انتظار می‌رود افزایش قیمت نفت و گاز که به تنش‌ها در خاورمیانه گره خورده است، هزینه‌های مواد ساختمانی اروپا مانند سیمان، بتن و آجر را بالا ببرد. تولیدکنندگان این بخش انرژی زیادی مصرف می‌کنند، بنابراین رشد هزینه‌های ورودی (هزینه مواد و انرژی موردنیاز تولید) ممکن است به شرکت‌های ساختمانی منتقل شود؛ در نتیجه هزینه ساخت افزایش می‌یابد و به حاشیه سود (فاصله درآمد و هزینه که سودآوری را نشان می‌دهد) و سطح فعالیت فشار وارد می‌کند.

از ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ استفاده از نفت برای گرمایش در این بخش به‌شدت کاهش یافت، اما در پنج سال گذشته کاهش بیشتری دیده نشد. بین ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ شرکت‌ها عمدتاً زغال‌سنگ را کنار گذاشتند، اما مصرف گاز حدود ۱۵ سال است تقریباً بدون تغییر مانده است.

میزان وابستگی انرژی و انتقال هزینه

وابستگی این بخش به نفت و گاز مشابه سال ۲۰۲۲ توصیف می‌شود؛ یعنی با بالا رفتن دوباره قیمت انرژی، حساسیت بالایی دارد. افزایش صدور مجوزهای ساخت (مجوز رسمی شروع پروژه‌های ساختمانی) می‌تواند از تقاضا حمایت کند، اما ادامه بهبود به بازارهای انرژی باثبات‌تر و تداوم تغییر در روش‌های تولید بستگی دارد.

اگر هزینه‌های تولید همچنان افزایش یابد، قیمت فروش ممکن است بالا برود و این می‌تواند تقاضا را ضعیف کند. در متن اصلی آمده بود که این مطلب با کمک ابزار هوش مصنوعی (نرم‌افزارهای تولید متن) تهیه و توسط دبیر بازبینی شده است.

با جهش اخیر قیمت انرژی، فشار هزینه‌ای شبیه تجربه سال ۲۰۲۲ دیده می‌شود. قراردادهای آتی نفت برنت (قرارداد خریدوفروش برای تحویل در آینده) اکنون بالای ۹۵ دلار به ازای هر بشکه معامله می‌شوند و در یک ماه گذشته به‌دلیل تشدید درگیری‌ها ۸٪ رشد کرده‌اند؛ بنابراین تولیدکنندگان مواد ساختمانی اروپا با کاهش قابل‌توجه حاشیه سود روبه‌رو می‌شوند. احتمال زیادی وجود دارد که این هزینه انرژی به مشتریان منتقل شود و کل زنجیره ساخت‌وساز را تحت‌تأثیر قرار دهد.

این وضعیت می‌تواند زمینه‌ای برای تمرکز بر ضعف احتمالی بخش ساخت‌وساز و مواد اروپا در هفته‌های آینده باشد. شاخص مدیران خرید ساخت‌وساز منطقه یورو (PMI؛ عددی برای سنجش رونق/رکود که زیر ۵۰ یعنی افت فعالیت) از سوی S&P Global برای مارس ۲۰۲۶ به ۴۸.۲ کاهش یافته بود؛ یعنی حتی پیش از شوک اخیر انرژی، نشانه‌های افت دیده می‌شد. از نظر ابزارهای بازار، می‌توان به خرید «اختیار فروش» (Put Option؛ حق فروش دارایی در قیمت مشخص تا تاریخ مشخص، برای سود از افت قیمت یا پوشش ریسک) روی صندوق قابل معامله شاخصی (ETF؛ صندوقی که مثل سهم معامله می‌شود و یک شاخص/بخش را دنبال می‌کند) یا روی تولیدکنندگان پرمصرف انرژی مانند Heidelberg Materials و Holcim فکر کرد.

ساختار معامله و نشانه تاریخی

آسیب‌پذیری اصلی این صنعت نسبت به سال قبل تغییر زیادی نکرده است. بررسی دوره ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ نشان داد با وجود افت مصرف زغال‌سنگ، وابستگی به گاز طبیعی و نفت همچنان بالاست. این وابستگی ساختاری باعث می‌شود این شرکت‌ها به نوسان بازار انرژی (بالا و پایین شدن سریع قیمت‌ها) حساس‌تر باشند.

یک «معامله جفتی» (Pair Trade؛ خرید یک دارایی و هم‌زمان فروش دارایی مرتبط برای جدا کردن اثر یک موضوع مشخص و کم کردن ریسک کلی بازار) می‌تواند این موضوع را بهتر نشان دهد: خرید ETF بخش انرژی و هم‌زمان فروش ETF مواد و مصالح ساختمانی. در بحران انرژی ۲۰۲۲، شاخص STOXX Europe 600 Construction & Materials (شاخص عملکرد شرکت‌های ساخت‌وساز و مصالح در اروپا) در شش ماه پس از جهش اولیه قیمت‌ها حدود ۱۵٪ بدتر از کل بازار عمل کرد. این سابقه می‌تواند نشانه‌ای باشد که اکنون هم واگرایی مشابهی رخ دهد.

ما گزارش‌های سود فصل اول (Q1؛ سه‌ماهه اول سال مالی) را برای هرگونه کاهش در پیش‌بینی سود (Profit Guidance؛ برآورد رسمی شرکت از سود آینده) زیر نظر خواهیم داشت. انتشار بعدی داده‌های مجوز ساخت نیز شاخص مهمی است تا مشخص شود آیا افزایش هزینه‌ها در حال خفه کردن تقاضاست یا نه. هرگونه تشدید ژئوپلیتیک احتمالاً نقش شتاب‌دهنده دارد و «اختیار معامله» با سررسید (Expiry؛ تاریخ پایان اعتبار) ماه‌های مه و ژوئن ۲۰۲۶ را جذاب‌تر می‌کند.