جان ویلیامز گفت هنوز نمیتوان با قطعیت دانست جنگ ایران چه اثری بر اقتصاد آمریکا خواهد گذاشت. او گفت سیاست پولی آمریکا همچنان برای اقتصادی پرابهام در وضعیت مناسبی قرار دارد.
او گفت ریسکها در هر دو سوی «ماموریتهای فدرال رزرو» (دو هدف اصلی فد: کنترل تورم و حفظ اشتغال بالا) افزایش یافته و اقتصاد با مجموعهای غیرمعمول از شرایط روبهرو است. او چشمانداز بازار انرژی را «آرام و بدون تنش شدید» توصیف کرد، اما در عین حال به سناریوهای منفیِ محتمل اشاره کرد.
ابهام جنگ ایران و پوشش ریسک شوک نفتی
او گفت تورم احتمالاً امسال ۳٪ خواهد بود و در ۲۰۲۷ به هدف ۲٪ بازمیگردد. او گفت «تعرفهها» (مالیات/عوارض واردات که قیمت کالاهای وارداتی را بالا میبرد) و انرژی محرکهای اصلی تورم هستند، در حالیکه «تورم پایه/هسته» (تورم بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی) عمدتاً باثبات مانده و تورم ناشی از تعرفهها باید بهتدریج کاهش یابد.
او گفت نشانههایی از «اختلال زنجیره تامین» (مشکل در حملونقل، تامین قطعات و تحویل کالا که عرضه را کم و قیمت را بالا میبرد) در حال ظاهر شدن است. او گفت امیدوارکننده است که «انتظارات تورمی» (باور مردم و بازار نسبت به تورم آینده) همچنان کنترلشده مانده و وظیفه فد این است که آن را ثابت نگه دارد.
او رشد اقتصادی آمریکا را در محدوده ۲٪ تا ۲.۲۵٪ برای امسال پیشبینی کرد. او انتظار دارد نرخ بیکاری حدود ۴.۲۵٪ تا ۴.۵۰٪ بماند و گفت بازار کار هنوز وضعیت خوبی دارد.
او گفت رشد نیروی کار تغییر کرده و «نقطه سر به سر بازار کار» (میزان اشتغالزایی لازم برای ثابت ماندن بیکاری) اکنون ممکن است بین ۰ تا ۵۰ هزار شغل در ماه باشد. او گفت «R-star / نرخ بهره خنثی» (نرخی که نه به اقتصاد محرک میدهد و نه آن را کند میکند) احتمالاً بالاتر از برآوردهای پایین اخیر است و ۳٪ بهاحتمال زیاد «نرخ بلندمدت وجوه فدرال» خواهد بود (نرخ سیاستی کوتاهمدت فد که مبنای بسیاری از نرخهای بهره است).
پیامدهای معاملاتی برای نرخها، تورم و نوسان
با دورهای از ابهام بالا روبهرو هستیم که از اثرات نامعلوم جنگ ایران بر اقتصاد ناشی میشود. با سناریوهای بدبینانهی محتمل برای بازار انرژی، معاملهگران باید به «پوشش ریسک» (کاهش زیان احتمالی با ابزارهای جبرانی) در برابر شوک قیمت نفت فکر کنند. نفت WTI (نفت خام شاخص آمریکا) از قبل نوسان داشته و اخیراً بالای ۹۵ دلار به ازای هر بشکه معامله شده است. بنابراین «استراتژیهای اختیار معامله» (قراردادهایی که حق خرید/فروش در قیمت مشخص میدهند) که از جهشهای تند قیمت سود میبرند، منطقی به نظر میرسند.
تورم همچنان سرسخت است و گزارش اخیر CPI (شاخص قیمت مصرفکننده؛ معیار تورم مصرفکننده) برای آوریل رشد سالانه ۳.۴٪ را نشان داد؛ بنابراین پیشبینی ۳٪ برای امسال قابلباور است. مسیر بازگشت به هدف ۲٪ فد اکنون بیشتر به ۲۰۲۷ موکول میشود و همین موضوع فضای «نرخ بهره بالا برای مدت طولانیتر» را تقویت میکند. نتیجه این است که شرطبندی روی کاهشهای تند و سریع نرخ بهره در کوتاهمدت میتواند پرریسک و کمبازده باشد.
اقتصاد هنوز مقاوم است، اما نشانههایی از ضعف در بازار کار دیده میشود. هرچند گزارش اخیر اشتغال ۱۷۵ هزار شغل اضافه کرد، اما پیشبینی افزایش بیکاری تا محدوده ۴.۵۰٪ نباید نادیده گرفته شود. این فاصله بین رشد نسبتاً خوب و احتمال تضعیف بازار کار، سیگنالهای معاملاتی را پیچیده میکند.
اختلاف دیدگاه در FOMC (کمیته بازار باز فدرال؛ گروه تصمیمگیر درباره نرخ بهره و سیاست پولی) بیشتر شده است؛ چیزی که در بحثهای ۲۰۲۵ هم دیده شد. این یعنی نشستهای آینده میتواند پرنوسان باشد و «اختیارهایی که نوسان را میخرند» (ابزارهایی که با افزایش نوسان سود میدهند) حول آن تاریخها جذابتر میشود. همچنین باید پذیرفت نرخ بلندمدت وجوه فدرال احتمالاً حوالی ۳٪ است؛ تغییری مهم نسبت به دوره نرخهای بسیار پایین.
بازگشت اختلالهای زنجیره تامین، همراه با اثر تعرفهها، ریسکهای کلیدی تورم هستند. این فضا به نفع «موقعیتهای خرید نوسان» است (معاملاتی که از بالا رفتن نوسان سود میبرند)، مثلاً از طریق اختیار خرید VIX (شاخص نوسان بازار سهام آمریکا که به آن «شاخص ترس» هم میگویند) یا «استرادل» (خرید همزمان اختیار خرید و اختیار فروش در یک قیمت اعمال برای سود گرفتن از حرکت بزرگ قیمت در هر جهت) روی شاخصهای اصلی. در حالی که انتظارات تورمی فعلاً ثابت مانده، ریسکها هنوز به سمت جهشهای ناگهانی قیمت متمایل است.
