چین به انرژی وارداتی وابسته است و ممکن است با اختلال در تأمین نفت و گاز طبیعی مایع (LNG، یعنی گاز طبیعی که برای حمل‌ونقل به مایع سرد تبدیل می‌شود) از خاورمیانه روبه‌رو شود؛ از جمله ریسک‌های مرتبط با ایران. چین ۷۳٪ نفت خود را وارد می‌کند؛ حدود ۴۰٪ از این واردات از خاورمیانه می‌آید، عمدتاً از عربستان سعودی و عراق، و حدود ۱۰٪ از ایران. حدود یک‌سوم نفت و حدود یک‌چهارم LNG که از تنگه هرمز عبور می‌کند (گذرگاه باریک دریایی برای حمل نفت و گاز) به مقصد چین است. مقام‌های چینی از «همه طرف‌ها» در جنگ ایران خواسته‌اند عملیات نظامی را کاهش دهند، از تشدید درگیری جلوگیری کنند و عبور امن کشتی‌ها از تنگه را تضمین کنند. چین با ذخیره‌سازی انرژی در دوره‌ای که قیمت‌ها پایین‌تر بود حاشیه امن ساخته است؛ کل ذخایر نفتی آن حدود ۸۰ روز مصرف برآورد می‌شود. ترکیب واردات هم بین تأمین‌کنندگان پخش شده و چین شاید بتواند واردات نفت از روسیه را بیشتر کند. چین همچنین از برقِ غیرِسوختِ فسیلی (یعنی برق تولیدشده بدون نفت، گاز و زغال‌سنگ) بیشتر استفاده می‌کند؛ سهم برق تجدیدپذیر (مثل باد و خورشید) در ۲۰۲۵ به نزدیک ۴۰٪ رسیده است. در واکنش به درگیری خاورمیانه، دولت به پالایشگاه‌های بزرگ گفت صادرات گازوئیل و بنزین را متوقف کنند. افزایش قیمت نفت و گاز می‌تواند تورم را بالا ببرد، هرچند سطح اولیه تورم در چین از آمریکا یا اروپا پایین‌تر است. روند تورمی قوی‌تر می‌تواند بانک مرکزی چین (People’s Bank of China یا PBoC، یعنی بانک مرکزی کشور) را در ادامه کاهش تدریجی نرخ‌ها محتاط‌تر کند. با توجه به تنش‌های مداوم خاورمیانه از سال گذشته، هزینه انرژی مستقیماً دست بانک مرکزی چین را می‌بندد. با باقی ماندن قیمت نفت برنت (Brent، شاخص قیمت جهانی نفت) در این ماه بالای ۹۵ دلار برای هر بشکه، خطر «تورم وارداتی» (یعنی گران‌تر شدن به دلیل افزایش قیمت کالاهای وارداتی) جدی است. داده‌های شاخص قیمت مصرف‌کننده چین (CPI، سنجه تورم مصرف‌کننده) در فوریه این روند را تأیید کرد: ۱.۸٪ و سومین افزایش ماهانه پیاپی. این فشار قیمتی پایدار نشان می‌دهد PBoC در هفته‌های آینده درباره کاهش بیشتر نرخ‌ها بسیار محتاط خواهد بود. برخلاف کاهش گسترده سیاست‌های پولی که بعد از بحران انرژی ۲۰۲۲ دیدیم، شرایط فعلی توان بانک را محدود کرده است. بنابراین باید انتظار کاهش نرخ بهره را تعدیل کنیم؛ چیزی که در «سوآپ‌های نرخ بهره بر پایه یوان» (قراردادهای مالی برای مبادله پرداخت‌های نرخ بهره با واحد یوان) هم دیده می‌شود. برای معامله‌گران ارز، این فضای محدود برای کاهش نرخ‌ها یک کف برای یوان ایجاد می‌کند؛ بنابراین شرط‌بندی روی تضعیف شدید آن پرریسک است. اختلاف نرخ بهره با دلار آمریکا احتمالاً از اینجا خیلی بیشتر نمی‌شود. این می‌تواند ما را به سمت راهبردهایی ببرد که از یوانِ باثبات یا کمی قوی‌تر در برابر دلار سود می‌برند. این وضعیت برای سهام چین هم مانع است، چون بازار سهام چین اغلب برای رشد به حمایت سیاستی تکیه دارد. این نااطمینانی در بازار دیده می‌شود: «نوسان ضمنی» (implied volatility، نوسانی که از قیمت اختیار معامله برداشت می‌شود) در اختیارهای شاخص هانگ‌سنگ ۱۵٪ از ابتدای سال بالا رفته است. احتمالاً معامله‌گران برای پوشش ریسک (یعنی کم کردن زیان احتمالی) سبد سهام، با خرید «اختیار فروش» (put option، حق فروش در قیمت مشخص) روی شاخص‌های مهم چین این کار را انجام می‌دهند.

همین الان معامله را شروع کنید – اینجا کلیک کنید تا حساب واقعی VT Markets خود را بسازید