مدیرعامل صندوق بینالمللی پول (IMF)، کریستالینا جورجیِوا، گفت تورم از همین حالا در حال افزایش است و اگر جنگ خاورمیانه تا سال ۲۰۲۷ ادامه پیدا کند، اقتصاد جهانی ممکن است با «نتیجهای بسیار بدتر» روبهرو شود. رویترز روز سهشنبه این اظهارات را گزارش کرد.
او سناریویی را مطرح کرد که در آن قیمت نفت تا سال ۲۰۲۷ به حدود ۱۲۵ دلار برای هر بشکه میرسد. به گفته او، این موضوع میتواند تورم را بالاتر ببرد.
قیمت نفت و ریسکهای تورمی
جورجیِوا گفت «سناریوی نامطلوب» صندوق بینالمللی پول از قبل در حال رخ دادن است؛ چون درگیری ادامه دارد و پیشبینی میشود نفت در محدوده حدود ۱۰۰ دلار یا بالاتر برای هر بشکه بماند. او این وضعیت را به افزایش فشارهای تورمی (یعنی بالا رفتن مداوم سطح قیمتها) مرتبط دانست.
او گفت «انتظارات تورمی بلندمدت» (برداشت و پیشبینی مردم و بازار از مسیر تورم در سالهای آینده) هنوز «مهار شده» است؛ یعنی بازارها فعلاً انتظار جهش ماندگار تورم را ندارند. همچنین گفت «شرایط مالی» (میزان سخت یا آسان بودن تامین مالی؛ مثل بالا رفتن نرخ بهره و سختتر شدن وامگیری) در حال سختتر شدن نیست. او افزود اگر جنگ ادامه یابد، این وضعیت میتواند تغییر کند.
او گفت اگر نفت به ۱۲۵ دلار برای هر بشکه برسد، تورم بالا میرود و «انتظارات تورمی» میتواند از حالت مهار خارج شود؛ یعنی بازارها دیگر به کاهش تورم در آینده اعتماد نکنند. او هشدار داد این موضوع نتیجه کلی اقتصاد را بدتر میکند.
آمادهسازی برای نرخهای بالاتر برای مدت طولانیتر
در حال حاضر، «قراردادهای آتی» نفت برنت برای تحویل ماه ژوئیه (قراردادهایی برای خرید/فروش در آینده با قیمت از قبل تعیینشده) از ۱۱۰ دلار برای هر بشکه عبور کردهاند؛ افزایشی که با تشدید تنشها نزدیک مسیرهای مهم کشتیرانی تقویت شده است. در چنین فضایی، گرفتن «موقعیت خرید» در آتی نفت (یعنی معامله با هدف رشد قیمت) و خرید «اختیار خرید» (Call Option؛ قراردادی که حق خرید در قیمت مشخص را میدهد) روی صندوقهای قابل معامله بورسی انرژی (ETF؛ صندوقی که مثل سهم معامله میشود) از روشهای مستقیم برای معامله روی این تنشهاست. اگر وضعیت ژئوپلیتیک (تحولات سیاسی-امنیتی بین کشورها) بهتر نشود، مسیر رسیدن به هدف ۱۲۵ دلار روشنتر میشود.
دادههای ماه گذشته «تورم هسته» (Core CPI؛ شاخص تورمی که اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی را حذف میکند تا روند اصلی بهتر دیده شود) که با نرخ سالانهشده ۴.۲٪ اعلام شد، نشان میدهد تورم در حال ریشهدار شدن است. «فدرال رزرو» (بانک مرکزی آمریکا) نیز موضع «تندتر» (Hawkish؛ یعنی تمایل بیشتر به بالا نگه داشتن نرخ بهره برای مهار تورم) را نشان داده و عملاً احتمال کاهش نرخ بهره در ۲۰۲۶ را کمرنگ کرده است؛ موضوعی که روی «قراردادهای آتی نرخ بهره» (ابزارهایی برای معامله بر سر مسیر آینده نرخ بهره) اثر میگذارد. در این شرایط میتوان به «اختیار فروش» (Put Option؛ قراردادی که حق فروش در قیمت مشخص را میدهد) روی صندوقهای اوراق قرضه با «سررسید بلند» (Long-duration؛ اوراقی که به تغییر نرخ بهره حساسترند) فکر کرد تا از افزایش احتمالی «بازده» اوراق (Yield؛ نرخ سود موثر اوراق که معمولاً با افت قیمت اوراق بالا میرود) منفعت گرفته شود.
این نااطمینانی در «شاخص ویکس» (VIX؛ شاخص نوسان مورد انتظار بازار که به آن شاخص ترس هم میگویند) هم دیده میشود؛ شاخصی که بالای سطح ۲۵ باقی مانده و نشانه فشار در بازار است. این فضا نیاز به «پوشش ریسک» (Hedge؛ اقدام برای کاهش زیان احتمالی) را بیشتر میکند. خرید اختیار فروش روی شاخصهای بزرگ مثل S&P 500 میتواند راهی منطقی برای پوشش اثر منفی قیمت بالای انرژی و تورم باشد.
ریسک اصلی این است که «انتظارات تورمی» از حالت مهار خارج شود؛ موضوعی که حالا به کانون توجه بازار تبدیل شده است. بازار «مشتقه» (Derivatives؛ ابزارهایی که ارزششان از داراییهای دیگر مثل سهام، کالا یا نرخ بهره میآید) در حال قیمتگذاری سناریوی «نرخهای بالا برای مدت طولانیتر» (Higher for longer؛ یعنی نرخ بهره مدتی طولانی در سطح بالا بماند) است که میتواند تا ۲۰۲۷ ادامه پیدا کند. این تغییر یعنی راهبردهایی که روی بازگشت سریع شرایط اقتصادی به حالت عادی حساب میکنند، با فشار جدی روبهرو میشوند.
