این یادداشت استدلال می‌کند که قدرت اخیر دلار آمریکا ناشی از یک «شوک مثبت نسبت مبادله» است؛ یعنی بهبود قیمت کالاها و خدماتی که آمریکا صادر می‌کند نسبت به کالاها و خدماتی که وارد می‌کند. این عامل، در کنار بالا بودن «دارایی‌های دلاریِ وزن‌دهی‌شده با تجارت» (یعنی میزان نگهداری دلار با توجه به سهم شرکای تجاری)، نیاز به «متعادل‌سازی سبد سرمایه‌گذاری» (جابه‌جایی دارایی‌ها برای برگرداندن وزن‌ها به هدف) را کمتر می‌کند. نتیجه این است که در شرایط فعلی، «فشار فروش تکنیکال» (فروش مبتنی بر نمودار و سیگنال‌های قیمتی، نه عوامل بنیادی) به‌سختی می‌تواند دلار را به‌طور معنادار پایین بکشد.

همچنین گفته می‌شود دلار آمریکا بعید است عامل تعیین‌کننده‌ای در تصمیم امروز «کمیته بازار آزاد فدرال» (FOMC؛ نهاد تصمیم‌گیر نرخ بهره در بانک مرکزی آمریکا) باشد. در عین حال، دو ماه اخیر به‌عنوان «کاهش خالص سخت‌گیری شرایط مالی» توصیف شده است؛ یعنی تأمین مالی و جریان پول نسبتاً آسان‌تر شده، عمدتاً چون افزایش درگیری‌ها تقاضا برای «نقدشوندگی دلاری» (دسترسی سریع به دلار برای پرداخت‌ها و معاملات) را بالا برده است.

نسبت مبادله و موقعیت‌گیری

نگرانی‌های قبلی درباره افت «رقابت‌پذیری» آمریکا، در کوتاه‌مدت کمتر شده توصیف می‌شود، چون تقویت نسبت مبادله «موقعیت خارجی» آمریکا را بهتر می‌کند (تراز تعامل با اقتصاد جهانی از مسیر تجارت و جریان‌های مالی). با این حال، یادداشت به خروج بخشی از جریان‌ها از دلار و ورود به گزینه‌هایی مانند دلار کانادا و یوان چین اشاره دارد.

حتی با وجود این جابه‌جایی‌ها، عملکرد قوی دلار در برابر یورو، ین ژاپن و پزوی مکزیک باعث شده «مالکیت دلاریِ وزن‌دهی‌شده با تجارت» بالا بماند. با این حال، این سطح آن‌قدر «افراطی» توصیف نشده که موج بزرگ «جابه‌جایی به سمت کاهش» ایجاد کند (فروش گسترده برای کم کردن وزن دلار در سبدها).

از منظر معامله‌گری، پیام کلی این است که چشم‌انداز دلار همچنان «مثبت» است و راهبردهای همسو با ادامه رشد (مثلاً «اختیار خرید شاخص DXY»؛ قرارداد حق خرید شاخص دلار در قیمت مشخص تا زمان معین) منطقی‌تر از شرط‌بندی روی بازگشت کوتاه‌مدت است. دلیل ارائه‌شده «واگرایی سیاستی» است؛ یعنی تفاوت مسیر سیاست پولی بین آمریکا و سایر اقتصادها، به‌علاوه رشد ۲.۸٪ تولید ناخالص داخلی آمریکا در سه‌ماهه اول ۲۰۲۶ و «تورم هسته چسبنده» (تورمِ بدون اقلام پرنوسان مثل غذا و انرژی که به‌سختی پایین می‌آید) که انگیزه فدرال رزرو برای کاهش نرخ بهره را کم می‌کند.

چیدمان معاملات ارزش نسبی

در بخش «ارزش نسبی» (مقایسه فرصت‌ها بین دو دارایی/دو ارز)، یورو به‌عنوان گزینه‌ای مناسب برای «فروش تأمینی» در برابر دلار مطرح می‌شود؛ یعنی گرفتن موقعیت فروش روی یورو برای تأمین مالی موقعیت‌های دلاری. نمونه ساختار با «ریسک تعریف‌شده» (زیان حداکثر از قبل مشخص است) شامل فروش «اسپرد اختیار خرید EUR/USD» است (فروش یک اختیار خرید و هم‌زمان خرید اختیار خریدی دیگر با قیمت اعمال بالاتر برای محدود کردن ریسک).

استدلال به داده‌های ضعیف‌تر منطقه یورو تکیه دارد (شاخص IFO آلمان ۹۸.۵؛ شاخص نظرسنجی فضای کسب‌وکار) و سیگنال‌دهی بانک مرکزی اروپا (ECB؛ بانک مرکزی منطقه یورو) مبنی بر اینکه کاهش نرخ تا ژوئیه ۲۰۲۶ محتمل است، در مقابل فدرال رزرو که «موضع انقباضی با حفظ نرخ» دارد (یعنی فعلاً نرخ‌ها را پایین نمی‌آورد).

ین ژاپن «در معرض آسیب بیشتر» توصیف می‌شود، بنابراین خرید USD/JPY (تقویت دلار در برابر ین) برای افراد با پذیرش ریسک بالاتر جذاب دانسته شده؛ چون بانک مرکزی ژاپن (BOJ) همچنان به سیاست «بسیار انبساطی» و نرخ نزدیک صفر پایبند است و این موضوع «شکاف بازدهی» آمریکا و ژاپن را بیشتر می‌کند (تفاوت نرخ‌های سود/بازده اوراق دو کشور). یادداشت همچنین اشاره می‌کند که دلار کانادا کمی حمایت گرفته (با کمک WTI بالای ۸۵ دلار؛ قیمت نفت خام شاخص آمریکا)، اما ضعف گسترده‌تر در سایر ارزها از جمله پزوی مکزیک، این ایده را تقویت می‌کند که شرط‌بندی روی افت تند دلار از طریق اختیار معامله، در هفته‌های پیش‌رو احتمال کمتری دارد.