ بهره در سال 2026 به بازه «صفر تا یک نوبت» تغییر کرده است. در اروپا، تورم ضعیف‌تر منطقه یورو باعث کاهش قیمت‌گذاری بازار برای افزایش‌های بیشتر نرخ بهره توسط ECB شد. در تقویم داده‌ها، سفارشات کارخانجات آلمان، شاخص Sentix منطقه یورو، PPI و خرده‌فروشی، و سپس ISM خدمات آمریکا و اظهارنظر اعضای FOMC قرار دارد.

نیروهای متضاد، EUR/USD را در محدوده نگه می‌دارند

به‌نظر می‌رسد جفت‌ارز EUR/USD زیر سطح 1.1450 در دامنه‌ای تنگ گرفتار شده است؛ بازاری که در آن نیروهای متضاد هم‌زمان عمل می‌کنند. ضعف ناشی از داده‌های نرم‌تر منطقه یورو با تردیدها نسبت به گام بعدی فدرال‌رزرو خنثی می‌شود. این کشمکش نشان می‌دهد احتمال شکل‌گیری یک روند جهت‌دار قدرتمند در چند روز آینده کم است.

با توجه به سیگنال‌های متناقض، معتقدیم نوسان ضمنی (Implied Volatility) احتمالاً از سوی بازار کمتر از واقع برآورد می‌شود. برای نمونه، شاخص نوسان ارز یورو (EVZ) اخیراً به 5.8 رسید؛ سطحی که از سه‌ماهه اول سال مشاهده نشده بود و باعث می‌شود پرمیوم اختیارها نسبتاً ارزان باشد. این موضوع فرصتی فراهم می‌کند تا معامله‌گران طی هفته‌های آینده برای یک شکست (Breakout) بالقوه موقعیت بگیرند، بدون آنکه روی یک جهت مشخص شرط‌بندی کنند.

راهبردهای مبتنی بر نوسان در کانون توجهِ ابهام

در ارزیابی خود، انتشار اخیر CPI هسته آمریکا با رشد فقط 2.1% در مقیاس سالانه را لحاظ می‌کنیم؛ داده‌ای که روایت کاهش فشارهای تورمی را تقویت کرده و ظرفیت فدرال‌رزرو برای موضع‌گیری انقباضی (hawkish) را محدود می‌کند. همچنین NFP ناامیدکننده هفته گذشته با رقم تنها 57 هزار، فشار معناداری بر دلار وارد کرده است. بنابراین هر قدرت کوتاه‌مدت دلار که از اخبار ژئوپلیتیک ناشی شود، احتمالاً می‌تواند به‌عنوان فرصت فروش تلقی شود.

در سمت دیگر این جفت‌ارز، پتانسیل یورو به‌دلیل رویکرد متمایل به انبساط (dovish) بانک مرکزی اروپا محدود است. با توجه به اینکه برآورد اولیه تورم HICP منطقه یورو رقم کم‌رمق 1.9% را نشان داد، فشار چندانی برای اقدام ECB در نشست پیش‌روی 25 ژوئیه وجود ندارد. این وضعیت یادآور دوره 2019-2020 است که عدم‌اقدام ECB باعث شد ارز واحد برای دوره‌های طولانی در محدوده نوسان کند.

در نتیجه، به‌جای جهت‌گیری مشخص در کوتاه‌مدت، برای افزایش نوسان موقعیت می‌گیریم. راهبرد «لانگ استرادل» (Long Straddle) که شامل خرید هم‌زمان اختیار خرید (Call) و اختیار فروش (Put) با قیمت اعمال و سررسید یکسان است، برای چرخه سررسید ماه اوت مناسب به‌نظر می‌رسد. این رویکرد از یک حرکت قیمتی بزرگ در هر دو جهت سود می‌برد و نیاز به پیش‌بینی اینکه کدام بانک مرکزی زودتر گره فعلی را باز می‌کند، دور می‌زند.