قیمت بالای نفت و اشتغال قدرتمند، انتظارات برای کاهش نرخ بهره فدرال رزرو را تحت فشار نگه می‌دارد

بازارها در حال معامله روی «صبرِ فدرال رزرو» هستند

نفت و آمار اشتغال ممکن است دو داستان جدا به نظر برسند. یکی در بازار کالاها (مواد خام مثل نفت و طلا) است. دیگری از تقویم اقتصادی آمریکا (زمان انتشار داده‌های مهم) می‌آید. اما در عمل هر دو به یک سؤال می‌رسند: فدرال رزرو واقعاً چقدر جا دارد نرخ بهره را پایین بیاورد؟

این سؤال حالا از حرکتِ تیترسازِ هر دارایی مهم‌تر است. نفت روی انتظارات تورمی اثر می‌گذارد (این‌که مردم و بازار فکر می‌کنند تورم در آینده چقدر می‌شود). داده‌های اشتغال هم اعتماد به قدرت اقتصاد آمریکا را شکل می‌دهد. فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا) بین این دو قرار دارد. وقتی قیمت انرژی بالا می‌ماند و بازار کار هم ضعیف نمی‌شود، بازارها مجبور می‌شوند دوباره فکر کنند که تورم با چه سرعتی پایین می‌آید و سیاست پولی (تصمیم‌های مربوط به نرخ بهره و پول) چه زمانی می‌تواند آسان‌تر شود.

برای همین بهتر است نفت و گزارش «اشتغال غیرکشاورزی» (Nonfarm Payrolls یا NFP: تعداد شغل‌های ایجادشده در آمریکا به‌جز بخش کشاورزی) با هم خوانده شوند. نفتِ گران می‌تواند فشار هزینه را در حمل‌ونقل، تولید، زنجیره توزیع و سوخت مصرف‌کننده بالا نگه دارد. بازار کارِ قوی هم می‌تواند فشار دستمزد را بالا نگه دارد و نیاز به کاهش نرخ بهره را کم کند. مجموع این دو، معامله‌گران را به سمت دیدگاه «نرخ‌های بالا برای مدت طولانی‌تر» سوق می‌دهد.

نفت هنوز یک داستانِ تورمی است

نفت از جهش‌های اخیر کمی عقب نشسته، اما قیمت‌ها هنوز آن‌قدر بالا هست که ریسک تورم را جدی نگه دارد. نفت برنت (معیار جهانی قیمت نفت) اخیراً نزدیک ۱۰۷.۹۸ دلار برای هر بشکه معامله شد و WTI (نفت خام آمریکا/تگزاس) حدود ۱۰۰.۴۴ دلار بود؛ بعد از نشانه‌هایی از احتمال پیشرفت در مسیر توافق صلح آمریکا و ایران. با وجود این عقب‌نشینی، گزارشِ کاهش ۸.۱ میلیون بشکه‌ای ذخایر نفت خام آمریکا (انباری‌های نفت) عرضه را همچنان محدود نشان داد.

اهمیتش این است که نفت فقط داخل بازار انرژی نمی‌ماند. روی هزینه حمل‌ونقل دریایی، تولید کارخانه‌ای، هواپیمایی، حمل‌ونقل جاده‌ای، پلاستیک، توزیع غذا و هزینه سوخت خانوار اثر می‌گذارد. وقتی نفت مدت کافی بالا بماند، کسب‌وکارها با هزینه‌های ورودی بالاتر روبه‌رو می‌شوند (مواد و انرژی لازم برای تولید). بعضی‌ها سودشان کمتر می‌شود. بعضی دیگر این هزینه را به مصرف‌کننده منتقل می‌کنند.

برای همین نفت می‌تواند قبل از انتشار بعدیِ CPI (شاخص قیمت مصرف‌کننده: معیار رایج تورم) فضای بحث تورم را عوض کند. یک جهش کوتاه ممکن است مهم تلقی نشود. اما ماندن طولانی بالای محدوده ۱۰۰ دلار برای بانک‌های مرکزی قابل چشم‌پوشی نیست.

از سمت تقاضا هم موضوع پیچیده‌تر است. داده‌های اخیر انرژی نشانه‌هایی از ضعیف‌تر شدن سرعت تقاضای جهانی داشته‌اند، یعنی نفت حالا ریسک دوطرفه دارد. از یک طرف شوک عرضه و ریسک‌های سیاسی-امنیتی (تنش‌های ژئوپلیتیک) می‌تواند قیمت را بالا نگه دارد. از طرف دیگر، قیمت‌های بالا می‌تواند تقاضا را خراب کند اگر خانوارها و شرکت‌ها خرج را کم کنند.

معامله‌گران نباید نفتِ گران را خودکار به نفع اقتصاد بدانند. از یک جایی به بعد، انرژی گران مثل مالیات روی رشد اقتصادی عمل می‌کند.

