از هفته اول آوریل، دلار آمریکا در محدوده‌ای بسیار کوچک نوسان کرده است. اگر شاخص دلار آمریکا (US Dollar Index) با نماد DXY را به‌عنوان «نماینده» دلار در برابر سبدی از ارزهای مهم در نظر بگیریم، این شاخص از ۸ آوریل هر روز با عدد ۹۸ بسته شده است.

کاهش «نوسان تحقق‌یافته» (Realised Volatility؛ یعنی نوسان واقعی که در قیمت‌ها رخ داده) در دلار باعث شده «نوسان ضمنی» (Implied Volatility؛ یعنی نوسانی که بازار از روی قیمت اختیار معامله انتظار دارد) در سررسیدهای کوتاه کم شود. پیش از انتشار گزارش اشتغال آمریکا در آوریل، برخی معامله‌گران بر اساس داده‌های هفتگی ADP (گزارش اشتغال بخش خصوصی) و آمار «ادعاهای ادامه‌دار بیمه بیکاری» (Continuing Claims؛ تعداد افرادی که همچنان از بیمه بیکاری استفاده می‌کنند) انتظار بهبود دارند.

تمرکز از اشتغال به تورم منتقل می‌شود

انتظارات از فدرال رزرو (بانک مرکزی آمریکا) بیشتر تحت تأثیر تورم توصیف می‌شود تا وضعیت بازار کار. «قیمت‌گذاری کاهش نرخ بهره» (Rate-cut pricing؛ یعنی این‌که بازار در قیمت‌ها کاهش نرخ بهره را لحاظ کند) تا حد زیادی از بین رفته و گفته می‌شود گزارش CPI هفته آینده برای مسیر سیاست فدرال رزرو مهم‌تر است.

گفته می‌شود دلار تا زمان انتشار گزارش اشتغال، بیشتر در معرض ریسک افت است تا رشد. حرکت‌های احتمالی کوتاه‌مدت نیز به تحولات خاورمیانه گره خورده است.

گزارش اشتغال قوی‌تر از انتظار، اثر محدودی برای بالا بردن دلار دارد. دلیل آن این است که کاهش نرخ بهره دیگر در قیمت‌ها وجود ندارد و داده‌های تورمی برای انتظار «افزایش نرخ بهره» (Rate-hike expectations؛ یعنی احتمال بالا بردن نرخ‌ها) اثرگذارتر هستند.

همان‌طور که دیده‌ایم، شاخص دلار آمریکا (DXY) در یک محدوده بسیار فشرده معامله شده و در آوریل ۲۰۲۶ عمدتاً بین ۱۰۴.۵۰ تا ۱۰۶.۰۰ مانده است. این دوره «کم‌نوسانی» معمولاً می‌تواند پیش‌درآمد یک حرکت بزرگ‌تر باشد و در حال حاضر ریسک بیشتر به سمت افت دلار دیده می‌شود. این فشردگی قیمت باعث می‌شود اجرای «استراتژی‌های اختیار معامله» (Options strategies؛ معامله ابزارهایی که حق خرید/فروش در قیمت مشخص می‌دهند) نسبتاً کم‌هزینه‌تر باشد.

گام بعدی دلار چیست

گزارش اشتغال آوریل که جمعه گذشته، ۱ می منتشر شد، این نگاه را تأیید کرد. حتی با عدد ۲۴۰ هزار شغل جدید که از انتظار قوی‌تر بود، دلار رشد زیادی نکرد؛ چون تمرکز بازار دیگر روی اشتغال نیست. با توجه به این‌که کاهش نرخ بهره فدرال رزرو برای امسال تقریباً به‌طور کامل از قیمت‌ها حذف شده، تمرکز روشن‌تر به سمت این رفته که آیا تورم فدرال رزرو را مجبور می‌کند نرخ بهره را بالا ببرد یا نه.

برای ما، گزارش «شاخص قیمت مصرف‌کننده» (CPI؛ معیار تورم مصرف‌کننده) در هفته آینده مهم‌ترین داده است. آخرین عدد «CPI هسته» (Core CPI؛ تورم بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی) برای مارس ۲۰۲۶ روی ۳.۷٪ و چسبنده بود (یعنی به‌راحتی پایین نمی‌آید). یک عدد بالای دیگر می‌تواند برای قدرت دلار مهم‌تر از هر آمار بازار کار باشد. بنابراین، چیدن موقعیت برای احتمال افت دلار پیش از انتشار این گزارش می‌تواند منطقی باشد، به‌خصوص اگر تورم کمتر از انتظار اعلام شود.

این وضعیت یک «ریسک نامتقارن» (Asymmetric risk؛ یعنی پیامد مثبت و منفی وزن یکسان ندارند) ایجاد می‌کند: گزارش اقتصادی قوی کمک زیادی به دلار نمی‌کند، اما گزارش ضعیف می‌تواند افت قابل‌توجهی بسازد. معامله‌گران «مشتقه» (Derivatives؛ ابزارهایی که ارزششان از دارایی پایه مثل شاخص یا ارز می‌آید) می‌توانند به خرید «اختیار فروش» (Put option؛ حق فروش) روی DXY یا خرید «اختیار خرید» (Call option؛ حق خرید) روی جفت‌هایی مثل EUR/USD فکر کنند تا برای این ریسک نزولی آماده شوند. پایین بودن نوسان ضمنی اخیر یعنی این اختیارها با هزینه معقول‌تری قابل تهیه‌اند.

همچنین باید تحولات ژئوپلیتیک، به‌ویژه تنش‌های خاورمیانه را زیر نظر داشت. هر تشدید جدی می‌تواند «فرار به دارایی‌های امن» (Flight to safety؛ رفتن سرمایه به دارایی‌هایی که امن‌تر تلقی می‌شوند) را فعال کند که موقتاً دلار را تقویت می‌کند و این تصویر نزولی را به‌هم می‌زند. این رویدادها متغیری هستند که می‌توانند توجه بازار به داده‌های اقتصادی را موقتاً کنار بزنند.

در سال ۲۰۲۳ هم نمونه مشابهی دیده شد؛ مجموعه‌ای از گزارش‌های اشتغال قوی نتوانست دلار را به‌طور معنادار بالا ببرد، چون تمرکز بازار فقط روی تورمِ رو به کاهش بود. تجربه نشان می‌دهد وقتی بازار روی یک داده مشخص مثل تورم قفل می‌کند، سایر شاخص‌ها اثر کمتری پیدا می‌کنند. این موضوع بر اهمیت گزارش CPI آینده برای جهت حرکت دلار در هفته‌های پیش رو تأکید می‌کند.