تقاضا برای دلار آمریکا در آستانه نشست پیشروی کمیته بازار باز فدرال (FOMC) در حال تقویت شدن است. بانک نیویورک ملون (BNY) از نخستین دوره خرید خالصِ پنجروزه در سه ماه گذشته خبر داده؛ همزمان استفاده از «وجه نقد دلاری و ابزارهای کوتاهمدت» (CAST) هم بیشتر شده است.
BNY همچنین گزارش کرده با نزدیک شدن تصمیم فدرال رزرو، تقاضا برای CAST سریعتر شده است. از ماه مارس جریانهای سرمایه (ورود و خروج پول) ترکیبی بوده و بخشی از داراییهای CAST هنوز «کنار گود» ماندهاند و ممکن است دوباره به داراییهای اصلی برگردند.
موقعیتگیری روی دلار تا نشست FOMC
این گزارش میگوید انتظار نمیرود فدرال رزرو تغییر بزرگ و غافلگیرکنندهای در تصمیم خود بدهد. همچنین اضافه میکند ریسکهای تورمی و فشارهای عرضه جهانی ممکن است فدرال رزرو را به سمت لحنی «کمی کاهشیتر» (Dovish؛ یعنی نرمتر و متمایل به کاهش نرخ بهره/سیاست پولی آسانتر) ببرد تا ریسک تضعیف دلار را محدود کند.
همچنین اشاره میکند افزایش نرخ بهره در برخی کشورها میتواند «اشتباه سیاستی» باشد. در این صورت، صرفِ اختلاف نرخ بهره بین کشورها (یعنی جذابتر شدن یک ارز فقط به خاطر نرخ بهره بالاتر) کمتر میتواند به دلار فشار بیاورد.
دلار آمریکا در آستانه نشست بعدی فدرال رزرو نشانههای محسوسی از قدرت نشان میدهد. ثبت نخستین دوره پنجروزه خرید خالص در سه ماه گذشته، علامت روشنِ محکمتر شدن تقاضاست. یعنی معاملهگران برای دلاری موقعیت میگیرند که ارزشش حفظ شود، حتی اگر فدرال رزرو محتاط حرف بزند.
دادههای اخیر هم این تصویر را تقویت میکند: گزارش «شاخص قیمت مصرفکننده» (CPI؛ معیار رایج سنجش تورم مصرفکننده) برای ماه مارس نشان داد تورم همچنان بالاست و روی ۳.۱٪ مانده، و گزارش اشتغال هم ۲۵۰ هزار شغل جدید ثبت کرده است. این اعداد به بانک مرکزی دلیل کمی میدهد که پیام «کاهش جدی نرخ بهره» بدهد؛ بنابراین برای دلار یک کف حمایتی ایجاد میشود. معاملهگران بازار «مشتقه» (Derivative؛ ابزارهایی مثل اختیار معامله و قراردادهای آتی که ارزششان از دارایی پایه میآید) باید افت سنگین دلار را در کوتاهمدت کماحتمال بدانند.
چیدمان برای فروش نوسان
این فضا میتواند فروش «اختیار فروشِ دور از قیمت» (Out-of-the-money Put؛ اختیار فروشی که قیمت اعمالش پایینتر از قیمت فعلی است و فقط اگر قیمت خیلی افت کند سود میدهد) روی «شاخص دلار آمریکا» (DXY؛ شاخصی از ارزش دلار در برابر سبدی از ارزهای مهم) یا روی جفتارزهایی مثل USD/JPY را به یک گزینه قابل بررسی تبدیل کند. هدف این است که «حقبیمه» (Premium؛ پولی که فروشنده اختیار از خریدار میگیرد) دریافت شود، با این نگاه که سمتِ نزولی دلار تا حدی محافظت شده است. علاوه بر این، استفاده از وجه نقد دلاری و ابزارهای کوتاهمدت هم بهطور معناداری افزایش یافته است.
این حجم بزرگ پولِ پارکشده میتواند بعد از نشست دوباره وارد بازار شود و اجازه ندهد نوسان برای مدت طولانی بالا بماند. برای معاملهگران، یعنی «اختیارهای بلندمدت» (Long-dated Options؛ اختیارهایی با سررسید دورتر) ممکن است گران قیمتگذاری شده باشند، چون این پول پس از روشن شدن مسیر سیاستگذاری میتواند نقش تثبیتکننده داشته باشد. باید یادمان باشد ابهامهایی که در اواخر ۲۰۲۵ بازارها را پرنوسان و رفتوبرگشتی کرده بود، یکی از دلایل است که امروز سرمایه زیادی منتظر جهت مانده است.
همچنین باید مراقب خطاهای احتمالی سیاستگذاری در بانکهای مرکزی دیگر بود. «بانک مرکزی اروپا» (ECB) مثلاً از افزایش نرخ بهره برای مهار تورم خودش صحبت میکند، در حالی که «شاخص مدیران خرید بخش تولید» (PMI؛ شاخصی از وضعیت فعالیت کارخانهها؛ زیر ۵۰ یعنی کوچک شدن فعالیت) به ۴۸.۵ افت کرده که نشانه کاهش فعالیت است. هر ضعف در خارج از آمریکا که از چنین تصمیمی ایجاد شود، معمولاً سرمایه را به سمت دارایی امنتر یعنی دلار آمریکا برمیگرداند و ریسک افت دلار را کمتر میکند.
با این عوامل، معاملهگران میتوانند سراغ راهبردهایی بروند که از حرکت قیمت در یک «بازه محدود» (Range-bound؛ رفتوبرگشت در محدوده مشخص) یا از دلار باثبات تا قویتر سود میبرند. «فروش نوسان» از طریق روشهایی مثل «استرادل شورت» یا «استرنگل شورت» (Short Straddle/Strangle؛ فروش همزمان اختیار خرید و فروش با امید به آرام ماندن قیمت و جمع کردن حقبیمه) روی جفتارزهایی مثل EUR/USD میتواند جذاب باشد. این روش وقتی سود میدهد که حرکت اولیه بعد از اعلام تصمیم سریع فروکش کند و جفتارز به محدوده اخیر برگردد.
