WTI روز پنج‌شنبه در پایین‌ترین سطح ۱۸ هفته اخیر بسته شد؛ به‌طوری‌که پرمیوم ریسک که در جریان درگیری‌های امسال نفت را به بالای ۱۱۰ دلار رسانده بود، کاملاً تخلیه شد و شاخص معیار را به شرایط پیش از جنگ بازگرداند. قیمت‌ها اکنون پایین‌تر از EMA پنجاه‌دوره‌ای در حوالی ۸۳ دلار و EMA دویست‌دوره‌ای نزدیک ۷۸ دلار قرار دارند؛ در حالی‌که رشد عرضه از سوی آمریکا، گویان و برزیل با موجودی انبارها در نزدیکی اوج چندساله هم‌زمان شده است. با وجود تداوم اختلاف بر سر هزینه‌های عبور از تنگه هرمز، بازار این موضوع را بیشتر به‌عنوان یک عامل هزینه‌ای حاشیه‌ای تلقی کرده و نه تهدیدی فوری برای عرضه.

کانون توجه سیاست‌گذاری نیز جابه‌جا شده است، زیرا تضعیف قیمت نفت خام به کاهش تورم تیتر (headline) کمک می‌کند. این سازوکار از فدرال رزروی حمایت می‌کند که می‌تواند نرخ‌ها را بدون تغییر نگه دارد؛ ضمن آن‌که در اظهارنظرها این وضعیت به داده‌های ضعیف اشتغال آمریکا در هفته جاری نسبت داده شده است، و قرار گرفتن قیمت‌ها در محدوده بالای ۶۰ دلار نیز محرک ضدتورمی را تقویت می‌کند. از منظر تکنیکال، مقاومت در ۷۰ دلار و سپس ۷۲ دلار قرار دارد، در حالی‌که حمایت‌ها نزدیک ۶۵ دلار و در محدوده پایین ۶۰ دلار دیده می‌شوند؛ شاخص‌های مومنتوم همچنان در وضعیت کشیده (stretched) هستند و Stoch RSI روزانه نزدیک ۶ است.

مازاد عرضه و ضعف تقاضا، محرک اصلی احساسات بازار

اکنون بازاری را معامله می‌کنیم که پرمیوم جنگ به‌طور کامل از بین رفته و قیمت‌ها را به کف ۱۸ هفته‌ای رسانده است. تازه‌ترین گزارش اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) در هفته گذشته از افزایش ۳.۵ میلیون بشکه‌ای موجودی نفت خام خبر داد؛ برخلاف انتظار برای کاهش موجودی، و در نتیجه روایت مازاد عرضه را تقویت کرد. این واقعیت بنیادینِ «نفت بیش از نیاز بازار» اکنون محرک اصلی قیمت است.

انباشت عرضه یک فرضیه نیست؛ تولید نفت خام آمریکا طبق ارقام ماه ژوئن نزدیک به رکوردهای تاریخی ۱۳.۴ میلیون بشکه در روز باقی مانده است. هم‌زمان، محرک مشخصی برای تقاضا دیده نمی‌شود؛ موضوعی که با افت PMI تولیدی چین در ژوئن به ۴۹.۸ برجسته‌تر شده و نشانه انقباض اقتصادی است. از منظر تاریخی، چنین شکافی میان عرضه بالا و تقاضای رو به تضعیف—مشابه دوره پس از جهش قیمتی ۲۰۲۲—به یک دوره نسبتاً پایدار از قیمت‌های پایین‌تر منجر می‌شود.

تهدیدهای مستمر پیرامون تنگه هرمز را بیشتر «نویز سیاسی» می‌دانیم تا ریسک واقعی برای عرضه. حتی پس از آن‌که مقام‌های ایرانی روز چهارشنبه بار دیگر برنامه «هزینه خدمات» را تکرار کردند، بازار ریزش کرد؛ نشان می‌دهد که این موضوع را صرفاً یک مالیات می‌بیند، نه انسداد مسیر. تهران برای دریافت این کارمزد به جریان یافتن نفت نیاز دارد و توقف صادرات، با اهداف خودش ناسازگار خواهد بود.

استراتژی و چشم‌انداز تکنیکال برای هفته‌های پیش‌رو

بر این اساس، استراتژی هفته‌های آینده این است که هرگونه بهبود قیمت تا محدوده ۷۰ تا ۷۲ دلار به ازای هر بشکه را فرصت آغاز موقعیت‌های نزولی (bearish) تلقی کنیم. برای معامله‌گران مشتقه، این می‌تواند به معنای خرید اختیار فروش (put) یا ایجاد اسپردهای اختیار فروش (put spread) باشد تا از افت بیشتر بهره‌برداری کنند و در عین حال ریسک را تعریف‌پذیر نگه دارند. تا زمانی که تصویر بنیادین به‌طور معنادار تغییر نکند، به دنبال موقعیت‌های صعودی نیستیم.

با این حال، با توجه به اینکه اندیکاتورهای مومنتوم در وضعیت بیش‌فروش عمیق قرار دارند، در این نقطه قیمت را به سمت پایین دنبال نمی‌کنیم. صبر کلیدی است و منتظر یک رالی اصلاحی (relief rally) می‌مانیم تا نقاط ورود بهتری برای فروش‌های جدید فراهم شود. این جهش‌های کوتاه و تند در روندهای نزولی قدرتمند رایج‌اند و نسبت ریسک به بازده بهتری ارائه می‌کنند.

دیدگاه نزولی ما تا زمانی پابرجاست که WTI نتواند میانگین متحرک ۲۰۰ دوره‌ای را که اکنون نزدیک ۷۸ دلار است، پس بگیرد. شکست و تثبیت بالای آن سطح می‌تواند نشانه یک تغییر ساختاری باشد و ما را مجبور کند از موقعیت‌های فروش خارج شویم. در غیر این صورت، مسیر کم‌مقاومت همچنان به سمت پایین است؛ با سطوح حمایتی نزدیک ۶۵ دلار و سپس محدوده پایین ۶۰ دلار.