ارزهای آسیایی تحت تأثیر یک کشاکش بین رشد حمایتی منطقه و بادهای مخالف خارجی از سوی آمریکا قرار دارند. MUFG به قوی‌تر شدن تفاوت‌های رشد نسبت به آمریکا اشاره می‌کند و می‌گوید اقتصادهای صادرات‌محور مرتبط با هوش مصنوعی مانند کره‌جنوبی، تایوان، مالزی و سنگاپور در موقعیت بهتری قرار دارند. در عین حال، ارزها با فشار ناشی از تقویت دلار، پایداری بازدهی اوراق آمریکا و عدم‌قطعیت پیرامون سیاست در حال تحول فدرال رزرو تحت ریاست «کوین وارش»، در کنار تغییرات ریسک‌سنتیمنت هدایت‌شده توسط نفت و مرتبط با مناقشه ایران مواجه‌اند.

قیمت نفت در پی این تحولات افزایش یافته است، اما MUFG استدلال می‌کند سطح کلی همچنان به اندازه‌ای پایین هست که بتواند از احساسات بازار به‌طور کلی حمایت کند. بازندگان اخیر مانند INR و PHP در کوتاه‌مدت به‌دلیل قیمت‌های پایین‌تر نفت مقاوم‌تر بوده‌اند، در حالی که ارزهای کم‌بازده آسیایی عقب مانده‌اند؛ زیرا بازارها دوباره بر تفاوت‌های نرخ بهره تمرکز کرده‌اند. چارچوب MUFG درباره چرخه‌های گذشته نرخ بهره فدرال رزرو نشان می‌دهد تفاوت بازدهی تنها یکی از محرک‌هاست و تفاوت‌های رشد و ریسک‌سنتیمنت نیز اثرگذارند؛ فدرال رزروی که به‌طور معنادار انقباضی‌تر باشد می‌تواند در صورت تضعیف ریسک‌پذیری، بر FX آسیا فشار بیاورد، هرچند سناریوی پایه همچنان این است که رشد آسیا و بهبود احساسات می‌تواند اثر منفی ناشی از فد را خنثی کند.

رشد منطقه‌ای در برابر بادهای مخالف پولی آمریکا

در حال حاضر برای ارزهای آسیایی یک تقابل روشن می‌بینیم؛ از یک سو فدرال رزرو آمریکا با رویکرد انقباضی و از سوی دیگر رشد قدرتمند منطقه‌ای. بازده اوراق خزانه‌داری ۱۰ساله آمریکا در ژوئن ۲۰۲۶ بالای ۴.۵٪ ثابت مانده که بازتاب فدرال رزروی تحت ریاست وارش است که همچنان بر ارقام سرسخت تورم تمرکز دارد. این فضا به‌طور طبیعی دلار آمریکا را تقویت می‌کند و بر ارزهای کم‌بازده آسیایی فشار می‌گذارد.

با این حال، معتقدیم رشد قوی‌تر در آسیا—به‌ویژه در اقتصادهای صادراتی مرتبط با هوش مصنوعی—یک باد موافق کلیدی ایجاد خواهد کرد. برای نمونه، داده‌های اخیر ماه مه ۲۰۲۶ نشان داد صادرات نیمه‌هادی‌های کره‌جنوبی بیش از ۱۵٪ نسبت به مدت مشابه سال قبل جهش کرده است؛ روندی که در تایوان و مالزی نیز مشابه آن دیده می‌شود. این چرخه نیرومند صادراتی، قدرت بنیادی ایجاد می‌کند که صرفاً با تفاوت نرخ‌ها قابل توضیح نیست.

راهبردهای ارزی در میانه تغییرات رشد و ریسک

این موضوع ما را به اتخاذ موقعیت‌های خرید (Long) در ارزهایی مانند وون کره‌جنوبی و دلار تایوان در برابر سبدی از سایر ارزها متمایل می‌کند. معامله‌گران مشتقه می‌توانند برای بهره‌گیری از ظرفیت صعودی ناشی از رونق صادرات و در عین حال محدود کردن ریسک نزولی در برابر هرگونه غافلگیری انقباضی از سوی فد، گزینه‌های خرید (Call Options) روی این ارزها را مدنظر قرار دهند. افزایش تقاضا برای تراشه‌های رده‌بالا روندی قدرتمند است که به باور ما تا نیمه دوم سال تداوم خواهد داشت.

این راهبرد بر مبنای گسترش تفاوت رشد بنا شده است؛ به‌طوری که اکنون پیش‌بینی‌های رشد آمریکا برای سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶ به سمت ۲.۰٪ تعدیل می‌شود، در حالی که اقتصادهای کلیدی آسیا بالای ۴٪ حرکت می‌کنند. از نظر تاریخی، دوره‌هایی را دیده‌ایم که در آنها بنیان‌های قوی منطقه‌ای می‌تواند برخی ارزها را حتی در چرخه‌های انقباضی فد نیز تا حدی مصون کند؛ مانند دوره ۲۰۱۷-۲۰۱۸. معتقدیم رشد و ریسک‌سنتیمنت در حال تبدیل شدن به محرک‌هایی مهم‌تر از صرفِ نرخ‌های بهره هستند.

همچنین ریسک‌سنتیمنت را رصد می‌کنیم که با تثبیت نفت برنت در محدوده پایین ۸۰ دلار حمایت شده است. این فضا به‌ویژه برای واردکنندگان خالص انرژی مانند روپیه هند و پزوی فیلیپین مفید است و باعث می‌شود ارزهای آنها فعلاً آسیب‌پذیری کمتری داشته باشد. بنابراین، جفت کردن موقعیت‌های خرید در ارزهای صادرکننده فناوری در برابر موقعیت‌های فروش (Short) در ارزهایی که پشتوانه بنیادی ضعیف‌تری دارند، در هفته‌های پیش‌رو راهبردی محتاطانه به نظر می‌رسد.