اقتصاددان‌های «استاندارد چارترد» اکنون انتظار دارند «بانک مرکزی هند» (Reserve Bank of India) در سال مالی ۲۷-۲۰۲۶ (FY27؛ سال منتهی به مارس ۲۰۲۷) نرخ «ریپو» (Repo Rate؛ نرخ بهره‌ای که بانک‌ها با وثیقه از بانک مرکزی وام کوتاه‌مدت می‌گیرند) را ۵۰ «نقطه پایه» (bps؛ هر ۱۰۰ نقطه پایه برابر ۱٪ است) افزایش دهد و به ۵.۷۵٪ برساند؛ در حالی‌که پیش‌تر سناریو ثابت ماندن نرخ در ۵.۲۵٪ بود. این بانک علت تغییر را افزایش انتظار تورمی، ضعف روپیه و فشار صعودی بازدهی‌ها در بازارهای جهانی عنوان می‌کند.

پیش‌بینی این بانک از تورم شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI؛ شاخصی که تغییر قیمت کالاها و خدمات مصرفی خانوار را نشان می‌دهد) برای FY27 از ۴.۷٪ به ۴.۹٪ افزایش یافته و پیش‌بینی تورم «چهار فصل آینده» (چهار فصل/چهار فصل متوالی از امروز به بعد) نیز از ۴.۷٪ به ۵.۱٪ بالا رفته است. این ارقام در مقایسه با تورم سال گذشته (CPI) در سطح ۲.۱٪ قرار می‌گیرد؛ در حالی که دامنه هدف بانک مرکزی هند ۲ تا ۶٪ و هدف میان‌مدت آن ۴٪ است.

ضعف روپیه و پیامدهای سیاستی

گزارش شده روپیه در سطح ۹۶.۸۰ قرار دارد؛ در حالی‌که پیش‌بینی پایان ژوئن ۹۳ بود. از نگاه بانک، این موضوع با اثرهای غیرمستقیم (سرریز) ریسک تورمی CPI را بالا می‌برد. استاندارد چارترد انتظار دارد «کمیته سیاست پولی» (Monetary Policy Committee؛ نهاد تصمیم‌گیر درباره نرخ بهره) افزایش نرخ را از نشست ژوئن آغاز کند.

انتظار می‌رود افزایش ۵۰ نقطه پایه بین ژوئن و آگوست تقسیم شود؛ یا اگر نشست ژوئن نادیده گرفته شود، یک‌باره در آگوست انجام شود. همچنین در صورت رشد بیشتر قیمت کالاهای پایه (Commodity Prices؛ مواد خام مثل نفت و فلزات) و تداوم ضعف روپیه، امکان ۲۵ تا ۵۰ نقطه پایه افزایش اضافی در FY27 نیز در نظر گرفته شده است.

با تغییر انتظارات به سمت شروع افزایش نرخ از ژوئن، باید برای نرخ‌های بهره بالاتر آماده بود. پیش‌بینی تورم FY27 به ۴.۹٪ بالا رفته و برآورد چهار فصل آینده به ۵.۱٪ رسیده است؛ در حالی که تورم سال گذشته ۲.۱٪ بود. داده جدید CPI برای آوریل ۲۰۲۶ که ۵.۲٪ اعلام شد، نشان می‌دهد فشار قیمتی در حال افزایش است و از دید این گزارش، نیاز به اقدام سریع بانک مرکزی را تقویت می‌کند.

افت سریع روپیه که اکنون در برابر دلار در سطح ۹۶.۸۰ معامله می‌شود، عامل اصلی این چشم‌انداز معرفی شده است. این ضعف، واردات را گران‌تر می‌کند و به تورم دامن می‌زند و استدلال برای افزایش دفاعی نرخ بهره را قوی‌تر می‌کند. این فشار ارزی با سیاست سخت‌گیرانه‌تر فدرال رزرو آمریکا (بانک مرکزی آمریکا) تشدید می‌شود؛ نهادی که با وجود تورم مقاوم در آمریکا نرخ‌ها را ثابت نگه داشته و با جذاب‌تر کردن دارایی‌های دلاری، می‌تواند بخشی از سرمایه را از بازارهای نوظهور خارج کند.

در این چارچوب، می‌توان به «سوآپ نرخ بهره» (Interest Rate Swap؛ قراردادی برای مبادله پرداخت‌های بهره ثابت و متغیر) برای بهره‌گیری از افزایش ۵۰ نقطه پایه فکر کرد. نرخ سوآپ «یک‌ساله با شاخص شبانه» (OIS؛ سوآپ مبتنی بر نرخ بهره شبانه/کوتاه‌مدت) در ماه مه به ۶.۰۵٪ رسیده که نشان می‌دهد بازار تا حدی افزایش‌های آینده را قیمت‌گذاری کرده است. برای نشست ژوئن، افزایش ۲۵ نقطه پایه و سپس یک افزایش دیگر در آگوست مطرح شده است.

چیدمان برای نرخ‌های بالاتر

با افزایش نااطمینانی، احتمال رشد نوسان (Volatility؛ شدت رفت‌وبرگشت قیمت) در بازار ارز و اوراق بدهی در هفته‌های آینده بالا می‌رود. می‌توان از «اختیار معامله» (Options؛ قراردادی که حق خرید یا فروش در قیمت مشخص را می‌دهد) استفاده کرد؛ مانند خرید «پوت» (Put؛ اختیار فروش) روی اوراق قرضه دولتی یا خرید «کال» (Call؛ اختیار خرید) روی جفت‌ارز USD/INR (دلار/روپیه). افت تند روپیه می‌تواند سیگنالی برای پوشش ریسک ارزی (Currency Hedging؛ کاهش ریسک نوسان ارز با ابزارهای مالی) یا گرفتن موقعیت خرید دلار باشد.

در گذشته، چرخه تهاجمی افزایش نرخ در سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ به یاد می‌آید که بانک مرکزی هند برای مهار تورم قاطعانه عمل کرد. وضعیت فعلی با ریسک‌های داخلی رو به رشد و فشارهای جهانی، شباهت‌هایی با آن دوره دارد. بنابراین، نباید احتمال اقدام قاطع بانک مرکزی را دست‌کم گرفت؛ حتی اگر به معنای افزایش ۵۰ نقطه پایه در یک جلسه باشد.

همچنین ریسک افزایش بیش از ۵۰ نقطه پایه هم مطرح است. تداوم قدرت قیمت کالاهای پایه متغیر مهمی است؛ زیرا نفت برنت (Brent؛ شاخص قیمت جهانی نفت) همچنان بالاتر از ۱۰۵ دلار برای هر بشکه معامله می‌شود. این موضوع ریسک افزایشی بیشتری برای تورم ایجاد می‌کند و ممکن است بانک مرکزی را به واکنش سخت‌گیرانه‌تر در ادامه سال وادار کند.