داده‌های اشتغال نمی‌گذارند فدرال رزرو زود حرکت کند

بازار کار لایه دوم فشار را اضافه می‌کند. داده‌های اخیر اشتغال آمریکا نشان داده بازار کار در بعضی بخش‌ها در حال خنک شدن است، اما فرو نمی‌پاشد. فرصت‌های شغلی کمتر شده، اما استخدام (جذب نیرو) هنوز آن‌قدر محکم بوده که نشان دهد کارفرماها هر وقت لازم باشد نیرو اضافه می‌کنند.

این دقیقاً همان وضعیت ترکیبیِ بازار کار است که می‌تواند فدرال رزرو را محتاط نگه دارد. کمتر شدن فرصت‌های شغلی یعنی تقاضا برای نیروی کار کمتر شده. اما استخدامِ نسبتاً قوی، نشانه شوکِ شدیدِ بازار کار مثل زمان رکود نیست.

برای انتظارِ کاهش نرخ بهره، جزئیات مهم است. یک گزارش NFP ضعیف می‌تواند امید به کاهش نرخ را بالا ببرد. اما اگر بیکاری کنترل‌شده بماند و رشد دستمزد قوی باشد، فدرال رزرو ممکن است باز هم با کاهش سریع مخالفت کند. سیاست‌گذارها لازم نیست بازار کار خیلی داغ باشد تا محتاط بمانند؛ فقط کافی است بازار کار آن‌قدر مقاوم باشد که نیازی به تصمیم عجولانه نبینند.

برای همین بهتر است معامله‌گران کل تصویر اشتغال را ببینند، نه فقط عددِ تیترِ اشتغال. رشد حقوق‌بگیران، نرخ بیکاری، مشارکت نیروی کار (چند درصد جمعیت در سن کار شاغل‌اند یا دنبال کارند)، میانگین درآمد ساعتی، و بازنگری آمارهای قبلی (اصلاح داده‌ها) همه مهم‌اند. تیتر قوی همراه با دستمزدهای داغ می‌تواند بازده اوراق را بالا ببرد. تیتر ضعیف همراه با دستمزد آرام می‌تواند شرط‌بندی روی کاهش نرخ را تقویت کند. نتیجه‌های بینابینی معمولاً بیشترین نوسان را می‌سازند.

محرک اصلی بازار، ترکیب نفت و اشتغال است

نفت و اشتغال وقتی با هم بررسی شوند اثر بیشتری دارند.

اگر نفت بالا بماند و اشتغال هم قوی باشد، بازارها احتمالاً این وضعیت را تورم‌زا می‌خوانند. این می‌تواند به دلار آمریکا کمک کند، بازده اوراق خزانه‌داری را بالا ببرد (سود اوراق دولتی آمریکا)، و روی دارایی‌های حساس به نرخ بهره مثل سهامِ رشدی فشار بگذارد (شرکت‌هایی که ارزششان بیشتر به سودهای آینده وابسته است).

اگر نفت بالا بماند اما اشتغال ضعیف شود، وضعیت ناراحت‌کننده‌تر است. فدرال رزرو با تضاد روبه‌رو می‌شود: فشار تورم از طرف انرژی، اما کند شدن رشد از طرف اشتغال ضعیف. این ترکیب می‌تواند قیمت‌ها را رفت‌وبرگشتی کند چون بازار نمی‌داند اول باید روی ریسک تورم معامله کند یا ریسک رکود (کاهش فعالیت اقتصادی).

اگر نفت پایین بیاید و اشتغال هم نرم شود، بازار یک سیگنال «انبساطی» روشن‌تر می‌گیرد (انبساطی یعنی تمایل به نرخ بهره پایین‌تر). فشار تورم کم می‌شود، رشد کندتر می‌شود، و انتظار کاهش نرخ بهره می‌تواند دوباره شکل بگیرد. این معمولاً به نفع سهام، طلا و میل به ریسک است، مگر این‌که کند شدن بازار کار آن‌قدر شدید باشد که ترس رکود بسازد.

هدف این نیست که نفت یا NFP را جداگانه سیگنال قطعی بدانیم؛ هدف این است که بفهمیم کدام «وضعیت کلی اقتصاد» در حال شکل گرفتن است.

این موضوع روی بازارهای مهم چه اثری دارد

دلار آمریکا

دلار آمریکا معمولاً وقتی سود می‌برد که بازار مسیر سخت‌گیرانه‌تری برای فدرال رزرو قیمت‌گذاری کند (یعنی انتظار نرخ بهره بالاتر). اگر نفت تورم را چسبنده نگه دارد و اشتغال هم مقاوم بماند، معامله‌گران ممکن است زمان کاهش نرخ را به تعویق بیندازند. این می‌تواند از دلار حمایت کند، به‌خصوص در برابر ارز کشورهایی که رشد ضعیف‌تری دارند یا بانک مرکزی‌شان بیشتر به سمت نرخ‌های پایین متمایل است.

ریسک این است که اگر نفت شدیداً سقوط کند و هم‌زمان داده‌های کار هم ضعیف شود، قدرت دلار کم شود. آن وقت استدلال برای نرخ بهره پایین‌تر در آمریکا زنده می‌شود و جذابیت «بازدهی» دلار (سود ناشی از نرخ بهره) کمتر می‌شود.

