اقتصاددان‌های «تی‌دی سکیوریتیز» (TD Securities) به رهبری اسکار مونوز پیش‌بینی خود درباره فدرال رزرو آمریکا را تغییر داده‌اند و حالا انتظار دارند در سال ۲۰۲۶ هیچ کاهش نرخ بهره‌ای رخ ندهد. به گفته آن‌ها، فشارهای تورمی (افزایش مداوم قیمت‌ها) به دلیل تداوم تنش‌های مرتبط با ایران، بالا ماندن قیمت نفت و اختلال در زنجیره تأمین (مسیر تولید و حمل‌ونقل کالاها) ادامه دارد و همین روندِ کاهش تورم را کند کرده است.

آن‌ها همچنان کاهش سیاستی (آسان‌تر شدن سیاست پولی از راه پایین آوردن نرخ بهره) را در سال ۲۰۲۷ محتمل می‌دانند و هدف را حرکت به سمت «نرخ خنثی ۳٪» اعلام می‌کنند؛ یعنی سطحی از نرخ بهره که نه به اقتصاد فشار می‌آورد و نه آن را بیش از حد داغ می‌کند. برآورد آن‌ها ۷۵ واحد پایه کاهش (هر واحد پایه = ۰٫۰۱٪؛ یعنی ۷۵ واحد پایه = ۰٫۷۵٪) از مارس ۲۰۲۷ است، اما تأکید می‌کنند شرط شروع کاهش سخت‌تر شده و فدرال رزرو ممکن است مدت بیشتری دست نگه دارد.

تغییر جهت راهنمای فدرال رزرو در ۲۰۲۶

آن‌ها انتظار دارند در «امسال» هیچ کاهش نرخی رخ ندهد، مگر اینکه بازار کار (وضعیت اشتغال و بیکاری) غیرمنتظره ضعیف شود یا شوکی رخ دهد که شرایط مالی را سریع سخت‌تر کند؛ یعنی تأمین مالی گران‌تر شود، نرخ‌ها بالا برود و دسترسی به اعتبار محدودتر شود. همچنین انتظار دارند نشست ژوئن کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC؛ نهاد تصمیم‌گیر درباره نرخ بهره) نقطه‌ای باشد که کمیته بتواند تغییر در «راهنمایی سیاستی» را علامت‌دهی کند؛ حتی در سناریویی که کوین وارش رئیس فدرال رزرو باشد.

آن‌ها اکنون انتظار دارند «نمودار نقطه‌ای» (Dot Plot؛ نموداری از پیش‌بینی اعضای فدرال رزرو درباره مسیر نرخ بهره) در میانه خود نشان دهد برای ۲۰۲۶ هیچ کاهش نرخی ثبت نشده است. همچنین می‌گویند برخی اعضا ممکن است برای ۲۰۲۷ افزایش نرخ را پیش‌بینی کنند، هرچند به‌دلیل ریسک‌های رشد اقتصادی (احتمال کند شدن اقتصاد)، هنوز کاهش نرخ را حرکت بعدی محتمل‌تری نسبت به افزایش می‌دانند.

ما دیدگاه خود را بازنگری می‌کنیم و دیگر انتظار هیچ کاهش نرخ بهره‌ای از سوی فدرال رزرو در سال ۲۰۲۶ نداریم. بازار هم به‌سرعت این واقعیت را در قیمت‌ها لحاظ می‌کند؛ به‌طوری‌که قرارداد آتی SOFR برای دسامبر ۲۰۲۶ اکنون بازدهی حدود ۵٫۴٪ دارد و آن ۵۰ واحد پایه کاهش نرخی که فقط چند ماه پیش در قیمت‌ها دیده می‌شد، حذف شده است. این وضعیت «بالا برای مدت طولانی‌تر» یعنی ماندن نرخ‌ها در سطح بالا برای زمان بیشتر، به سناریوی اصلی تبدیل می‌شود.

راهبرد اصلی اکنون فروش «اختیار خرید» نزدیک‌مدت روی قراردادهای آتی SOFR است. اختیار خرید (Call) قراردادی است که حق خرید در قیمت مشخص را می‌دهد و فروش آن یعنی شرط‌بندی روی محدود ماندن رشد قیمت/حرکت نرخ. با این حال، چون شاخص MOVE (شاخص نوسان بازار اوراق خزانه‌داری آمریکا؛ معیار ترس/بی‌ثباتی در نرخ بهره) همچنان بالای ۱۱۵ مانده است، برای پوشش ریسکِ غافلگیری انقباضی (Hawkish Surprise؛ یعنی سخت‌گیرانه‌تر شدن غیرمنتظره سیاست پولی)، اختیارهای خرید بسیار دور از قیمت روز (Far Out-of-the-Money؛ یعنی احتمال سوددهی کم مگر با جهش بزرگ) برای اواخر ۲۰۲۶ یا اوایل ۲۰۲۷ می‌خریم. بازار اختیار معامله در حال حاضر احتمال حدود ۱۵٪ برای افزایش نرخ تا پایان سال را قیمت‌گذاری کرده است؛ ریسکی که نمی‌توان نادیده گرفت.

آماده شدن برای «بالا برای مدت طولانی‌تر»

برای مشتقه‌های شاخص سهام (ابزارهایی مثل قرارداد آتی و اختیار معامله که ارزششان از شاخص‌ها می‌آید)، این چشم‌انداز رویکردی محافظه‌کارانه را نشان می‌دهد، به‌ویژه برای نزدک ۱۰۰ که به نرخ بهره حساس است. این شاخص از زمان آخرین گزارش تورم ۴٪ افت کرده و انتظار فشار بیشتر وجود دارد. ما موقعیت‌های «اختیار فروش» محافظتی (Put؛ حق فروش در قیمت مشخص برای بیمه کردن سبد) را اضافه می‌کنیم و «اسپرد اختیار خرید» خارج از قیمت روز (Call Spread OTM؛ ترکیب خرید و فروش اختیار خرید در قیمت‌های دورتر برای محدود کردن ریسک و سود) روی صندوق قابل معامله QQQ (ETF؛ صندوقی که مثل سهام معامله می‌شود) می‌فروشیم تا از حرکت قیمت در محدوده یا روند نزولی سود بگیریم.

بن‌بست در تنش‌های مرتبط با ایران همچنان عامل مهمی است و قیمت نفت خام WTI (نفت شاخص آمریکا) را بالای ۹۵ دلار برای هر بشکه نگه داشته است. این هزینه انرژی مستقیماً به انتظارات تورمی منتقل می‌شود. همچنین شاخص فشار زنجیره تأمین جهانی (Global Supply Chain Pressure Index؛ سنجه‌ای از شدت اختلالات عرضه) ماه گذشته برای اولین بار در یک سال افزایش داشت. بنابراین داشتن اختیار خرید برای سهام انرژی یا صندوق‌های نفتی همچنان می‌تواند پوشش ریسک تورم باشد.