نفت خام WTI روز دوشنبه افزایش یافت و به سمت ۱۰۰ دلار حرکت کرد. در ۹۹.۴۰ دلار معامله شد؛ حدود ۳ دلار بالاتر از قیمت آغاز روز (۹۶.۴۶)، اما پایین‌تر از قیمت بسته‌شدن جمعه (۹۹.۵۷).

رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، گفت ارتش آمریکا به آزادسازی کشتی‌های گرفتار در تنگه هرمز کمک خواهد کرد. او این اقدام را «اقدامی انسانی» در قبال کشورهای بی‌طرف توصیف کرد، اما جزئیات بیشتری ارائه نداد.

تنش‌های هرمز و واکنش بازار

مقام‌های ایرانی گفتند این آبراه بسته خواهد ماند. آنها اعلام کردند هر اقدامی در هرمز نقض آتش‌بس است و تنگه را با «تمام توان» حفاظت می‌کنند.

اوپک‌پلاس (OPEC+؛ ائتلاف اوپک و متحدانش) روز یکشنبه با افزایش عرضه به میزان ۱۸۸ هزار بشکه در روز موافقت کرد. این تصمیم اثر زیادی بر قیمت‌ها نداشت، چون عرضه همچنان به دلیل بسته‌بودن تنگه هرمز محدود است.

یادمان هست جهش قیمت به سمت ۱۰۰ دلار در سال ۲۰۲۵، زمانی که موضوع هرمز تیتر اصلی خبرها شده بود. آن حرکت قیمتی ناشی از «حق بیمه ترس ژئوپلیتیک» بود؛ یعنی افزایش قیمت به‌خاطر نگرانی‌های سیاسی و امنیتی، نه صرفاً عرضه و تقاضا. این عامل بعداً از بازار کمرنگ شد. امروز نفت WTI در محدوده‌ای آرام‌تر و نزدیک ۸۱ دلار برای هر بشکه معامله می‌شود و بیشتر تحت تأثیر عوامل پایه‌ای عرضه و تقاضا است.

خاطره شوک نوسان سال ۲۰۲۵ باعث شده «پریمیوم اختیار معامله» (option premium؛ قیمت/هزینه خرید یا فروش حقِ معامله در آینده) همچنان بالا و جذاب باشد. «شاخص نوسان نفت خام CBOE (OVX)» که میزان نوسانِ مورد انتظار بازار نفت را از روی قیمت اختیارها نشان می‌دهد، اکنون نزدیک ۳۳ قرار دارد. این وضعیت برای برخی معامله‌گران می‌تواند فرصت «فروش نوسان» باشد؛ یعنی گرفتن حق‌بیمه اختیارها با فرض اینکه نوسان واقعی کمتر از چیزی است که بازار قیمت‌گذاری کرده است. در این حالت، راهبردهایی که از «کاهش ارزش زمانی» (time decay؛ کم‌شدن ارزش اختیار با نزدیک‌شدن به سررسید) و ثبات قیمت سود می‌برند قابل بررسی‌اند.

عرضه، تقاضا و نحوه چینش معاملات

برخلاف محدودیت‌های عرضه در ۲۰۲۵ که بخشی از بشکه‌های اوپک‌پلاس عملاً گیر افتاده بود، بازار اکنون از نظر عرضه وضعیت مناسبی دارد. تولید نفت خام آمریکا نزدیک رکورد است و از ۱۳.۳ میلیون بشکه در روز عبور کرده؛ این حجم تولید مانند یک ضربه‌گیر در برابر اختلال‌های احتمالی عمل می‌کند. این تولید قویِ خارج از اوپک یکی از دلایل اصلی این است که انتظار می‌رود قیمت‌ها برای رشد چشمگیر با مشکل روبه‌رو شوند.

در سمت تقاضا، رشد مصرف جهانی خوب است اما خیلی پرقدرت نیست. «آژانس بین‌المللی انرژی» (IEA) برای سال ۲۰۲۶ رشد ۱.۱ میلیون بشکه در روز را پیش‌بینی کرده است؛ رشدی که عمدتاً از بازارهای آسیایی مانند چین و هند می‌آید. این تصویرِ تقاضای پایدار (اما نه انفجاری) می‌تواند کف قیمتی ایجاد کند، بدون آنکه الزاماً یک جهش بزرگ بسازد.

با توجه به این شرایط، می‌توان انتظار داشت در هفته‌های آینده بازار بیشتر در یک بازه رفت‌وبرگشتی حرکت کند. از نگاه معاملاتی، فروش «اختیار خرید و فروشِ دور از قیمت فعلی» (out-of-the-money calls/puts؛ اختیارهایی که فعلاً شانس اجرا شدنشان کمتر است) یا ساختن «آیرون کندور» (iron condor؛ ترکیب چند اختیار خرید و فروش برای سود گرفتن از ثابت‌ماندن قیمت در یک محدوده) می‌تواند رویکرد محتاطانه‌ای برای دریافت حق‌بیمه‌های بالاتر باشد. محدوده محتمل معامله در یک ماه آینده، ۷۵ دلار در سمت پایین و ۸۸ دلار در سمت بالا برآورد می‌شود.