تورم فیلیپین به بالاترین سطح در ۳۷ ماه اخیر رسید و به همین دلیل، بانک UOB پیشبینی تورم سال ۲۰۲۶ را از ۵.۵٪ به ۷.۵٪ افزایش داد. برآورد بانک مرکزی فیلیپین (BSP) ۶.۳٪ است. این رقم در مقایسه با تورم ۲۰۲۵ که ۱.۷٪ بود، نشان میدهد ۷.۵٪ بالاترین نرخ سالانه از سال ۲۰۰۸ تاکنون است.
UOB انتظار دارد «بانکو سنترال نگ پیلیپیناس» (بانک مرکزی فیلیپین) دو افزایش دیگرِ ۲۵ واحد پایهای در نرخ بهره اعمال کند؛ یکی در ژوئن و دیگری در فصل سوم ۲۰۲۶. «واحد پایه» یعنی یکصدم درصد (۰.۲۵٪ = ۲۵ واحد پایه). این روند، نرخ «بازخرید معکوس» (RRP) را به ۵.۰۰٪ میرساند. RRP نرخ سیاستی اصلی است که بانک مرکزی با آن هزینه پول کوتاهمدت را در بازار تعیین میکند و بر وامها، سپردهها و بازده اوراق اثر میگذارد. سپس این نرخ تا پایان ۲۰۲۶ روی ۵.۰۰٪ ثابت میماند.
ریسکهای تورم و اثر بر بازار
ریسکهای مطرحشده شامل اختلال در عرضه انرژی بهدلیل تنشهای خاورمیانه، «اثر پایه»، و تضعیف پزوی فیلیپین است. «اثر پایه» یعنی مقایسه تورم سال جاری با سطح قیمتهای سال قبل؛ اگر سال قبل قیمتها پایین بوده باشد، رشد امسال در آمار بزرگتر دیده میشود. در چنین شرایطی، اگر درگیری ادامه پیدا کند، تورم میتواند تا پایان سال به سمت ۱۰٪ حرکت کند یا حتی از آن عبور کند.
مسیر جدید نرخ بهره با بیانیه سیاست پولی آوریلِ BSP و رویکرد «محتاط و دادهمحور» همراستا است؛ یعنی تصمیمها بر اساس آمار تازه (مثل تورم و رشد) گرفته میشود، نه از پیش.
با توجه به افزایش تند پیشبینی تورم ۲۰۲۶ به ۷.۵٪، باید انتظار موضع سختگیرانهتر بانک مرکزی فیلیپین را داشت. اکنون انتظار برای دو افزایش دیگرِ ۲۵ واحد پایهای است که احتمالاً از ژوئن شروع میشود و نرخ سیاستی را به ۵.۰۰٪ میرساند. «موضع سختگیرانه» یعنی تمایل به بالا بردن نرخ بهره برای کنترل تورم، حتی اگر رشد اقتصادی کندتر شود؛ نتیجهاش معمولاً نرخهای بهره بالاتر در ادامه سال است.
برای معاملهگران ارز، تصویر پزوی فیلیپین پیچیده است. معمولاً نرخ بهره بالاتر به تقویت ارز کمک میکند، اما عبور نرخ USD/PHP از سطح ۶۰.۰۰ نشان میدهد تورم سنگین عامل غالب است. USD/PHP یعنی تعداد پزو به ازای هر دلار؛ بالا رفتن آن یعنی تضعیف پزو. میتوان از «اختیار معامله» (Options) برای معامله نوسانهای مورد انتظار استفاده کرد. اختیار معامله قراردادی است که حق (نه الزام) خرید یا فروش ارز را با قیمت مشخص تا زمان مشخص میدهد و برای مدیریت ریسک نوسان بهکار میرود.
جایگیری در نرخها و بازار ارز
در بازار نرخ بهره، مسیر روشنتر به نظر میرسد؛ زیرا انتظار افت قیمت اوراق دولتی وجود دارد. «باند/اوراق قرضه دولتی» با افزایش نرخهای بهره معمولاً افت قیمت پیدا میکند و «بازده» (Yield) آن بالا میرود؛ بازده یعنی بازگشت سالانه سرمایهگذار از نگهداری اوراق. بازده اوراق ۱۰ساله فیلیپین در واکنش به تورم ۷.۱٪ آوریل از ۷.۸٪ عبور کرده است؛ در حالیکه بخش زیادی از ۲۰۲۵ محیط نرخها باثباتتر بود. میتوان به «سوآپ نرخ بهره» فکر کرد؛ سوآپ قراردادی است که در آن پرداخت بهره ثابت با بهره شناور (متغیر بر اساس نرخهای کوتاهمدت) معاوضه میشود. همچنین «فروش استقراضی» قراردادهای آتی اوراق میتواند راهی برای بهرهبردن از بالا رفتن بازده باشد؛ فروش استقراضی یعنی فروش دارایی/قراردادی که مالک آن نیستید با امید خرید مجدد در قیمت پایینتر.
محرک اصلی همچنان تنشهای ژئوپلیتیک است که قیمت نفت برنت را بالای ۱۱۰ دلار برای هر بشکه برده و مستقیم به تورم داخلی منتقل میشود. نفت برنت شاخص جهانی قیمت نفت است و افزایش آن هزینه حملونقل و انرژی را بالا میبرد و به موج گرانی دامن میزند. در مقایسه با ۲۰۲۵ که تورم بهطور متوسط فقط ۱.۷٪ بود، وضعیت فعلی کاملاً معکوس شده و عدمقطعیت بازار را افزایش داده است. به همین دلیل، «استراتژی خرید نوسان» (Long Volatility) میتواند جذاب باشد؛ یعنی معاملهگری که از بزرگ شدن نوسان قیمتها (به هر سمت) سود میبرد، معمولاً با استفاده از ابزارهایی مثل اختیار معامله.
تمرکز در هفتههای آینده باید روی آمار بعدی تورم و قیمتهای جهانی انرژی باشد. بانک مرکزی سیگنال داده تصمیمها به دادهها وابسته است؛ یعنی اگر نشانهای دیده شود که تورم هنوز به سقف نرسیده، ممکن است اقدام سختگیرانهتری از آنچه بازار اکنون قیمتگذاری کرده انجام شود.
