دلار آمریکا با افزایش بازدهی اوراق دوساله آمریکا و قیمتهای نسبتاً بالای انرژی تقویت شده و بازارها اکنون یک نوبت افزایش نرخ بهره فدرالرزرو تا ژانویه ۲۰۲۷ را بهطور کامل در قیمتها لحاظ کردهاند. در جایگاههای سوخت، میانگین قیمت بنزین در آمریکا هنوز بالای ۵ دلار به ازای هر گالن است. «ذهنیت تورمی» هم تقویت شده است: نظرسنجی ماه مه دانشگاه میشیگان، «انتظارات تورمی بلندمدت» را ۳.۹٪ اعلام کرد (در برابر ۳.۵٪ در آوریل) و همزمان شاخص «احساسات مصرفکننده» این دانشگاه به پایینترین سطح تاریخی سقوط کرد.
دادههای «موقعیتگیری بازار» نشان میدهد میزان قرار گرفتن سرمایهگذاران در معرض دلار (قرار گرفتن در سمت خرید/لانگ دلار) طی هفته گذشته کمی افزایش یافته، بدون آنکه نشانههای افراطی شدن دیده شود؛ در حالی که توجهها به پیامهای رئیس جدید فدرالرزرو، کوین وارش، درباره واکنش سیاستی به ریسکهای بالاتر تورم، افت اعتماد مصرفکننده و بدهی بالای دولت آمریکا معطوف است. در حوزه ژئوپلیتیک، دونالد ترامپ گفت توافق ایران تا حد زیادی مذاکره و آماده شده است؛ در همین حال کشورهای حاشیه خلیج فارس از جمله امارات، عربستان و قطر خواستار نتیجه دیپلماتیک هستند و نسبت به تشدید تنش هشدار میدهند. شتاب دلار همچنان از بازدهیها و تابآوری کلی اقتصاد حمایت میگیرد، اما کاهش تنش میتواند همچنان یک برگشت تند ایجاد کند.
راهبرد محتاطانه صعودی برای دلار و مدیریت ریسک
راهبرد کوتاهمدت را حفظ نگاه «محتاطانه صعودی» به دلار آمریکا میدانیم، اما همراه با مدیریت ریسک مشخص. قدرت مداوم دلار عمدتاً از بازدهی اوراق دوساله میآید؛ بازدهیای که بازتاب «تورم چسبنده» است (یعنی تورمی که بهراحتی پایین نمیآید). طبق دادههای اخیر، «شاخص قیمت مصرفکننده» (CPI؛ سنجهای برای اندازهگیری تغییر قیمت سبد کالا و خدمات مصرفی) در سطح ۳.۶٪ نسبت به سال قبل ثابت مانده است. این فضا از معاملههایی که از دلار قوی سود میبرند حمایت میکند؛ مانند گرفتن «موقعیت خرید» روی قراردادهای آتی شاخص دلار (قراردادی که قیمت آینده شاخص دلار را مبنا میگیرد) یا خرید «اختیار خرید/کال آپشن» روی جفتارزهایی مثل USD/JPY (اختیاری که حق خرید در قیمت مشخص را میدهد).
با این حال، ریسک اصلی «برگشت ناگهانی» بهدنبال خبر مثبت ژئوپلیتیک است؛ بهویژه نهایی شدن توافق آمریکا و ایران. برای پوشش این ریسک، گزینهای که بررسی میکنیم خرید «اختیار فروشِ خارج از پول» (Out-of-the-money Put؛ یعنی اختیار فروشی که قیمت اعمال آن پایینتر از قیمت فعلی است و معمولاً ارزانتر است) روی دلار است. این ابزار راهی کمهزینه برای محافظت در برابر افت شدید دلار است؛ اگر مسیر دیپلماسی موفق شود و «پریمیوم ریسک» (بخش اضافهای از قیمت که به خاطر ترس و نااطمینانی شکل میگیرد) از بین برود.
انرژی و ابزارهای مشتقه بهعنوان پوشش ژئوپلیتیک
بازار نفت هم راه دیگری برای پوشش این ریسک ژئوپلیتیک است؛ بهطوری که نفت برنت اکنون نزدیک ۹۸ دلار در هر بشکه معامله میشود. یادآوری میکنیم توافق هستهای ۲۰۱۵ باعث افت قابلتوجه قیمت نفت شد و انتظار واکنشی مشابه و تند را داریم. بنابراین خرید «اختیار فروش» برنت یا WTI (نفت شاخص آمریکا) برای ماههای آینده میتواند موقعیتی مفید باشد که در صورت کاهش تنشها سودآور شود.
با توجه به اینکه بازارها یک افزایش کامل نرخ بهره را تا اوایل سال آینده در قیمتها لحاظ کردهاند، در «مشتقههای نرخ بهره» هم فرصتهایی میبینیم. منظور از مشتقههای نرخ بهره، قراردادهایی است که ارزششان به نرخهای بهره آینده وابسته است. معامله «قراردادهای آتی فد فاندز» (ابزاری برای حدس/پوشش مسیر نرخ سیاستی فدرالرزرو) یا اختیارهای مربوط میتواند از انتظارات بازار برای سیاست «انقباضیتر/هاوکیش» (یعنی تمایل به بالا نگه داشتن یا افزایش نرخ بهره برای مهار تورم) زیر نظر رئیس جدید فدرالرزرو استفاده کند. دادههای هفتگی CFTC (کمیسیون معاملات آتی کالا؛ نهاد ناظر بازار مشتقه در آمریکا) نشان میدهد موقعیتهای سفتهبازانه خرید دلار چهار هفته پیاپی رشد کرده است؛ یعنی معامله شلوغتر میشود و در برابر «باز شدن سریع موقعیتها» آسیبپذیرتر است (یعنی معاملهگران بهسرعت از خرید خارج شوند و قیمت برگردد).