طلا

طلا وضعیت پیچیده‌تری دارد. بازده بالاتر و دلار قوی می‌تواند به XAUUSD فشار بیاورد (جفت‌ارز طلا به دلار) چون طلا بهره نمی‌دهد. اما تنش‌های سیاسی-امنیتی، ترس تورم و نوسان بازار می‌تواند تقاضای پناهگاه امن را برای طلا بالا نگه دارد (دارایی پناهگاه امن یعنی در بحران‌ها بیشتر خریده می‌شود).

پس طلا همیشه داستان ساده «نرخ پایین، طلا بالا» نیست. اگر شوک نفت هم‌زمان ترس تورم و نگرانی سیاسی ایجاد کند، طلا می‌تواند حتی با بالا رفتن بازده هم حمایت شود. حالت صعودی روشن‌تر برای طلا وقتی است که بازده پایین بیاید، دلار نرم شود و نااطمینانی باقی بماند.

سهام

بازار سهام معمولاً ترکیب نفتِ گران و بازدهِ بالاتر را دوست ندارد. انرژی گران می‌تواند سود شرکت‌ها را کم کند، و بازده بالاتر جذابیت سهام رشدیِ بلندمدت را پایین می‌آورد (بلندمدت یعنی ارزش‌گذاری‌شان به سودهای دورتر وابسته است). این موضوع برای شاخص‌هایی که سهم فناوری در آن‌ها زیاد است مهم‌تر است.

سهام شرکت‌های انرژی ممکن است اگر نفت بالا بماند عملکرد بهتری داشته باشد، اما این به معنی قوی شدن کل بازار سهام نیست. نفتِ گران می‌تواند به تولیدکننده‌ها کمک کند ولی به مصرف‌کننده‌ها، شرکت‌های حمل‌ونقل، خطوط هوایی، تولیدکننده‌ها و بخش‌های حساس به نرخ بهره آسیب بزند.

نفت و سهام انرژی

دارایی‌های مرتبط با انرژی همچنان هم به ریسک خبرهای روز (تیترهای سیاسی و جنگ و توافق) وابسته‌اند و هم به وضعیت واقعی عرضه. ضعف اخیر نفت وقتی رخ داد که بازارها به کاهش تنش امید بستند، اما کاهش ذخایر و تردید درباره عرضه نگذاشته بازار کاملاً آرام شود.

برای معامله‌گران، نکته کلیدی این است که آیا نفت بالای محدوده روانیِ ۱۰۰ دلار می‌ماند یا نه (سطح روانی یعنی عدد رُند که توجه بازار را جلب می‌کند). شکستن و ماندن زیر این محدوده، روایت تورمی را ضعیف می‌کند. برگشت به سمت ۱۱۰ دلار یا بالاتر، احتمالاً نگرانی از قیمت‌های چسبنده و «نرخ‌های بالا برای مدت طولانی‌تر» را زنده می‌کند.

معامله‌گران بعدی چه چیزهایی را باید زیر نظر بگیرند

مرحله بعد به این بستگی دارد که نفت و داده‌های کار همدیگر را تأیید کنند یا خلاف هم حرکت کنند.

برای نفت، باید دید برنت بعد از امیدهای سیاسی اخیر می‌تواند بالای محدوده ۱۰۰ تا ۱۰۵ دلار بماند یا نه. برگشت به سمت ۱۱۰ یا ۱۱۵ دلار یعنی بازار هنوز برای ریسک کمبود عرضه، «اضافه‌قیمت» قائل است (پریمیوم ریسک عرضه یعنی قیمت بالاتر به‌خاطر احتمال کمبود). افت عمیق زیر ۱۰۰ دلار فشار تورمی را کمتر می‌کند و به دارایی‌های پرریسک کمی فضا می‌دهد.

برای داده‌های کار، تمرکز باید روی رشد دستمزد و بیکاری باشد، نه فقط عدد تیترِ ایجاد شغل. تیتر قوی همراه با دستمزد محکم احتمالاً از موضع محتاط فدرال رزرو حمایت می‌کند. تیتر ضعیف همراه با افزایش بیکاری و خنک شدن دستمزدها، به بازار دلیل بیشتری می‌دهد که کاهش نرخ بهره را قیمت‌گذاری کند.

برای فدرال رزرو، سیگنال اصلی این نیست که مقام‌ها در یک سخنرانی کمی نرم‌تر یا کمی سخت‌تر صحبت کنند (نرم‌تر یعنی متمایل به نرخ پایین‌تر، سخت‌تر یعنی متمایل به نرخ بالاتر). سیگنال اصلی این است که آیا ریسک تورم ناشی از انرژی آن‌قدر سریع کم می‌شود که سیاست‌گذارها به روند کاهش تورم اعتماد کنند یا نه.

پرسش‌های متداول

همین الان معامله را شروع کنید – اینجا کلیک کنید تا حساب واقعی VT Markets خود را بسازید