افزایش قیمت نفت و بنزین که به درگیری خاورمیانه نسبت داده میشود، احتمالاً تورم آمریکا را بالا میبرد؛ گزارش شاخص قیمت مصرفکننده (CPI: معیار رسمی سنجش تورم خانوار) مربوط به ماه مارس قرار است روز جمعه منتشر شود. گزارش شده است که تردد کشتیها از تنگه هرمز رو به افزایش است؛ موضوعی که میتواند در کوتاهمدت جلوی رشد بیشتر قیمت نفت خام را بگیرد.
پیشبینی میشود «CPI سرفصل» (تورم کلی) در مقیاس ماهانه از ۰٫۳٪ در فوریه به ۱٫۰٪ در مارس افزایش یابد. اگر این رقم محقق شود، بزرگترین رشد ماهانه از ژوئن ۲۰۲۲ خواهد بود؛ زمانی که پس از حمله روسیه به اوکراین شوک انرژی ایجاد شد.
شاخص «قیمتهای پرداختشده» در گزارش خدمات ISM (نظرسنجی از مدیران خرید بخش خدمات؛ بخشی از اقتصاد که خدمات ارائه میکند) از ۶۳٫۰ در فوریه به ۷۰٫۷ در مارس رسید که بالاترین سطح از اکتبر ۲۰۲۲ است. رشد یکماهه این شاخص بزرگترین افزایش از سال ۲۰۱۲ بوده است.
قیمت روزانه بنزین به ازای هر گالن طبق دادههای AAA (انجمن خودروی آمریکا) در مارس ۳۶٫۲٪ افزایش یافت و تا اینجای آوریل نیز هر روز بالاتر رفته است. «اعتماد مصرفکننده» هنوز واکنش معناداری نشان نداده، اما به «شاخص اشتغال خدمات ISM» بهعنوان نشانهای از احتمال ضعیفتر شدن وضعیت بازار کار اشاره شده است.
صورتجلسه نشست مارس کمیته بازار باز فدرال (FOMC: نهاد تصمیمگیر درباره نرخ بهره در بانک مرکزی آمریکا) روز چهارشنبه منتشر میشود و ممکن است اختلافنظر درباره مسیر سیاست پولی را نشان دهد. «نقطهچینها» یا همان داتپلات (Dot Plot: نموداری از پیشبینی اعضای فدرال رزرو درباره نرخ بهره) برای سال ۲۰۲۶ که در مارس منتشر شد، میانه ۳٫۳۷۵٪ را نشان داد؛ یعنی بازار نتیجه میگیرد امسال تنها یک بار کاهش نرخ بهره رخ میدهد. این برآورد به فرضیات مربوط به ضعف بازار کار و دادههای اخیر NFP (گزارش اشتغال بخش غیرکشاورزی آمریکا) گره خورده است.
دوباره افزایش قیمت نفت به نگرانی اصلی تبدیل شده و نفت خام WTI (نفت شاخص آمریکا) را به سمت ۸۸ دلار در هر بشکه برده و بر قیمت بنزین فشار رو به بالا گذاشته است. انتظار میرود گزارش CPI ماه مارس این هفته نشان دهد تورم همچنان بالاست؛ برخی اقتصاددانان رشد ۰٫۴٪ ماهانه را پیشبینی میکنند. این فضا عدمقطعیت قابلتوجهی برای بازار ایجاد میکند.
اثر این روند در پمپبنزینها هم دیده میشود؛ میانگین کشوری قیمت هر گالن بنزین اکنون ۳٫۷۵ دلار است و فقط در یک ماه اخیر نزدیک به ۹٪ افزایش یافته است. چنین افزایشهایی عملاً هزینه مستقیم زندگی را بالا میبرد و میتواند در هفتههای آینده روحیه مصرفکنندگان را تضعیف کند.
گزارش خدمات ISM نیز هشدار دیگری است؛ شاخص «قیمتهای پرداختشده» به ۶۵٫۱ جهش کرده و به بالاترین سطح در بیش از یک سال رسیده است. این یعنی فشار افزایش قیمتها در بخش خدمات در حال تقویت شدن است؛ بخشی که برای فدرال رزرو مهم است. همچنین مؤلفه اشتغال این شاخص نشانههایی از کند شدن دارد و میتواند از بازار کار ضعیفتر در ادامه خبر دهد، حتی اگر گزارشهای اخیر قوی بوده باشد.
با توجه به گزارش NFP هفته گذشته که بیش از ۲۵۰ هزار شغل اضافه شدن را نشان داد، احتمالاً فدرال رزرو لحن «انقباضیتر» (Hawkish: یعنی تمایل به بالا نگه داشتن نرخ بهره برای مهار تورم) خواهد داشت. صورتجلسه نشست قبلی آنها با دقت دنبال میشود تا نشانهای از عقب انداختن کاهش نرخ بهره دیده شود. طبق ابزار CME FedWatch (ابزار سنجش احتمال تصمیمهای نرخ بهره بر پایه معاملات بازار)، بازار عملاً احتمال کاهش نرخ بهره در تابستان را کمتر کرده و انتظارات را به اواخر سال منتقل کرده است.
این بازگشت عدمقطعیت درباره تورم و نرخ بهره یعنی معاملهگران باید نوسان بیشتر بازار را در نظر بگیرند. راهبردهای اختیار معامله (Options: قراردادهایی که حق خرید/فروش در قیمت مشخص میدهند) که از نوسان قیمت سود میبرند، مثل «استرادل خرید» (Long Straddle: خرید همزمان اختیار خرید و اختیار فروش برای سود از حرکت شدید قیمت در هر جهت) روی SPX (شاخص S&P 500) میتواند جذابتر شود. شاخص VIX (شاخص ترس یا نوسان مورد انتظار بازار) که اکنون حوالی ۱۶ است، ممکن است پس از دادههای تورمی این هفته جهش کند.
در بازار ابزارهای مرتبط با نرخ بهره، ریسک این است که نرخها «برای مدت طولانیتر» بالا بمانند. معاملهگران ممکن است به خرید «پوت» (Put: اختیار فروش برای سود از افت قیمت) روی ETF اوراق خزانه مثل TLT یا استفاده از اختیارهای SOFR (نرخ تامین مالی شبانه تضمینشده؛ معیار مهم نرخهای کوتاهمدت) برای پوشش ریسک فکر کنند؛ یعنی محافظت در برابر این سناریو که فدرال رزرو کاهش نرخها را عقب بیندازد.
در بازار کالاها، ادامه تنشهای ژئوپلیتیک در خاورمیانه از چشمانداز صعودی نفت حمایت میکند. «اختیار خرید» (Call: حق خرید برای سود از رشد قیمت) روی قراردادهای آتی WTI یا برنت (Brent: نفت شاخص دریای شمال) راه مستقیمتری برای شرطبندی روی افزایش بیشتر قیمتهاست. همچنین میتوان به اختیارهای مرتبط با سهام شرکتهای بخش انرژی نگاه کرد؛ شرکتهایی که معمولاً از محیط رشد قیمت نفت سود میبرند.
