قراردادهای آتی شاخص «میانگین صنعتی داوجونز» (Dow Jones Industrial Average Futures؛ قراردادهایی برای معامله قیمت آینده شاخص) بعدازظهر جمعه به وقت GMT عمدتاً بدون تغییر بود و پس از نوسان بین ۴۸,۹۰۰ تا ۴۹,۵۰۰، بالای ۴۹,۱۰۰ ماند. جلسه قبل حدود ۰.۳۶٪ افت کرد و گزارش‌های درآمدی شرکت‌های فناوری (Technology earnings؛ سود و زیان فصلی شرکت‌های تکنولوژی) به این کاهش نسبت داده شد.

نماینده ویژه آمریکا استیو ویتکاف و مشاور ارشد جرد کوشنر قرار است آخر هفته در اسلام‌آباد برای گفت‌وگوهایی در کنار وزیر خارجه ایران عباس عراقچی حاضر شوند؛ عراقچی عصر جمعه به وقت محلی وارد پاکستان شد. پس از انتشار این خبر، قراردادهای آتی برای مدت کوتاهی بالای ۴۹,۴۰۰ رفت و قیمت نفت کمی عقب نشست.

تمرکز بر گفت‌وگوهای دیپلماتیک

انتظار نمی‌رود معاون رئیس‌جمهور جی‌دی ونس در این نشست حضور داشته باشد و مذاکره‌کننده ارشد قبلی ایران، رئیس مجلس محمدباقر قالیباف نیز غایب است. کاخ سفید غیبت قالیباف را نشانه‌ای می‌داند که تهران هنوز برای تعهد به «دور دوم کامل» مذاکرات آماده نیست.

رسانه‌های دولتی ایران سفر عراقچی را «دیدار دوجانبه» (Bilateral؛ گفت‌وگوی مستقیم بین دو کشور) توصیف کردند و گفتند مقصدهای بعدی او مسقط و مسکو است، نه گفت‌وگوی مستقیم با آمریکا. عراقچی در شبکه X درباره موضوعات دوجانبه و رایزنی‌های منطقه‌ای نوشت و اشاره‌ای به واشنگتن نکرد.

عدد نهایی شاخص «اعتماد مصرف‌کننده» دانشگاه میشیگان در آوریل ۴۹.۸ اعلام شد؛ در حالی‌که ۴۷.۶ پیش‌بینی می‌شد. این شاخص نسبت به مارس ۶.۶٪ کاهش داشت و به پایین‌ترین سطح ثبت‌شده رسید. زیرشاخص «انتظارات مصرف‌کننده» (Consumer Expectations؛ نگاه مردم به آینده اقتصاد) ۴۸.۱ بود، در برابر ۴۶.۱ِ مورد انتظار.

انتظارات تورمی یک‌ساله (One-year inflation expectations؛ برآورد مردم از تورم سال آینده) از ۴.۸٪ به ۴.۷٪ کاهش یافت، اما انتظارات تورمی پنج‌ساله (Five-year expectations؛ برآورد تورم در افق پنج سال) از ۳.۴٪ به ۳.۵٪ افزایش پیدا کرد. جدا از این، محاصره آمریکا در تنگه هرمز ادامه دارد و ایران نیز از کنترل این گذرگاه سخن گفته است.

راهنمای معامله در شرایط نوسان

نوسان‌های رفت‌وبرگشتی بازار و دشواری داوجونز برای حفظ سطح‌ها نشان می‌دهد «نوسان» (Volatility؛ میزان شدت بالا و پایین شدن قیمت) مهم‌ترین چیزی است که معامله‌گران روی آن تمرکز می‌کنند. با توجه به اینکه شاخص VIX (شاخص نوسان/ترس بازار؛ معیار سنجش انتظار نوسان در بازار سهام آمریکا) اخیراً بالای ۲۰ رفته، شباهت‌هایی با دوره ابهام بازار در زمان افزایش تهاجمی نرخ بهره توسط فدرال رزرو از سال ۲۰۲۲ دیده می‌شود. در چنین فضایی، روش‌هایی که از نوسان بزرگ سود می‌برند—مثل «استرادل خرید» (Long Straddle؛ خرید هم‌زمان اختیار خرید و اختیار فروش در یک قیمت اعمال برای سود از حرکت بزرگ قیمت در هر جهت)—در هفته‌های آینده بیشتر مطرح می‌شوند.

وضعیت دیپلماتیک پیرامون ایران سقفی برای رشد بازار ایجاد کرده، به‌ویژه با ادامه تنش در تنگه هرمز. باید یادآوری کرد این گذرگاه بیش از ۲۰٪ مصرف نفت جهان را جابه‌جا می‌کند؛ رقمی که ریسک تورم ناشی از انرژی را بالا نگه می‌دارد. بنابراین خرید «پوت حفاظتی» (Protective Put؛ خرید اختیار فروش برای بیمه‌کردن سبد در برابر افت) روی قراردادهای آتی داوجونز یا صندوق‌های قابل معامله (ETF؛ صندوقی که مثل سهم معامله می‌شود) مانند DIA، راهی محتاطانه برای پوشش ریسک (Hedge؛ کاهش ریسک با ابزار مالی) در صورت شکست گفت‌وگوهای اسلام‌آباد است.

از سوی دیگر، احتمال پایین یک توافق بزرگ دیپلماتیک باعث می‌شود سطح ۴۹,۵۰۰ برای داوجونز یک سقف جدی باشد. می‌توان با «فروش اختیار خرید» (Sell Call؛ فروش حق خرید در قیمت مشخص) در قیمت‌های اعمال برابر یا بالاتر از این سطح، «پرمیوم» (Premium؛ پولی که بابت فروش اختیار معامله دریافت می‌شود) دریافت کرد. «اسپرد کال نزولی» (Bear Call Spread؛ فروش یک اختیار خرید و خرید اختیار خرید دیگر در قیمت بالاتر برای محدودکردن ریسک) راهی با ریسک مشخص است تا روی ناتوانی شاخص در رشد قاطع، تا زمان روشن‌شدن وضعیت ژئوپلیتیک، معامله شود.

داده ضعیف اعتماد مصرف‌کننده نیز نگرانی تازه‌ای اضافه می‌کند و به اقتصاد فشار می‌آورد. عدد نهایی ۴۹.۸ در آوریل کمترین مقدار تاریخی است و حتی از عدد ۵۰.۰ در اوج بحران تورمی ۲۰۲۲ هم بدتر است. با بالا رفتن انتظارات تورمی پنج‌ساله به ۳.۵٪—بالاتر از هدف ۲٪ فدرال رزرو—بانک مرکزی عملاً فضای کمی برای فکر کردن به کاهش نرخ بهره دارد.

با توجه به این نیروهای متضاد، انتظار می‌رود داوجونز در بازه‌ای حدود ۴۸,۹۰۰ تا ۴۹,۵۰۰ قفل بماند. این شرایط، روش‌های «رِنج» (Range-bound؛ بازارِ درجا و محدود به یک بازه) مثل «آیرون کندور» (Iron Condor؛ ترکیب چند اختیار خرید و فروش برای سود گرفتن از ماندن قیمت داخل یک محدوده) را برای درآمدزایی مناسب می‌کند؛ روشی که از «کاهش ارزش زمانی» (Time Decay؛ کم شدن ارزش اختیار معامله با نزدیک شدن به سررسید) سود می‌برد و برای بازاری که منتظر یک محرک تعیین‌کننده است کاربرد دارد.