یورو روز سه‌شنبه در برابر دلار آمریکا تقویت شد؛ چون دلار پیش از ضرب‌الاجل آمریکا برای ایران تضعیف شد (مهلت زمانی مشخص برای رسیدن به توافق یا باز شدن تنگه هرمز). جفت‌ارز EUR/USD نزدیک 1.1571 معامله می‌شد و «شاخص دلار آمریکا» (US Dollar Index؛ معیار سنجش قدرت دلار در برابر سبدی از ارزهای مهم) پس از ناکامی در تثبیت بالای 100، حوالی 99.90 قرار داشت.

دونالد ترامپ ضرب‌الاجل ساعت 8:00 شب به وقت شرق آمریکا (00:00 به وقت گرینویچ، چهارشنبه) را تعیین کرد و هشدار داد اگر توافقی حاصل نشود، به زیرساخت‌های انرژی و زیرساخت‌های غیرنظامی ایران حمله می‌شود. روزنامه تهران‌تایمز گزارش داد تهران همه مسیرهای ارتباطی دیپلماتیک و همچنین ارتباطات غیرمستقیم با آمریکا را تعلیق کرده است.

قیمت نفت و ریسک‌های تورمی

قیمت نفت همچنان بالا مانده و تشدید تنش می‌تواند تورم را بیشتر و رشد اقتصادی را کمتر کند؛ زیرا منطقه یورو «واردکننده خالص انرژی» است (یعنی انرژی بیشتری وارد می‌کند تا صادر کند) و آمریکا «صادرکننده خالص انرژی» (یعنی صادرات انرژی‌اش از واردات بیشتر است). داده‌های تورم منطقه یورو نشان داد «HICP» (شاخص هماهنگ قیمت مصرف‌کننده؛ معیار رسمی‌تر تورم در اتحادیه اروپا) در ماه مارس 1.2٪ نسبت به ماه قبل بود، در حالی‌که در فوریه 0.6٪ بود؛ و در مقیاس سالانه 2.5٪ ثبت شد در برابر 1.9٪.

داده‌های «CPI» آمریکا (شاخص قیمت مصرف‌کننده؛ معیار رایج تورم در آمریکا) که اواخر این هفته منتشر می‌شود، انتظار می‌رود 0.9٪ ماهانه باشد در برابر 0.3٪ در فوریه؛ و 3.3٪ سالانه در برابر 2.4٪. بازارها انتظار دارند «فدرال رزرو» (بانک مرکزی آمریکا) نرخ‌ها را فعلاً ثابت نگه دارد، در حالی‌که تا پایان سال احتمال تا دو «افزایش نرخ بهره» از سوی «بانک مرکزی اروپا» (ECB) در قیمت‌ها لحاظ شده است.

جان ویلیامز، رئیس فدرال رزرو نیویورک، گفت سیاست پولی «در وضعیت مناسبی برای صبر و مشاهده» قرار دارد و برآورد کرد جنگ می‌تواند «یک یا دو دهم درصد» به «تورم هسته» اضافه کند (تورم هسته یعنی تورم بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی). پیر وونش، سیاست‌گذار ECB، گفت اگر بحران ایران ادامه پیدا کند، چند مرحله افزایش نرخ بهره ممکن است.

واگرایی سیاستی و پیامدهای معاملاتی

آخرین داده‌های تورم ماه مارس این واگرایی را برجسته می‌کند؛ «CPI» آمریکا همچنان «چسبنده» و بالا مانده است (یعنی به کندی پایین می‌آید) و روی 3.5٪ است، در حالی‌که «HICP» منطقه یورو به 2.4٪ کاهش یافته است. این موضوع انتظارات بازار را نسبت به سال 2025 تغییر داده است. اکنون «بازار مشتقات» (ابزارهای مالی مثل قراردادهای آتی و اختیار معامله که ارزششان از دارایی پایه می‌آید) احتمال بیشتری را قیمت‌گذاری می‌کند که ECB زودتر از فدرال رزرو نرخ بهره را کاهش دهد.

این فضا نشان می‌دهد معامله‌گران باید در رویدادهای پرریسک، برای قوی‌تر شدن دلار به‌طور خودکار فرض نکنند. عامل کلیدی این است که چنین رویدادهایی چگونه بر تورم اثر می‌گذارند و در نتیجه مسیر نرخ‌های بهره بانک‌های مرکزی را تغییر می‌دهند. گرفتن «موقعیت نوسان» (Long Volatility؛ استراتژی‌هایی که از افزایش نوسان قیمت سود می‌برند) روی EUR/USD می‌تواند راهی برای پوشش ریسک باشد (هج/پوشش ریسک یعنی کاهش اثر زیان احتمالی با یک معامله دیگر).

با توجه به اینکه نفت برنت بالای 90 دلار برای هر بشکه مانده، هر تشدید تازه در تنش‌های خاورمیانه می‌تواند موضع «انقباضی» فدرال رزرو را تثبیت کند (هاوکیش یعنی تمایل به نرخ بهره بالاتر برای مهار تورم) و هم‌زمان شرایط اقتصادی اروپا را پیچیده‌تر کند. در چنین شرایطی، تمرکز استراتژی‌های مشتقه می‌تواند روی همین واگرایی سیاستی باشد. «اختیار معامله» (Options؛ قراردادی که حق خرید/فروش در قیمت مشخص را می‌دهد، نه الزام) که از حرکت محدود یا افزایش آهسته EUR/USD سود می‌برد—مثل فروش «پوت»های «خارج از پول» (Out-of-the-money Puts؛ اختیار فروش با قیمتی که از قیمت فعلی پایین‌تر است و معمولاً فقط اگر بازار سقوط کند ارزشمند می‌شود)—می‌تواند محتاطانه باشد. «نوسان ضمنی» (Implied Volatility؛ نوسانی که از قیمت آپشن‌ها برداشت می‌شود) در این جفت‌ارز نسبتاً پایین است و نشان می‌دهد بازار شاید ریسک یک حرکت تند ناشی از گزارش بعدی تورم یا تیتر ژئوپلیتیک را کمتر از واقع برآورد کرده است.