بانک اندونزی نرخ BI Rate را برای هفتمین جلسه پیاپی روی ۴.۷۵٪ ثابت نگه داشت؛ مطابق انتظار بازار. همچنین اعلام کرد اگر برای حمایت از روپیه و ثبات قیمت‌ها لازم باشد، آماده است سیاست پولی را بیشتر سخت‌گیرانه کند (یعنی با ابزارهایی مثل افزایش نرخ بهره یا کاهش رشد نقدینگی، فشار تورمی را کم کند).

در بیانیه، تأکید بیشتری بر «انتظارات تورمی» (برداشت مردم و بازار از تورم آینده که خود می‌تواند تورم را تشدید کند) و «نوسان ارز» گذاشته شد. از اوایل آوریل، نرخ دلار/روپیه (USD/IDR) بالای ۱۷,۰۰۰ مانده است.

تمرکز بیشتر بر تورم و ثبات ارز

روپیه از زمان شروع جنگ ایران حدود ۲.۵٪ در برابر دلار آمریکا تضعیف شده است. از عوامل مطرح‌شده می‌توان به نگرانی درباره استقلال بانک مرکزی، برکناری وزیر دارایی پیشین «سری مولیانی»، و احتمال تنزل رتبه اندونزی توسط MSCI به «بازار مرزی» اشاره کرد. (MSCI یک ارائه‌دهنده شاخص‌های بین‌المللی است و «بازار مرزی» یعنی بازاری کوچک‌تر و پرریسک‌تر از «بازار نوظهور» که می‌تواند خروج سرمایه را تشدید کند.)

با تداوم نااطمینانی در خاورمیانه و ریسک‌های تورمی، بانک اندونزی ممکن است در نرخ بهره محتاط بماند و به‌جای آن از ابزارهای دیگر برای حمایت از روپیه استفاده کند؛ از جمله مداخله در بازار نقد (Spot) و بازار NDF و انتشار SRBI. (NDF یا «فوروارد غیرقابل تحویل» نوعی قرارداد ارزی است که بدون تحویل واقعی ارز و فقط با تسویه نقدی انجام می‌شود. SRBI نیز ابزار/اوراق بانک مرکزی برای جذب نقدینگی و کمک به کنترل پول در بازار است.)

آمادگی برای افزایش نوسان

به نظر می‌رسد شرایط فعلی بیشتر مستعد افزایش نوسان است تا یک روند روشن. اظهارنظرها و اقدامات بانک مرکزی ریسک دوطرفه ایجاد کرده و ممکن است با انتشار اخبار مداخله، جهش‌های سریع اما موقت در روپیه رخ دهد. «نوسان ضمنی» یک‌ماهه در اختیار معامله‌های USD/IDR (Implied Volatility؛ یعنی نوسانی که از قیمت آپشن‌ها برداشت می‌شود) از ۱۰٪ عبور کرده که نشان‌دهنده عدم قطعیت بالاست.

معامله‌گران می‌توانند برای مدیریت این عدم قطعیت از «اختیار معامله» (Options؛ قراردادهایی برای خرید/فروش در قیمت مشخص در آینده) استفاده کنند. خرید «کال دلار» یا «پوت روپیه» راهی برای موقعیت‌گیری در برابر تضعیف بیشتر روپیه با ریسک محدود است. (کال یعنی حق خرید، پوت یعنی حق فروش.) یا فروش کال‌های «خارج از پول» (Out-of-the-money؛ یعنی قیمت اعمال دورتر از قیمت فعلی) با قیمت‌های اعمال حدود ۱۷,۵۰۰ می‌تواند استراتژی باشد؛ با این فرض که مداخله بانک مرکزی جلوی جهش‌های شدید را می‌گیرد.

بازار «مشتقات نرخ بهره» (Interest rate derivatives؛ قراردادهایی که ارزششان به نرخ بهره وابسته است) اکنون دست‌کم ۵۰٪ احتمال می‌دهد تا سه‌ماهه سوم سال، نرخ بهره ۲۵ «نقطه پایه» افزایش یابد. (نقطه پایه واحد تغییرات کوچک نرخ است؛ هر ۱۰۰ نقطه پایه برابر ۱٪ است.) این با دوره کاهش نرخ در بخش زیادی از ۲۰۲۵ متفاوت است؛ زمانی که نرخ‌ها از اوج ۶.۲۵٪ در ۲۰۲۴ پایین آورده شد. این بازقیمت‌گذاری نشان می‌دهد حتی اگر بانک اندونزی ابتدا از ابزارهای دیگر استفاده کند، بازار خود را برای افزایش نرخ بهره در نهایت آماده کرده است.