به گزارش رویترز، پس از آنکه دور نخست گفتوگوها در تعطیلات آخر هفته بدون نتیجه ملموس پایان یافت، مذاکرهکنندگان آمریکا و ایران ممکن است این هفته به اسلامآباد بازگردند.
یک مقام ارشد ایرانی گفت هنوز تاریخ قطعی تعیین نشده و هیئتها روزهای جمعه تا یکشنبه را باز گذاشتهاند.
مذاکرات آمریکا و ایران و حساسیت بازار نفت
پس از انتشار این گزارش، نفت WTI تا حوالی ۹۱.۵۰ کاهش یافت.
سال گذشته (۲۰۲۵) هم خبر گفتوگوهای آمریکا و ایران بهطور موقت قیمت نفت را پایین آورد. واکنش بازار—یعنی افت WTI تا نزدیکی ۹۱.۵۰ دلار تنها با مطرح شدن احتمال پیشرفت—نشان داد احساسات بازار چقدر سریع تغییر میکند. این نمونه یادآوری میکند که تحولات ژئوپلیتیک (تنشها و تصمیمهای سیاسی میان کشورها) چگونه میتواند بر بازار انرژی اثر بگذارد.
تا امروز، ۱۴ آوریل ۲۰۲۶، شرایط متفاوت است اما تنشهای پایه همچنان اهمیت دارد. نفت خام WTI اکنون نزدیک ۸۵ دلار برای هر بشکه معامله میشود و دادههای تازه اقتصادی چین احتمال کند شدن رشد تقاضا را مطرح کرده است. نتیجه، کشمکش میان نگرانی از عرضه (کمبود یا محدود شدن عرضه) و واقعیت مصرف در اقتصاد است.
همچنین اوپکپلاس (ائتلاف اوپک و برخی تولیدکنندگان بزرگ مانند روسیه) اخیراً توافق کرده کاهش داوطلبانه تولید به میزان ۲.۲ میلیون بشکه در روز را تا میانه سال تمدید کند. هدف این اقدام حمایت از قیمتهاست و نشان میدهد تولیدکنندگان بزرگ نمیخواهند عرضه از تقاضا جلو بزند. این موضوع میتواند اثر خبرهای منفی را تا حدی خنثی کند.
رویکردهای معاملاتی در شرایط نوسان بالا
این یعنی متغیر اصلی در هفتههای آینده «نوسان» است. شاخص نوسان نفت خام CBOE (OVX) اکنون حدود ۳۵ و در سطح بالاست؛ یعنی بازار «اختیار معامله» (قرارداد حق خرید یا حق فروش در آینده با قیمت مشخص) نوسانهای بزرگتر از حالت معمول را قیمتگذاری میکند. در چنین وضعی، راهبردهای «مشتقه» (ابزارهای مالی وابسته به قیمت دارایی اصلی مانند اختیار معامله) برای مدیریت ریسک کاربرد بیشتری دارند.
اگر انتظار داشته باشیم ریسکهای ژئوپلیتیک دوباره بالا بگیرد، خرید «اختیار خرید» خارج از قیمت (Out-of-the-money؛ یعنی قیمتی بالاتر از قیمت فعلی بازار) راهی کمهزینهتر برای بهرهبردن از جهش احتمالی قیمت است. برعکس، اگر فکر کنیم ضعف تقاضا عامل اصلی شود، خرید «اختیار فروش» میتواند پوشش ریسک (هج؛ کاهش زیان احتمالی) در برابر افت قیمت باشد. هر دو روش، نسبت به نگهداری مستقیم «قرارداد آتی» (فیوچرز؛ تعهد خرید/فروش در آینده با قیمت مشخص) ریسک محدودتر و مشخصتری دارند.
با توجه به ابهام موجود، میتوان از راهبردهایی استفاده کرد که از حرکت بزرگ قیمت در هر دو جهت سود میبرند؛ مثل «استرادل خرید» (Long Straddle). در این روش همزمان یک اختیار خرید و یک اختیار فروش میخرید تا اگر نفت از محدوده فعلی بهطور جدی خارج شود، امکان سود وجود داشته باشد. این راهبرد مستقیماً روی نوسان بالای فعلی بازار حساب میکند.
